Boekenwijzen

Avontuur Amerika - Cees Nooteboom

2012-01-24T11:40:00.000+01:00

In't kort:
De verzamelde reiscolumns en andere - stukjes van Nooteboom over zijn reizen naar de Verenigde Staten.

Mijn oordeel:
Nooteboom is iets dat je traag moet lezen om het te appreciëren, met momenten van reflectie. Net zoals hij reist, vermoedelijk.

Ik ben meestal van het stug en snel doorlezen. Op die manier lees ik vrij veel maar vergeet ik ook snel heel veel. Je zal mij zelden of nooit betrappen op citaten. Namen van hoofdpersonages zijn even vluchtig als wijsheden en kennis die ik in de boeken opgedaan zou kunnen hebben.

Gelukkig heb ik Boekenwijzen om tenminste te zien wat ik dan eigenlijk allemaal gelezen heb...

Bij Nooteboom kan ik die leesaanpak niet toepassen, omdat het dus traag genuttigd moet worden. En dan merk ik dat dit niet mijn leesstijl is en ik er dus toch minder van geniet. De reisverhalen van Nooteboom zijn ook meer een 'sensorisch en cultureel relaas' eerder dan een feitelijk vertellen en weergeven. En ik merk dat ik meer van die tweede aanpak houd. Een beetje meer in de stijl van Bill Bryson dus. Je leert wat bij, ook, dan.

Nu, de vergelijking loopt mank: dit is niet één verhaal maar een verzameling van kortere stukjes, en als je ze apart leest in een krant of tijdschrift, dan is zo'n moment van rust net even welkom. Bij een opeenstapeling ervan dreigt een narcose :-) En dat associeer je dan niet met het "Avontuur" uit de titel.

Het is een beetje zoals bij een bundeling kortverhalen: van zodra het een beetje begint, is het plots gedaan. Je hebt het gevoel dat er wat mist. En ja, dan ware het verstandiger om veel langer over dit boek te doen, af en toe een stukje te lezen als tussendoortje tussen andere boeken in.

Eindoordeel:
Een neutrale ***

Ragnarök - A.S. Byatt

2012-01-18T12:08:00.002+01:00

In't kort: Een klein meisje verhuist tijdens de Tweede Wereldoorlog van Sheffield naar het platteland om het oorlogsgevaar te ontvluchten, terwijl haar vader als piloot de Duitsers bevecht. Van haar moeder krijgt ze het boek 'Asgard en de goden' dat ze leest en herleest, en waarin ze de realiteit kan ontvluchten. De verhalen over Odin, Loki, Heimdall, Midgard en Yggdrassil doen haar dromen over andere werelden, andere oorden, met goden, reuzen en dieren. Maar het boek doet haar ook nadenken over de wereld en hoe alles in elkaar zit en met elkaar is verweven.

Mijn oordeel: Ragnarök is Byatts hervertelling van het slotverhaal van de noordse mythen, waarin het einde der tijden wordt verteld. Byatt doet dat in een heel mooie, literaire stijl, vol met knappe beschrijvingen, waarin de kracht van verhalen wordt geïllustreerd.
Het boek is ook 'verlucht' met mooie zwart-wit-tekeningen, die je als lezer zelf doen dromen en fantaseren.
Het slothoofdstuk, waarin de uiteindelijke vernietiging van de wereld wordt verteld, is een allegorie voor wat we onze eigen planeet op dit moment aan het flikken zijn, een verwittiging om niet dezelfde fouten te maken die de goden toen wel maakten.
Wie ooit het album van De Rode Ridder, 'De Walkure', heeft gelezen, zal heel wat namen en feiten herkennen. En laat dat nu toevallig één van mijn favoriete strips uit mijn kinderjaren zijn. De eenogige oppergod Odin, het Walhalla, de regenboogbrug Bifrost, de vuurgeest Surtur, die namen deden me herkennend glimlachen.

Eindoordeel: ****1/2

The Whiskey Rebels - David Liss

2012-01-18T11:54:00.007+01:00

In't kort: Ethan Saunders was een bejubeld spion in het Amerikaanse leger van George Washington tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog, tot hij in ongenade viel. Hij raakt aan lager wal in Philadelphia, maar Cynthia Pearson, de liefde van zijn leven, roept zijn hulp in om haar verdwenen echtgenoot terug te vinden. Uiteraard grijpt Ethan deze kans met beide handen aan, waardoor hij in contact komt met Alexander Hamilton, de toenmalige Minister van Financiën, met kans op eerherstel.
Joan Maycott is de echtgenote van Andrew, een oorlogsveteraan, en na de oorlog verhuizen ze samen naar de westelijke grens van Pennsylvanië, toen ook de grens van het 'bekende', om daar een nieuw leven op te bouwen. Andrew vindt, met zijn nieuwe vrienden, een manier om whiskey makkelijker én lekkerder te brouwen. Alles gaat goed, tot Hamilton een taks op het whiskey-brouwen heft, en de Maycotts in de financiële problemen komen. Andrew wordt vermoord, en Joan zweert hem te wreken.
En dan komen Joan en Ethan tegenover elkaar te staan.

Mijn oordeel: historical fiction is echt mijn ding, en zeker wanneer het gaat over de 18de en 19de eeuw. Dit boek handelt dus overeen onderwerp dat me heel erg interesseert.
Daarenboven is het echt knap geschreven. Niet al te veel personages, wat het overzichtelijk houdt; genoeg cliffhangers om het spannend te houden; niet te voorspelbaar; beide verhaallijnen worden mooi in elkaar geweven, maar elke spreker heeft zijn eigen stijl van vertellen; ook de afwezigheid van een Alwetende Verteller houdt de spanning erin. De uiteindelijke ontknoping is mooi.
Dit was het eerste dat ik las van David Liss, maar het smaakt zeker naar meer.

Eindoordeel: ****

Een huis vol - Bill Bryson

2012-01-18T11:31:00.005+01:00

In't kort: de ondertitel 'Een Kleine Geschiedenis van het Dagelijkse Leven' maakt waarschijnlijk al veel duidelijk. Bryson leidt de lezer rond in zijn eigen woning, een oude Engelse domineewoning uit de 19de eeuw. In elke plaats houdt Bryson halt om naar hartelust te vertellen over al wat die kamer aanbelangt. Zo komen we in de eetkamer te weten waarom een vork vier tanden heeft, en geen drie of vijf, beschrijft hij in de badkamer hoe de hygiëne in de loop der eeuwen is geëvolueerd, enz.

Mijn oordeel: dit boek is, met z'n ongeveer 480 dichtbeschreven bladzijden, best een klepper. Temeer omdat je op elke pagina wel een nieuwe naam van een uitvinder tegenkomt, en dat maakt het soms wat verwarrend of moeilijker om volgen. Op een gegeven moment, ergens halfweg het boek, realiseer je je dat je die namen toch onmogelijk allemaal kan onthouden, en sla je er eigenlijk minder acht op, wat de leeservaring ten goede komt.
Daarnaast is er natuurlijk nog Brysons ongeëvenaarde vertelstijl, waar ik het in vroegere besprekingen al over had. Ook hier opnieuw probeert hij de serieuze, 'onderwijzende' delen af te wisselen met anekdotes, woordgrapjes of beschouwinkjes over hoe het er vandaag aan toe gaat. En opnieuw slaagt hij daar uitstekend in.
Nog een laatste tip misschien: ik zou aanraden om dit boek in (trouwens uitstekende) vertaling te lezen, tenzij je kennis van de Engelse woordenschat meer dan uitstekend is.

Eindoordeel: ****1/2

Ruw - Marie Kessels

2012-01-07T13:35:00.001+01:00

In 't kort: In dit boek vertelt een vrouw ons zeer nauwkeurig hoe zij, na door een verkeersongeluk blind te zijn geworden, haar leven weer probeert op te pakken. Hoe is het om zonder zicht thuis te functioneren (denk maar aan het koken van een maaltijd), de straat op te gaan en je weg te moeten zoeken? Waar heb je wel/geen hulp bij nodig?

Mijn oordeel: Je wordt als lezer geïntroduceerd in de wereld van een blinde en meegenomen op haar nachtelijke wandeltochten. Je leert o.a. hoe het is om braille te lezen. ("Het is het beste om de handen van tevoren te weken in warm sodawater, zodat de huid zacht genoeg is en de zenuwen optimaal geprikkeld raken"). Een heel interessant én gedurfd uitgangspunt van de schrijfster. Want heel veel meer dan het beschrijven van deze aanpassingen gebeurt er niet in. Er zit bijna weinig emotie of ontwikkeling in. Dat miste ik eerlijk gezegd af en toe wel wat.
Het lezen van dit verhaal vergt bovendien een hele goede concentratie en trage leeshouding. Iets wat mij soms wel lukte en soms niet.

Eindoordeel: ***

How to be a woman - Caitlin Moran

2012-01-07T13:20:00.000+01:00

In 't kort: Moran, een bekende Britse columniste, beschrijft in een soort autobiografische opzet door welke gebeurtenissen en reflecties ze een feministe is geworden en waarom de vrouwenstrijd nog altijd broodnodig is. Ze start vanaf haar dertiende (hfst als "I am bleeding") en gaat naar haar leven als volwassen vrouw van nu (hfst als "Why you should /shouldn't have children). Moran becommentarieert op een humoristische maar snedige wijze met welke ongeschreven nadelige "wetten", vooroordelen en seksisme vrouwen vandaag de dag nog steeds te maken hebben.

Mijn oordeel: Dit boek werd getipt door de Opzij in een artikel over hoe feminisme op een meer humoristische (en dus succesvollere) manier onder de aandacht gebracht kan worden. Ik heb het meteen besteld, want uiteraard razend benieuwd. De feministische literatuur die ik tot nu toe heb verorberd was veelal wetenschappelijk van opzet. Dit boek is vanuit persoonlijk perspectief & met een kritische reflectie op de hedendaagse maatschappij geschreven. En het is inderdaad een zeer geestig boek waarvan passages zoals deze erg goed blijven hangen:

"But of course you might be asking yourself, 'Am I a feminist?'[...]So here is the quick way of working out if you're a feminist. Put your hands in your pants.
a) Do you have a vagina? and
b) Do you want to be in charge of it?
If you said "yes" to both, then congratulations! You're a feminist"

Klein minpuntje: Ik heb waarschijnlijk wel een paar grappen gemist, omdat er:
1] wel wat Engelse woorden in voorkomen die ik echt niet ken
2] bekende Britten in voorkomen die ik ook niet ken

Eindoordeel: ****

Blankets - Craig Thompson

2012-01-03T12:25:00.001+01:00

In't kort:
Dit is een autobiografische comic novel over de opgroeiende jaren van Craig. Hij voelt zich altijd het buitenbeentje, past niet binnen de macho Amerikaanse cultuur van zijn hometown.
Zijn familie is door en door christelijk maar zelfs aan zijn geloof begint hij te twijfelen.
Zijn leven krijgt weer richting en een doel als hij Raina ontmoet op een christelijk vakantiekamp.

Mijn oordeel:
Ik vond het allemaal - en al vrij snel - saai. De continue worsteling met het geloof is er een die ik niet ken. En ik kon me ook niet voldoende inleven in het hoofdpersonage of de goede christelijke families waar de verhalen zich afspelen en zijn breuk met die wereld. In het begin heb je wel sympathie met de outsider, de loner die hij is, maar het verpietert allemaal tot een kabbelend, weinig boeiend geheel.

Mooi getekend, dat wel, maar niet mijn thema.

Eindoordeel:
**1/2

Essex County - Joseph Lemire

2011-12-15T13:37:00.000+01:00

In't kort:
Verhaal over verschillende generaties uit een dorpje in Essex County (Canada) die op een of andere manier een last uit het verleden meeslepen.

Mijn oordeel:
Dit is de gebundelde trilogie waardoor je in één keer alle verhalen leest. Dit heeft een positief effect op de appreciatie voor dit werk, want je ziet uiteindelijk dat er duidelijk een rode draad is.

De tekenstijl is vrij ruw, personages worden met krachtige lijnen getekend, maar dat geeft een veel duidelijker inzicht voor de lezer.

De tekenstijl geeft ook duidelijk de uitzichtloosheid van de situatie, de zwaarte van de te dragen last weer.

Eindoordeel:
****

World without end - Ken Follett

2011-12-09T10:35:00.001+01:00

In 't kort: In Kingsbridge Engeland, begin 15e eeuw, groeien Caris, Ralph, Gwenda en Merthin samen op. Tijdens een van hun speelpartijen in het bos zijn ze getuigen van een aanval op twee ridders. Eén laat het leven, de andere ridder vraagt Merthin een document te begraven en dat pas weer op te graven wanneer hij dood is. De ridder treedt toe tot het klooster van Kingsbridge, de kinderen groeien op tot volwassenen, hun wegen scheiden, komen weer bij elkaar en tal van gebeurtenissen beïnvloeden hun leven. Als lezer ben je +/- 1100 pagina's lang getuigen van het leven van de inwoners van dit stadje tijdens de Middeleeuwen

Mijn mening: Na in 2010 het eerste deel te hebben gelezen, kreeg ik dit tweede deel eindelijk te pakken in de bieb. En het is weer zo'n verrukkelijke klepper! Dit tweede deel speelt zich ongeveer 200 jaar later in de Middeleeuwen af. Van de eerste tot de laatste pagina zit je effectief in Kingsbridge tussen de bewoners, bestaande uit geestelijken, adel, kooplieden en boeren. Ziekte, dood, verraad, rampen, ruzies, oorlogen je zit er middenin en het is om van te smullen. De verhaallijnen over de verschillende hoofdpersonages wisselen elkaar af, doorkruisen elkaar en vervelen geen moment. Het is een historische soap met continu cliffhangers. Je wilt per se lezen hoe het verdergaat en kan nooit voorspellen wat er gaat gebeuren, want er komt steeds wel iets tussen: een list, een moord, de pest...Ik lees op de website van Follett dat hij plant om rond 2014 te starten aan een derde deel. Een opluchting!

Eindoordeel: *****

The distant echo - Val Mc Dermid

2011-12-09T10:15:00.000+01:00

In 't kort: In 1978 wordt de 19-jarige Rosie Duff vermoord. De vier jonge mannen die het lijk vinden worden verdacht, maar de zaak raakt niet opgelost. In 2003 wordt het misdrijf opnieuw onderzocht (cold case) omdat er ondertussen betere opsporingstechnieken beschikbaar zijn. De vier mannen van destijds, inmiddels in de veertig, hebben altijd de smet van de verdenking op zich gehouden. Is één van hen toch de dader of gaat het om iemand anders?

Mijn mening: Van de McDermids die ik inmiddels heb gelezen, vond ik deze de minste. Dat zegt vooral wat over de kwaliteit van haar andere boeken, want desalniettemin blijft ook dit een sterk verhaal. Ik was opnieuw gecharmeerd van de trage opbouw, met hier en daar wat herhaling zodat je als lezer goed mee bent en je je niet al te hard hoeft in te spannen om alles te begrijpen. Personages komen hierdoor beter tot leven. In andere detectives blijven die helaas nog wel eens van bordkarton. Het "leuke" in dit verhaal is dat je de moordenaar gewoon over het hoofd ziet tijdens het lezen (ondanks dat alles zo traag en zorgvuldig wordt gebracht :-)) Waarom ik deze net wat minder vond: naar de finish toe had ik een sterk vermoeden wie de moordenaar was en dat bleek juist te zijn. Ik word liever helemaal op het einde verrast.

Eindoordeel: ****

Stitches - David Small

2011-11-14T13:52:00.001+01:00

In't kort:
Stitches is de autobiografie van de auteur. Zijn jeugd was, kort gezegd, een hel. Een moeder die niet van hem hield, een vader die er nooit was of die niets zei, een krankzinnige grootmoeder...

David zelf krijgt vrij jong een kankergezwel in zijn nek dat verwijderd moet worden, waardoor hij zijn stem tijdelijk kwijt raakt en nog meer teruggetrokken gaat leven.

Mijn oordeel:
Dit is een duistere strip. Geen wonder natuurlijk, het leven van de jonge David is ook niets om vrolijk van te worden. De tekeningen zijn zo getekend dat ze perfect de angsten, emoties, twijfels van de opgroeiende jongen tekenen. De moeder is, letterlijk, geboren met het hart op de verkeerde plaats (aan de andere kant van de borstkas). Dat ze opgegroeid is in een gezin met een tirannieke moeder heeft haar ook geen goed gedaan. En dit zet ze nu verder in de opvoeding van haar eigen zoon.

De vader schittert door afwezigheid in het huishouden en ontvlucht zijn verantwoordelijkheid. Later blijkt ook dat de vader een enorm schuldgevoel heeft omdat hij zijn zoon al zeer jong aan röntgenstralen heeft blootgesteld en zo het kankergezwel heeft doen ontstaan.

Dit verhaal had nooit zo duidelijk verteld kunnen worden in een biografische roman. De stripvorm slaagt daar uitstekend in. We leren misschien wat weinig over de beweegredenen van Davids moeder, maar die zijn ook voor hem onduidelijk. We krijgen wel een aantal aanwijzingen. Zo is de moeder ook slachtoffer van haar tijd en weet ze zich gevangen als huisvrouw in een huwelijk met een saaie echtgenoot terwijl ze zelf op vrouwen valt. Die kant wordt wat onderbelicht. Probeer maar eens een liefhebbende moeder te zijn als je dat alleen maar bent omdat de samenleving dat van je verwacht...

David is dus uiteindelijk evenzeer een slachtoffer van zijn tijd waarin niemand is of mag zijn wie ze echt zijn. Je voelt je dan ook steeds niet op je plaats.

Eindoordeel:
****
Andere gelezen comic: "Ghost World" van Daniel Clowes. Vrij onderhoudende comic over twee verveelde tienermeisjes die in Amerikaans Suburbia gevangen zitten. Ze hebben de keuze om te blijven en porberen geluk te vinden in de middelmaat of zich blijven wentelen in cynisme en een hoop op een toch niet komend leuker leven. De film was beter.

Coraline - Neil Gaiman / P. Craig Russell

2011-11-10T13:16:00.004+01:00

In't kort:
Coraline en haar ouders verhuizen naar een appartement in een groot, oud landhuis. Haar ouders hebben niet altijd tijd voor Coraline en ze trekt vaak alleen op ontdekkingstocht door de tuin en het huis. Het huis wordt bevolkt door vooral oudere mensen die nogal op zichzelf gericht zijn en steevast Coraline verkeerdelijk Caroline noemen.

Tijdens de schoolvakantie, bij een ontdekkingstocht door het huis, ontdekt Coraline een deur die, als je ze opent, uitgeeft op een bakstenen muur. Dit was vroeger de toegang tot een deel van het huis dat nu een nog onbewoond appartement is.

Deze deur blijkt later echter een deur te zijn naar een alternatieve wereld. Het is een exacte kopie van hun appartement, bevolkt door haar 'andere' ouders die wél meer tijd en liefde voor haar kunnen tonen en waar ze leuker speelgoed krijgt. De andere bewoners van het huis spreken haar hier wél met de juiste naam aan. Zal Coraline ervoor kiezen hier te blijven?

Mijn oordeel:
Hoewel dit in se een kinderboek is en de strip gebaseerd is op het kinderboek van dezelfde schrijver, denk ik dat de strip voor de allerkleinsten toch een beetje griezelig is. De 'andere wereld' is bevolkt door mensen wiens ogen vervangen zijn door aangenaaide knopen. Coraline moet alleen maar ook haar ogen vervangen om eeuwig daar te mogen blijven. Het vergt toch al wat kennis van metaforen om te weten dat dit betekent dat ze haar ziel aan de duivel moet verkopen.

En een duivel is haar andere moeder zeker. Het verhaal hoe Coraline daar probeert te ontsnappen is best spannend. Coraline is een pittige, verstandige jonge meid die zich knap verweert tegen het kwaad.

Voor kinderen is dit een spannend, wat akelig verhaal. Voor wat ouderen is het eerder een parabel over hoe een jonger kind omgaat met veranderingen, hoe het een plaats voor zichzelf moet weten te vinden in de wereld etc.

Eindoordeel:
***1/2

Bad Monkeys - Matt Ruff

2011-11-01T11:15:00.000+01:00

In't kort:
Jane Charlotte is een rebelse puber die na de verdwijning van haar jongere broertje, waar zij onrechtstreeks verantwoordelijk voor is, in een opvanggezin geplaatst.

Daar ontdekt ze, na ontmaskering van een kindermoordenaar, dat er een organisatie bestaat die alle kwaad (evil) uit de wereld helpt, buiten de gewone kanalen van de wetgeving om. Zij wordt uiteindelijk gerekruteerd bij deze organisatie. De grote hamvraag is: is Jane niet zelf evil? Ze lijkt bijna te genieten van het neerknallen van een bad guy.

Mijn oordeel:
Ik was niet echt overtuigd van dit verhaal. Het verhaal is zo opgezet dat je als lezer regelmatig op het verkeerde been gezet wordt. Alleen ben je je de hele tijd er van bewust dat er nog ergens een aap (!) uit de mouw gaat komen die je hele perceptie op z'n kop zal zetten. Als dat dan uiteindelijk gebeurt, is de verrassing minder verfrissend dan ze zou moeten zijn.

De setting is er ook naar: Jane zit in de gevangenis (na een missie waar er teveel doden zijn gevallen: zij wordt verdacht van moord) waar ze probeert de gerechtspsychiater te overtuigen van het verhaal van de Bad Monkeys en hoe ze een opdracht uitvoerde. Als lezer ben je dan natuurlijk ook de psychiater. Idealiter word je dan mee gesleurd in de tweespalt: "Is het nou of is het nou niet?" maar dat gebeurde hier niet.

Op het einde stapelen de plottwists zich bovendien op om het verhaal weer maar eens een verrassende wending te geven. En ja, het einde had ik inderdaad niet zien aankomen, maar ze waren me toen al een beetje kwijt.

Eindoordeel:
**

Bone - Jeff Smith

2011-10-28T11:41:00.001+02:00

In't kort:
De neven Fone Bone, Phoney Bone en Smiley Bone worden uit Boneville verjaagd na één van Phoney Bones minder geslaagde sjoemelacties. We vinden hen terug in de woestijn waar ze de weg kwijt zijn geraakt.

Nadat ze verrast worden door een zwerm sprinkhanen, slaan ze op de vlucht en raken elkaar kwijt.

Fone Bone belandt na wat omzwervingen in de vallei, waarbij hij gered wordt uit de klauwen van "rat creatures" door een draak, bij de jonge Thorn en haar oma (Rose "Gran'ma" Ben). Het wordt de start van een meer dan 1300 pagina's durend avontuur met draken, heksen en andere magische schepsels.

Meer ga ik niet uitweiden, want het is te leuk om het zelf te lezen en verrast te worden.

Mijn oordeel:
Zéér leuk, zeer schattig, zeer verslavend. Het wordt op wel meer plaatsen omschreven als een soort Lord of the Rings maar dan grappiger. En dat klopt wel. Het is een even episch verhaal, het heeft dezelfde spanningsboog en het is ook fantasy. Hoewel het graag gelezen wordt door kinderen, is het niet specifiek geschreven voor kinderen. Zoals in de beste tekenfilms, kunnen zowel jong als oud hier wat aan hebben.

Ik heb een hele leuke leestijd gehad met dit boek. De neefjes Bone zijn duidelijk getekende pesonages: Phoney is de rechtse geldwolf, Smiley de (wat naïeve) lamme goedzak en Fone Bone is een beetje het opgroeiende jongetje dat in dit verhaal volwassen wordt. Zijn verliefdheid op Thorn en zijn onmacht om die gevoelens te plaatsen zijn zeer aandoenlijk. Alle drie de personages zijn duidelijk personages uit de echte wereld, onze moderne tijd. Het plaatsen van die drie personages in een 'fantasy'-omgeving, een meer middeleeuwse wereld, zorgt voor een mooi evenwicht. Wordt het allemaal wat te fantastisch, dan hebben we wel weer een van de Bones die voor het nuchtere evenwicht zorgt.

En het verhaal is ook spannend van begin tot einde. Oorspronkelijk is het verhaal in 55 verschillende episodes veschenen in een periode van 14 jaar. Jeff Smith heeft zijn tijd genomen om het verhaal te schrijven zoals hij het wilde, zonder toe te geven aan commercie. En dat heeft geleid tot een werkelijk wonderlijke comic.

Eindoordeel:
*****

Superman for all seasons - Jeph Loeb / Tim Sale

2011-10-24T12:38:00.000+02:00

In't kort:
In "Superman for all seasons" worden de belangrijkste jaren van Superman bekeken door de bril van zijn friends an foes (vader Kent, Lois Lane, Lex Luthor en Lana May (jeugdliefde)): van adolescent naar volwassene, wat doet dat met een superheld? We leren hoe niet alleen Superman leert omgaan met zijn statuut van supermens (en de verantwoordelijkheid die dit met zich meebrengt) maar we leren ook hoe zijn omgeving omgaat met het fenomeen Superman. We volgen Superman in zijn mentale groei in 4 seizoenen.

Mijn oordeel:
Superhelden zijn ook maar mensen, diep vanbinnen. Dat is een beetje de boodschap die deze comic. Het is een evolutie die meer superhelden hebben gekend. Waar het vroeger volstond om een spannend lycra pakje aan te trekken, wat bedreigde mensen te redden, moet een superheld nu vaak passeren op de bank van de pyscho-analyst. "Waarom ben jij eigenlijk zo goed, Superman? Met jouw krachten zou je de wereld aan je voeten kunnen hebben, waarom gebruik je dat niet?" om achteraf een dichter bij ons staande superheld te vinden.

Dat is interessant, mja, maar het liedje begint afgezaagd te geraken. Batman heeft het al aan "zijne rekker" gehad, nu Superman. Spiderman heeft ook al een en ander moeten doorstaan... Kortom, ik las vroeger DC en Marvel comics voor de coole superhelden. Daar kwam af en toe ook al wat mentale diepgang bij (de Walkure met haar getormenteerde geest, Dr Banner (Hulk) die zijn eigen krachten niet kan bedwingen). Deze psycho-analytische benadering hoefde voor mij niet per se. Interessante denkoefening, absoluut, maar gaat gauw genoeg vervelen. Ook: Superman is nooit mijn favoriete superheld geweest, eigenlijk. Het coolste logo, dat wel, maar Spidey en the Hulk, dat waren de mannen. Ik was dus niet echt geboeid door zijn jeugd. De opzet (wisselende verteller, de seizoenen) is aardig maar ook niets nieuw.

Maar goed, een uurtje en het is uit. En dan is het best aardig.

Eindoordeel:
***

Bonita avenue - Peter Buwalda

2011-10-11T14:47:00.001+02:00

In 't kort: Siem Sigerius is rector magnificus van de technische universiteit in Enschede. Zo succesvol als hij is in zijn werk, zo dramatisch lijkt hem het vaderschap te vergaan. Zijn zoon heeft een crimineel verleden en zijn stiefdochter heeft samen met haar vriend een dubieus handeltje op internet, waarbij zij zich van een nogal pikante kant laat zien. We volgen wonderboy Siem en zijn familie voor, tijdens en na de vuurwerkramp in Enschede en lezen hoe de familie langzaamaan desintegreert en enkele noodlottig aan hun einde komen.

Mijn mening: Je moet dit boek heel geconcentreerd lezen, want er zijn verschillende ik-personages die elkaar zeer geregeld afwisselen. Bovendien spring je van verschillende momenten in het verleden naar het heden en weer terug. Daardoor kun je makkelijk de draad kwijtraken. Maar juist deze caleidoscopische opzet maakt het verhaal onderhoudend en spannend. Twee minpunten: 1] De verhaallijn van dochter Joni in de VS vond ik wat te druk: veel nieuwe namen en situaties die te weinig een plaats in het verhaal krijgen, daardoor niet boeien en waar je op den duur dus maar overheen leest 2] aan het einde van het boek wordt het een soort thriller en dat vond ik ook minder geslaagd. Kortom: het had van mij meer mogen (blijven) kabbelen.Dat had zelfs nog wel een paar 100 pagina's mogen blijven duren.

Eindoordeel: ***1/2

Wielergeluk - Peter Winnen

2011-10-10T15:48:00.000+02:00

In't kort:
Bundeling kortverhalen van Peter Winnen, ex-wielrenner uit de ploeg van Peter Post. Geen onaardig wielrenner, met ondermeer tweemaal ritwinst op Alpe d'Huez en een derde plaats in de Tour op zijn palmares.

Mijn oordeel:
De gloriejaren van Peter Winnen liggen net voor wanneer ik me als klein Jantje ging interesseren (lees: quasi verslaven) aan sport op TV. Mijn 'helden' zijn allemaal van nà 1986 (de eerst van Greg Lemond) en Peter Winnen is een naam die dus slechts een vaag belletje deed rinkelen.

Peter Winnen is een van die ex-sporters die al schrijvend niet op de befaamde route van "café Sportwereld" zijn beland na hun actieve carrière. Dat juich ik graag toe, want het ondergraaft het cliché van de sterke maar simpele ziel die gaat wielrennen.

Zijn columns zijn leuk geschreven, soms entertainend, soms niet boeiend. Maar dat is eigen aan columns: de inspiratie is vast niet de hele tijd superhoog en de column moet wel verschijnen, nietwaar. En gelukkig voor Peter Winnen is de positie van irritante ik-moet-overal-mijn-mening-over-geven ex-sporter al vergeven aan Jan Mulder. Maakt hem meteen sympathieker :-)

Je leert wel wat over wielrennen en wat andere sporten, maar vaak gaat het over iets waar ik dan weer niets van ken. En het format van de column is te kort om me iets écht bij te leren. Het blijft bij wat losse beschouwingen. Maar ook dat heeft wel zijn charme. Hij vermijdt zo het belerende of het nep-filiosofische waar andere ex-sporters (nu alomtegenwoordige sportpresentatoren) zich straffeloos een air mee aanmeten (MS).

Eindoordeel:
Aardig, maar ook niet meer dan dat.
***

The Help - Kathryn Stockett

2011-10-06T16:23:00.001+02:00

In 't kort: We bevinden ons begin jaren 60 in het stadje Jackson in de staat Mississippi VS. De segregatie tussen blank en zwart is de normaalste zaak van de wereld. Het blanke ras waant zich (nog even...) superieur aan het zwarte. Zwarte vrouwen doen het huishouden van de blanke medemens en voeden hun kinderen op. Twee van deze huishoudsters, Minny en Aibileen, worden benaderd door een blanke jonge schrijfster, Skeeter. Skeeter is een ambitieuze, eigenzinnige vrouw en wil een onthullend boek schrijven over de levens van deze zwarte huishoudsters in blanke gezinnen.

Mijn oordeel: Een erg geestig en tegelijkertijd ontroerend boek. Het lijkt me erg moeilijk om beide elementen met een juiste dosis te mixen. Hier is dat absoluut gelukt. De drie hoofdpersonages hebben een erg goed neergezette én realistische persoonlijkheid die bovendien bijzonder onderhoudend is. Het thema, de emancipatie van de zwarten én vrouwen wordt op een subtiele wijze behandeld, zonder sentimenteel te worden. Dit is wat mij betreft werk van een toptalent.

Eindoordeel: *****

Overtaken - Alexei Sayle

2011-09-26T09:37:00.002+02:00

In't kort:
Kelvin heeft al jaren dezelfde vriendenkring. Ze doen al sinds ze het zich kunnen herinneren alles samen, ze houden er dezelfde hobbys op na. Ze hebben allen geld, gaan graag uit, laten het graag hangen en niemand kan hen breken: als een sterke groep vrienden staan ze boven alles en iedereen.

Tot op een dag een verkeersongeluk hun auto plet en Kelvin, de enige die in een andere auto zat, voor zijn ogen ziet hoe in één klap al zijn vrienden worden gedood.

De chauffeur van de vrachtwagen die het ongeluk heeft veroorzaakt en zo de dood van zijn vrienden heeft bewerkstelligd, blijkt moreel corrupt te zijn en weigert in te zien dat hij de schuldige is. het is bovendien een typische profiteur die er steeds de kantjes vanaf loopt. Kelvin zint op wraak.

Mijn oordeel:
Ik heb de hele tijd een beetje moeite gehad te bepalen wat voor roman dit was: een of andere donkere satire? Een verwerkingsverhaal van een trauma? Een horrorverhaal?

Waar aan de ene kant de vertelstijl me best aansprak en het "wraakverhaal" intrigerend genoeg werd uitgewerkt, wil de auteur me aan de andere kant net iets teveel in één verhaal proppen, lijkt het. Bijwijlen zit het goed, bijwijlen niet. Waar Kelvin terugdenkt aan vroeger en langzaam inziet dat die allsverslindende vriendschap misschien ook gewoon een 'gewoonte' was en dat hij nu eindelijk ook vrij is om zijn eigen leven te leiden, heeft hij wat rake observaties waar ik me mee kan identificeren. Mensen hebben vaak (en graag) een plank voor de kop. Maar op andere momenten, en zeker op het einde, is het onduidelijk wat de bedoeling is.

Dat einde brengt een plottwist die te gekunsteld is. Reken nog snel even af met je hoofdpersonage oid. Nu, de titel klopt wel: waar Kelvin de hele tijd probeert af te rekenen (soms letterlijk, soms figuurlijk) met zijn demonen, wordt hij op het einde door de realiteit ingehaald.

Leuk, maar de opbouw duurt best lang terwijl de ontknoping uiteindelijk op een aantal pagina's wordt afgehandeld. Ik weet niet welke katharsis Kelvin dan uiteindelijk zou moeten gebracht hebben.

Eindoordeel:
***

Al mijn vrienden zijn superhelden - Andrew Kaufman

2011-09-15T10:07:00.005+02:00

In't kort:
Al de vrienden van Tom zijn superhelden, alleen hij is er geen. We starten 6 maanden na zijn huwelijk met de Perfectioniste (doet alles perfect) en Tom zit in zak en as. Meteen na hun huwelijk is de Perfectioniste namelijk gehypnotiseerd door haar ex Hypno. Tom is sindsdien voor haar onzichtbaar geworden. Als hij haar aanraakt, wordt ze ziek. Omdat zij na zes maanden denkt dat Tom haar op de huwelijksdag heeft verlaten, besluit ze na zes maanden weg te gaan. Tom probeert alles om ervoor te zorgen dat ze hem wel weer kan zien. De tijd dringt!

Mijn oordeel:
De titel was intrigerend genoeg om het boekje mee te nemen (was in de bieb niet in het Engels beschikbaar). En een substantieel deel van mijn vrienden zijn nieuwe superhelden, dus dat speelde ook mee.

Dit is een zeer leuk, ik zou zelfs zeggen vertederend boekje. De superkrachten die de zogenaamde superhelden hebben, zijn eigenlijk gewoon de uitvergrotingen van een definiërend kenmerk voor hen: een sociale fobie, een menselijk tekort... Voor mij werkte dat perfect. Je kunt iedereen makkelijk klasseren door ze een fictieve naam te geven. Zo kennen wij nu ook een Woef en De Zwijger, kende ik vroeger Het Groene Blaadje, De Oude Vos en Sherlock. En niet te vergeten: Headbanging Hilaire! Dit boekje moet je dan ook zo lezen.

Het verhaaltje van Tom en de Perfectioniste is slechts een omkadering om vooral dit soort personages te tonen en is niet erg diepgaand. Er wordt met die personages dus weinig gedaan behalve dan ze vernoemen en uitleggen hoe ze superheld geworden zijn. Maar dat stoorde niet. Het is ook meer een uitgerokken kortverhaaltje dan een echte roman. En een leuk uurtje lezen (want veel langer doe je er niet over).

Eindoordeel:
Leuk
****

Oude liefde roest niet - Josie Lloyd & Emlyn Rees

2011-09-07T11:45:00.003+02:00

In't kort: Mickey en Fred wonen in dezelfde straat, in het ingeslapen stadje Rushton, en delen alles, als beste-vrienden-voor-het-leven. Tot een dramatische gebeurtenis (die pas naar het einde toe duidelijk wordt) een abrupt einde maakt aan hun vriendschap.

Vijftien jaar later staat Fred op het punt te gaan trouwen, wanneer hij Mickey opnieuw tegen het lijf loopt. Na de initiële onwennigheid lijkt het alsof ze elkaar nooit hebben moeten missen. Het mag uiteraard wel duidelijk zijn hoe dit afloopt...

Mijn oordeel: op deze blog staat al een artikeltje over een andere roman van deze auteurs, en dit boek is van hetzelfde kaliber. Elk hoofdstuk wordt afwisselend door Fred en Mickey verteld, en daarin schuilt de kracht van het boek, eerder dan wanneer een alwetende verteller dit verhaal uit de doeken zou doen.

Het boek zweeft ook heen en weer tussen heden en verleden, en de stukken over het verleden deden me toch even stilstaan bij mijn jeugd, het kattekwaad en de prille liefdes. Was wel aangenaam.

Je moet niet erg veel diepgang verwachten, de personages zijn (behalve dan Mickey en Fred) nog dunner dan bordkarton uitgewerkt, maar toch blijft het geestig en interessant.

Het mysterie rond de reden waarom ze uit elkaar zijn gegroeid wordt netjes opgebouwd, er valt genoeg te lachen, en ook de spanning zit er goed in. Zo goed zelfs dat ik 15 pagina's voor het einde nog uitriep: 'Ze gaan echt niet meer samengeraken, onze twee helden !!'. Maar dan is er de onvermijdelijke deus ex machina...

Geen diepgravende nieuwe inzichten, wel luchtige en ontspannende kost. En dat mag af en toe ook wel een keer, zeker wanneer die dan bij elkaar is geschreven door vakmensen als Lloyd en Rees.

Eindoordeel: ****

Handgeschreven Wereld - Hoogenelst & Van Oostrom

2011-09-07T11:23:00.002+02:00

In't kort: een literatuurgeschiedenis van de Nederlandse taal, van bij het begin ('Hebban olla vogala...') tot de rederijkers van 1500.

Mijn oordeel: mijn interesse voor het Middelnederlands werd gewekt tijdens mijn hogere studies, door professor en rasverteller Jozef ('Jef' voor de vrienden) Janssens. Hij maakte collega-professor Frits Van Oostrom voor ons tot een cult-held, die wij blind aanbaden. Toen belandde dit boek in mijn boekenkast, al werd het eerst uiteraard van cover tot cover verslonden.

Het boek staat nog in mijn boekenkast, en ik vond het hoog tijd om te kijken wat er nog van die interesse over is gebleven, bijna 20 jaar (god, we worden oud) later.

Van die verering is niet zo veel meer over, maar de interesse is er zeker nog. En er gingen nog heel wat belletjes rinkelen.

Hoogenelst en Van Oostrom (wie welk hoofdstuk heeft geschreven is niet duidelijk) schetsen eerst de algemene context (wie zijn de bekendste auteurs en werken, hoe zijn de werken bewaard gebleven etc), en focussen dan achtereenvolgends op geestelijke literatuur, ridderepiek en burgerliteratuur.

De korte hoofdstukjes, duidelijk en bevattelijk geschreven, worden begeleid met informatieve terzijdes en echt prachtige illustraties. Het is dan ook niet enkel een goed boek, maar ook een mooi boek, uitstekend als inleiding tot de wondere wereld van de mediëvistiek.

Eindoordeel:****1/2

Heldenangst - Gabriel Chevalier

2011-09-07T11:04:00.004+02:00

In't kort: Jean Dartemont is 19 wanneer in 1914 de oorlog tussen Duitsland en Frankrijk uitbreekt. Net als zovele leeftijdsgenoten laat hij zich, vol enthousiasme, inlijven in het Franse leger. Wat volgt is een schokkend relaas van de 1ste Wereldoorlog, bekeken vanuit de loopgraven aan het front.

Mijn oordeel: Dartemont is eigenlijk een alias voor de auteur, die quasi autobiografisch het leven van een gewone soldaat in de frontlinie van de Groote Oorlog beschrijft. Chevalier gebnruikte die alias om het zo op fictie te laten lijken, anders zou hij zijn boek nooit gepubliceerd gektregen hebben wegens te schokkend en indruisend tegen de moraal van die tijd.

Chevalier beschrijft de indiensttreding, de opleiding, de eerste confrontatie met de 'echte oorlog', het leven als (licht-)gewonde in het ziekenhuis, en zijn terugkeer naar het front tot de wapenstilstand in 1918. En dat allemaal met groot oog voor detail, intelligent en meeslepend.

Het is echt een stomp in de mmag, gevolgd door een nog hardere stomp in diezelfde maag. Wanneer uiteindelijk een einde komt aan de waanzin, kan je niet anders dan begrijpen waar de kreet 'Nooit Meer Oorlog' op de IJzertoren vandaan komt. Brrr...

Eindoordeel: Iedereen zou dit boek verplicht moeten lezen, daarom *****.

Men with Balls - Drew Magary

2011-09-07T10:41:00.002+02:00

In't kort: dit is een gids voor nieuwe topspelers in de diverse sportcompetities in de Verenigde Staten, die uitlegt waaraan ze zich kunnen verwachten in hun nieuwe leven als superstars. Je leert er oa hoe je kan uitvlooien of een stripper je echt ziet zitten of enkel uit is op je zuurverdiende dollars, hoe je moet reageren wanneer je net een game-winner hebt gescoord en hoe je je tegenstander kan pesten door zijn vaders dood ten berde te brengen.

Mijn oordeel: uit het voorgaande kan je al opmaken dat het allemaal niet serieus bedoeld is, en met de nodige ironie en tongue-in-cheek gelezen moet worden.

De auteur behandelt een heleboel onderwerpen, gaande van hoe je te gedragen in de kleedkamers over wat de nieuwe roem zal brengen tot wat te doen met al die centen.

Het is een knap geschreven boekje, al moet je er wel heel wat cuss-words bijnemen. Ik heb ook voor het eerst sinds erg lang opnieuw luidop gelachen met een hilarische passage over motivational speeches.

Enig minpuntje: na drie-kwart van het boek wordt het allemaal wat 'been there, done that', het wordt wat vermoeiend.

Nevertheless, a funny read.

Eindoordeel: ****

De Klassiekers - Benjo Maso, Dimitri Verhulst e.a.

2011-09-07T08:56:00.000+02:00

In't kort:
Een verzamelbundel van columns en reportages uit wielertijdschrift "De Muur", allen met betrekking tot één van de échte wielerklassiekers (denk aan Milaan - San Remo, Ronde Van Vlaanderen, Parijs - Roubaix, Luik - Bastenaken - Luik...)

Mijn oordeel:
Als klein manneke was ik verslingerd aan vele sporten (passief, jammer genoeg :-)) met wielrennen als absolute favoriet. Van Hooydonck die de Ronde wint, Criquillon die LBL weggeeft door een bijna surreële patstelling in de laatste meters van een ontsnapping: great.

De laatste jaren is het plezier er vanaf aan het gaan. Minder interesse sowieso en ook het gevoel dat alles nu veel meer berekend is, dat het geen echte prestaties meer zijn. Ach, het heet ouder worden. Alles was vroeger beter, je kent het wel.

Deze artikelen gaan vooral over de 'oude tijd', toen de klassiekers nog heroïsche strijdtonelen waren. Opnieuw: in de herinnering van ouwe rukkers zoals ik ;-). Niet elk artikel is even boeiend, maar ze zijn kort genoeg en het onderwerp voor wielerliefhebbers en ouwe rukkers alike interessant genoeg om de hele tijd te boeien. Ze belichten steeds een iets ander aspect van het wielerwereldje. Vooral Benjo Maso is daar goed in. Hij duikelt ook in dit boekje een vergeten held uit het verleden op waar ik anders nooit van gehoord zou hebben.
Eindoordeel:
***1/2 (min 1/2 omdat er ook een column van Smeets in staat ;-))

Moab is My Washpot - Stephen Fry

2011-08-29T10:34:00.000+02:00

In't kort:
Stephen Fry neemt ons in deze autobiografie mee door voornamelijk zijn jeugd op de lagere en middelbare kostschool.

Mijn oordeel:
Stephen Fry is voor mij vooral bekend van de verschillende gedaantes die hij als Melchett in verschillende Blackadder reeksen vertolkte. Hij is ook bekend van QI en andere BBC programma's en als vertolker van Oscar Wilde.

Eerder ben ik al eens begonnen in een ander boek van hem "Making History" en was 'teleurgesteld' dat het niet beter was. Ik heb het trouwens niet uitgelezen. Dit had uik er toen over te melden: Stephen Fry is één van mijn TV helden (uit o.a. Blackadder) maar als schrijver kan hij me niet bekoren.
Toen ik het met een Engelse collega over schrijvers had, raadde hij aan dat ik dan deze autobiografie zou lezen.

En ja, het is wel onderhoudender dan "Making History". En ik leerde wat over hem dat ik niet wist (heeft een tijdje in de gevangenis doorgebracht). Zeer spectaculair is het echter niet. Het leest als andere boeken over jongetjes op het internaat. Deze keer was het wel leuk genoeg geschreven om het uit te lezen en bij tijden was het zelfs best ontroerend (vooral naar het einde toe). En als bekende figuur besluiten om het boek te laten eindigen voordat de weg naar die bekendheid is ingezet vind ik moedig.

En ja, het komt allemaal vrij narcissistisch over en een beetje pedant op z'n tijd, maar om je eigen biografie te schrijven moet je dat wel een beetje zijn, denk ik dan.
Eindoordeel:
Onderhoudend maar niet wereldschokkend.
***

Een dodelijke liaison - Matthew Plampin

2011-08-10T11:42:00.000+02:00

In 't kort: Londen medio 19e eeuw: Amerikaanse wapenfabrikant James Colt heeft zijn activiteiten uitgebreid naar Engeland. Edward Lowry wordt door hem aangenomen als zijn secretaris en potentiële directeur van de fabriek. Edward wordt al snel verliefd op een van de medewerksters, maar zij blijkt echter samen met een groep Ierse arbeiders, de zogenaamde Molly Maguires, wapens te stelen. Deze Molly Maguires willen als wraak op de hongersnood in hun land namelijk een politieke aanslag plegen.
Zal Edward zijn carrière op het spel zetten?

Mijn oordeel: Het leuke aan het boek is dat de historische context op waarheid gebaseerd is: er was een fabriek van Colt in Londen, de Molly Maguires hebben bestaan en ook de buurten en levensomstandigheden in Londen zijn gebaseerd op bronnen uit die tijd.De personages en verwikkelingen, complotten, moorden zijn echter fictief. Het verhaal heeft een hele vlotte en aangename stijl. Er lopen verschillende verhaallijnen door elkaar waardoor het een spannend en dynamisch boek is dat je niet snel weg legt. Dit is een van de betere historische romans die ik tot nu toe gelezen heb.

Eindoordeel: ****

James Worthy - James Worthy

2011-08-10T09:08:00.001+02:00

In't kort:
James Worthy is een dertiger en onsuccesvol schrijver. Na het afspringen van zijn relatie met zijn droomvrouw Polly verzeilt hij in een destructieve spiraal vol drank, drugs en gratuite sex.

Mijn oordeel:
Onder het mom van de ironie is er al heel wat rotzooi geproduceerd. Dit boek, dit vod is hier jammer genoeg geen uitzondering op. De schrijver / het hoofdpersonage uit zich als grote fan van Herman Brusselmans en de stijl van dit boek is dan ook sterk daardoor beïnvloed. Maar dan vooral op de meer puberale werken van Brusselmans. Het boek zal dan ook vooral naar hun geïdealiseerde jeugd terughunkerende dertigers of zichzelf vroegrijp achtende pubers aanspreken.

Het boek zal vast goed verkopen, daar twijfel ik niet aan. Het staat barstensvol goeskope sexscènes en ons hoofdpersonage moet maar een vrouw even aankijken of ze springen zonder verdere omslag op zijn gewillig lid. Spannend allemaal.

Literaire waarde hiervan is voor mij onbestaande. En een klein handjevol geslaagde metaforen kan de leegte van deze roman, excuus, deze vod, niet verhullen. Het boek staat werkelijk vol met metaforen. En af en toe is er wel eens eentje goed gevonden. Als je maar voldoende op iets schiet is het ook wel eens raak. Ben je dan een goed schutter? Nee.

Is James Worthy dan een goed schrijver en is dit dan een goed boek? Nee.

But who cares, right?

Eindoordeel:
1/2

PS: ik las dit op het strand. De schelpen sneden verwensingen in mijn voetzolen...

Zeitoun - Dave Eggers

2011-08-08T11:40:00.000+02:00

In't kort:
Abdulrahman Zeitoun is een Syriër die, na jaren zeevaarder te zijn geweest, uiteindelijk is neergestreken in de Verenigde Staten, meerbepaald in New Orleans. Door hard te werken en een goed leven te leiden, heeft hij, samen met zijn Amerikaanse, tot de Islam bekeerde vrouw Kathy, een succesvol aannemersbedrijf opgericht.

En dan komt de orkaan Katrina langs over New Orleans. Tegen beter weten in, blijft Zeitoun in New Orleans, terwijl Kathy en de kinderen naar een veiliger onderkomen vertrekken (zoals heel veel inwoners). Na de storm, die Zeitoun en hun huis vrij goed hebben doorstaan, probeert Zeitoun in een kano mensen hulp te bieden, temidden van de chaos die na de orkaan is uitgebroken.

Tot 6 september, wanneer hij plots van de radar verdwijnt...

Mijn oordeel:
Dit verhaal is waargebeurd. Eggers laat de protagonisten aan het woord, het is hun visie op die periode die we krijgen. Deze hoge graad van objectiviteit zorgt voor een stevige spanningsboog en laat je als lezer mee registreren en verwonderd geraken over wat er toen in New Orleans gebeurde. Daarbij gebruikt Eggers wel romantrucs, door bijvoorbeeld na die zesde september steeds Kathy te blijven volgen, terwijl daarvoor dag per dag Kathy en Zeitoun aan het woord bleven. Maar dat mag wel. Al is het wel grappig in het licht van HhhH, waar Laurent Binet net dat soort schoonschrijverij in non-fictie wil afzweren en dat ik net voor dit boek las.

Het verhaal is natuurlijk ook dankbaar: Zeitoun en Kathy zijn moslims, in de naleep nog van 9/11 en de oorlogen in het Midden-Oosten. Dat geeft natuurlijk een andere blik op de zaken. In dit geval leidt het tot een verhaal over de American Dream die verandert in de American Nightmare.

Net als in What is the What? (waarvan op Boekenwijzen de Nederlandse vertaling is besproken) slaagt Eggers erin om ons een directe blik te gunnen op een van de grootste rampen en tegelijk een van de minder mooie periodes van de recente Amerikaanse geschiedenis. Ik viel van de ene verbazing in de andere verontwaardiging. En toch wordt nergens met de vinger gewezen. De registratie is sterker dan het commentaar.

Trouwens, net als bij Wat is de Wat is dit alweer een uitstekende vertaling. En dat is soms ook wel eens anders.
Eindoordeel:
****

HhhH - Laurent Binet

2011-08-06T17:01:00.001+02:00

In't kort:
"Himmlers hersens heten Heydrich". De ondertitel verklaart beter de inhoud van het boek. Deze uitdrukking werd in het Duits blijkbaar gebruikt om het belang van Reinhard Heydrich in het Derde Rijk aan te duiden.

Dit boek gaat over Operatie Anthropoid, de aanslag op Heydrich in Praag in 1942. Jozef Gabçik en Jan Kubis, twee vluchtelingen uit Tsjechoslowakije, worden opgeleid in Groot-Brittannië en vervolgens met de parachute in de buurt van Praag gedropt om deze operatie uit te voeren. Ze worden daarbij geholpen door het nog sterk actieve verzet in Praag.

Reinhard Heydrich was echt een voorbeeldnazi en -Ariër: groot, blond, blauwogig en een ongekend vermogen om zonder scrupules de dood van duizenden mensen te bewerkstelligen. Oh ja, en een afkeer van Joden, dat hielp ook. Hij werd, vermoedelijk niet onterecht, gezien als de gevaarlijkste man van het Derde Rijk.

Hij krijgt de opdracht om in Praag orde op zaken te zetten. De Tsjechen roeren zich te vaak, er is te weinig gehoorzaamheid aan het hogere Duitse goed, dat kan uiteraard niet. Met een aantal rücksichtloze, bloederige acties boekt Heydrich snel succes en lijkt het verzet onder controle. De status en macht van Heydrich in de nazihiëarchie groeit. Maar zo krijgt hij stilaan ook een symboolfunctie en een ideaal doelwit voor aanslagen.

Mijn oordeel:
Laurent Binet heeft geen doorsnee geschiedenis van deze aanslag geschreven. Zoals het ook op de kaft staat: dit is een roman, niet een geschiedenis. Van bij het begin speelt dit boek met de strijd van de auteur met zichzelf om een roman te schrijven die toch waarheidsgetrouw is en zich nergens literaire vrijheden permitteert. In hoeverre is fictie toegelaten in een non-fictieboek? De schrijfstijl is er dan ook eentje van een niet-alwetend verteller. De twijfel en de nervositeit van de schrijver sijpelt overal door. Laurent Binet wil continu vergoelijken dat het wel degelijk correct is wat hij schrijft. Het leest als een work-in-progress. En niets dan de echte feiten mogen verteld worden.

Dit heeft vaak komische effecten. Nadat hij bijvoorbeeld mooi heeft beschreven hoe Gabçik na een laatste kopje thee uit Praag vertrekt om naar Engeland te vluchten, vertelt Binet in het volgende hoofdstuk hoe hij niet 100% zeker kan zijn dat Gabçik weel thee dronk. Misschien hield hij daar helemaal niet van. En vertrok hij niet uit Praag.

Deze stijl kan heel enerverend werken. Waarom niet gewoon vertellen wat er is gebeurd en daarmee basta? Maar door deze deconstructivistische (jawel) benadering, legt hij bloot hoe veel non-fictie ook gewoon opgesmukt wordt met onzinnige feitjes, om het leesbaar te houden. Voor mij was dit een neergeschreven versie van iemand die met veel passie over iets vertelt waar hij veel van af weet. Dan twijfel je ook af en toe eens aan een feitje of moet je soms even relativeren wat je eerder met veel overtuiging poneerde. Als aanhoorder / lezer moet je er dan je aandacht goed bijhouden, maar het maakt het verhaal wel boeiender.

Anderen zouden zich kunnen ergeren aan een dergelijke stijl en het moet gezegd dat hij het geduld van de lezer soms echt op de proeft stelt. Maar over het algemeen werkt het verfrissend en hoort dit bij de meest boeiende non-fictieboeken die ik al las. En was het zeker ook een zeer onderhoudend fictieboek :-)

(los van het feit dat de oorlog verschrikkelijk was, natuurlijk!)

Eindoordeel:
****

Galgenmeid - Van Rijckeghem & Van Beirs

2011-07-31T18:23:00.001+02:00

In't kort: Antwerpen, eind 1580s. Gitte Niemandsdochter wordt door haar moeder achtergelaten bij een weeshuis, die haar wel op het hart drukt dat haar vader een Spaanse hertog is. Gitte groeit op met de Spaanse dreiging op de achtergrond, en wordt de beste beurzensnijdster van de stad. Toch wordt ze betrapt, en veroordeeld tot de strop.

Op het nippertje ontsnapt ze aan die doodsstraf, maar dan moet ze wel als Hollandse spionne bij haar vader binnenraken. Dat lukt haar wonderwel, maar wil ze wel spionne blijven ? Het Spaanse leven is zo fijn dat ze veel liever daar zou blijven. Maar dan gooit haar brandmerk roet in het eten.

Mijn oordeel: het is mij niet direct duidelijk of dit een boek voor adolescenten is, of voor een volwassen publiek. Maar dat doet eigenlijk ook niet ter zake. Een fijne historische roman, met veel vaart, oog voor detail, zonder tempo- of plot-dipjes, leuke karakters, wat wil een mens nog meer ?

Echt een aanrader !

Eindoordeel: *****

A Tale of Two Cities - Massarotti & Harper

2011-07-31T18:22:00.001+02:00

In't kort: de ondertitel zegt al veel: 'The 2004 Yankees-Red Sox Rivalry and the War for the Pennant.' de New York Yankees en de Boston Red Sox zijn aartsrivalen in het Amerikaanse baseball, en hebben al heel wat robbertjes uitgevochten in de playoffs. In 2003 nog, moesten de Red Sox in de 7de en beslissende wedstrijd hun meerdere erkennen in die vermaledijde Yankees.

Maar het zou anders worden. Of maakte Red Sox Nation zich dat alleen maar wijs ? In de playoffs bouwden de Yankees al snel een 3-0-voorsprong uit, en alles leek alweer verloren. Tot Dave Roberts in de slotfase van de 4de wedstrijd de kansen deed keren met een stolen base. Wat volgde was the biggest comeback in all of sports, zoals deze playoffs-serie ondertussen ook bekend staat.

Mijn oordeel: Massarotti schrijft elke dag over de Red Sox in een Bostons dagblad, Harper doet hetzelfde in NY voor de Yankees. Elke ontmoeting tussen de twee rivalen gedurende het seizoen 2004 wordt zowel vanuit New Yorks als Bostons standpunt belicht, en dat geeft soms leuke en verfrissende contrasten. Leuke schrijfstijl, een interessant onderwerp (met -voor mij althans- de juiste winnaar). Plak daar de documentaire 'Four Days in October' naast, die ik net op dat moment kon zien, en daardoor kon ik me nog beter inleven.

Eindoordeel: ****

The Education of a Coach - David Halberstam

2011-07-31T18:20:00.002+02:00

In't kort: biografie van American Footballcoach Bill Belichick, die in de eerste helft van de naughties 3x de SuperBowl won met de New England Patriots. Die zeges zijn echter enkel het sluitstuk van een odyssee die al begon bij zijn prille opvoeding. Vader Steve, zoon van Kroatische inwijkelingen (Belicic werd al snel veramerikaanst tot Belichick), raakte geïnteresseerd en later geobsedeerd door het spelletje en schopte het tot assistent-coach van een befaamde universiteitsploeg. Op die manier werd zoon Bill van in de wieg geconfronteerd en betrokken bij de X-en en O-s van deze tactische sport. Al snel werd duidelijk dat hij het potentieel in zich had om het nog beter te doen dan zijn vader. En zo geschiedde.

Stelselmatig klom Bill de ladder op, startend als niet-betaalde scout van een kleine college, via omzwervingen in Texas, New York en Cleveland kreeg hij uiteindelijk de job als head-coach van de Patriots, met het gekende gevolg.

Mijn oordeel: fijn boek, goed geschreven, nooit saai (wat je soms bij een biografie kan verwachten of vrezen). Je moet er wel steeds goed je hoofd bij houden, want soms passeren er op korte tijd heel wat namen de revue, en dat kan soms wat verwarren.
Het geeft ook een uitstekend inzicht in hoe gigantisch veeleisend een job als assistent- of hoofd-coach van een team is. Veel ingewikkelder en tactischer dan pakweg voetbal of basketbal. Maar dat maakt het spelletje net zo mooi.

Eindoordeel: ****

Action Philosophers - Fred Van Lente & Ryan Dunlavey

2011-07-14T13:04:00.001+02:00

In't kort:
De geschiedenis van de filosofie. In stripvorm. Van het woelige begin met de presocratici tot de deconstructie van Derrida.

Mijn oordeel:
Best wel leuk bedacht, al vraagt het wat tijd om te wennen aan de stijl en de opzet. Er wordt best gebruik gemaakt van flauwe humor (maar daar heb ik geen probleem mee :-)) en soms is dat geslaagd en soms, mwah, tja, haha... Maar geleidelijkaan geraak je gewend aan hoe de schrijver en tekenaar de strip hebben bedoeld en dan zie je ook dat ze hun voorbereiding hebben gedaan en weten waar ze het over hebben.

Voor de lezer is dit wel een leuke manier om je kennis van de filosofie bij te spijkeren en ook wat minder bekende filosofen te leren kennen. Zonder het al te ernstige misschien (als een deel van een filosofie onnozel is, dan mag dat ook belicht worden...). Maar: net als bij een cursus filosofie: ik ben nu alweer het merendeel vergeten...

Dit is trouwens een samenbundeling van eerder als losse delen verschenen comics. Het is dan eigenlijk ook beter om het boek beetje bij beetje te lezen (wat ik niet gedaan heb).

Leukste vondst in dit boek voor mij: Plato als een pro-wrestler (met masker).

Eindoordeel:
Geinig.
***1/2

Blackwater Lightship - Colm Toibin

2011-07-11T12:46:00.000+02:00

In't kort:
We volgen de behoorlijk rommelige verhoudingen in de Devereux familie. Vooral tussen de verschillende generaties vrouwen (Helen, haar moeder Lily en grootmoeder Dora vlot het totaal niet. Vooral na de vroege dood van Helens vader, ontstaat er een breuk tussen moeder en dochter die jaren later nog steeds niet hersteld is. Er is ook nauwelijks contact tussen Helen en haar moeder en posingen om haar moeder in haar volwassen leven te betrekken (Helen is getrouwd en heeft twee kinderen) zijn nooit goed verlopen. Door de problemen met haar eigen familie heeft Helen het ook moeilijk om zich volledig te 'smijten' in haar eigen huwelijk. Er is altijd toch wat afstand.

Op een bepaald moment krijgen ze te horen dat Declan, Helens broer, AIDS heeft, in een vergevorderd stadium. Zijn eigenaardige keuze om in het oude hotel van de grootmoeder te verblijven om verzorgd te worden, worden ze nu gedwongen elkaar en hun demonen onder ogen te zien.

Mijn oordeel:
Net als in "Brooklyn", van dezelfde auteur (elders besproken op deze blog) gebeurt ook hier weer niet bijzonder veel. De ziekte van Declan is weliswaar tragisch, maar is slechts een katalysator om de drie generaties met elkaar te confronteren. Dit zijn boeken waarin vooral gereflecteerd wordt over het leven, de dood en of je kan of zou moeten willen ontsnappen aan je achtergrond. Moet je aan je roots vasthouden of moet je ze met wortel en al uit de grond rukken en niet meer omkijken?

Dit boek gaat daarover en ook over lastige familierelaties. Ouders begrijpen hun kinderen niet en andersom. Teleurstelling is de regel aan beide kanten. Dit is best herkenbaar eigenlijk, al zijn de protagonisten in deze roman wel heel erg koppig. Dat heeft voor een deel ook te maken met het Ierse element, het ontkomen aan de katholieke dorpse achtergrond. Nu, dat kan je ook vertalen naar de Vlaamse klei. Achter gesloten deuren kunnen we ruzie maken, maar voor de gemeenschap zijn we steeds de perfectie. Dit wodt het best belichaamd in Dora, de grootmoeder, die haar onbegrip voor de homofiele Declan en zijn homovrienden verbergt achter "De mensen zullen nogal praten!!".

Dit wordt allemaal goed beschreven en niet teveel in your face gebracht, waardoor het tasbaar en herkenbaar wordt. De personages zijn geen karikaturen, maar echte mensen, met echte gebreken en echte emoties. Het grijpt je, net als Brooklyn, niet meteen bij je nekvel, maar stilaan geraak je steeds meer betrokken. Het open einde is verrassend maar niet storend. We laten de personages eindelijk met rust, laat ze het zelf nu maar eerst even uitwerken.

Eindoordeel:
**** (Brooklyn is beter, maar toch evenveel sterren)

Homer & Langley - E.L. Doctorow

2011-07-08T13:46:00.002+02:00

In't kort:
Homer & Langley zijn twee broers die kort na WOII hun ouders verliezen. Homer is langzaamaan zijn zicht verloren maar weet zich te redden door ruimtes in huis te "voelen". Langley is teruggekeerd uit de loopgraven met door mosterdgas aangetaste longen en stembanden.
Ze zijn een overblijfsel uit de aristocratie en hebben geld genoeg om zonder te werken te overleven. Ze trekken zich steeds meer terug uit de maatschappij en de realiteit. Ze worden kluizenaars. Vooral Langley die alles wat los of vast zit verzamelt, in het kader van een groots project waarin hij wil aantonen dat alles steeds hetzelfde blijft, wordt steeds excentrieker. Homer is door zijn blindheid (en later wordt hij ook nog doof) afhankelijk van Langley.

We volgen hen door het grootste gedeelte van de 20e eeuw, waar ze de verschillende grote momenten van de oorlog meemaken: de swing van de jaren '30, WOII, de hippietijd etc...

Mijn oordeel:
Ik heb het boek gelezen min of meer op basis van de bespreking op de Boleuzia blog. Somehow was ik wel vergeten dat Homer en Langley echt bestaande figuren waren. En eigenlijk was dat wel goed, want er wordt inderdaad nogal wat literaire vrijheid genomen. Ze leven veel langer en nemen in zekere zin meer deel aan de maatschappij dan ze in het echt deden. Dat geeft aan het verhaal ook een veel breder draagvlak. Op deze manier zien we in hun verhaal de geschiedenis van de 21e eeuw grotendeels voorbijtrekken en wordt er door kleine momenten ook kritiek geleverd op die Amerikaanse geschiedenis.

Als personages zijn het ook zeer dankbare figuren. Homer is als muzikant de romanticus, de poëet terwijl Langley de excentrieke, zakelijke verzamelaar is met een missie! Hun onconventioneel omgaan met de alledaagse realiteit heeft wat aantrekkelijks. Tot op zekere hoogte. Aan het einde zie je hun verval steeds sneller gaan en het einde is zelfs akelig.

Doctorow is duidelijk een goed verteller en ik heb dit zeer graag gelezen. Soms is het een beetje ongeloofwaardig wat ze allemaal doen en hoe lang ze het volhouden, maar een goed verteld verhaal mag dat af en toe zijn. Op zijn beste momenten is het boek een spiegel voor onszelf en het beeld is niet altijd mooi...

Eindoordeel:
****

Smartlap - Joep Van Muylder

2011-07-08T13:25:00.000+02:00

In't kort:
Chiel (short for Michiel) is werkloos en wordt op een dag, door zijn beste vriend en louche manager Walter, de job van z'n leven aangeboden: chauffeur van Ray Lorca, een uitgerangeerde Vlaamse schlagerzanger die een comeback gaat maken.

Wat volgt is de posingen van Walter om van Ray een winstgevend product te maken, vooral door langs allerhande pensenkermissen, Vlaamse foren en andere hersendodende brasserieën Ray weer op de kaart te zetten.

Chiel valt in tussentijd voor de charmes van Dina, de dochter van Ray die het smartlapwereldje al evenzeer verafschuwt als Chiel.
Mijn oordeel:
Ik kende deze schrijver totaal niet, maar vond het schaap en de titel intrigerend genoeg om het uit de bieb te ontlenen.

Briljant is het nergens, grote literatuur zeker niet (maar dat pretendeert het ook niet te zijn) en het wil te veel grappen op ons afsturen om een uitstekende satire of parodie te zijn. Maar omdat er zoveel grappen zijn, zijn er ook wel een aantal geslaagd te noemen. We stellen ons bovendien allemaal wel genoeg vragen over dat door Eddy Wally's, Willy Sommersen en andere Laura Lynns bevolkte wereldje en het is leuk er op te 'schijten'. Maar dat is voor mij niet een hele roman lang leuk. Als je dat wegneemt, zijn de personages onvoldoende diepgaand en wordt er vooral gemikt op de instant lach dan op een goed geschreven boek.

Dit gezegd zijnde: Ben Elton heeft zo heel wat boeken volgeschreven en die waren ook niet allemaal de hele tijd super. In Vlaanderen zijn er te weinig van dit soort schrijvers en uiteindelijk is dit boek goed genoeg en was het voldoende entertainend om toch te hopen dat het hier niet bij blijft. Maar dan beter gedoseerd.
Eindoordeel:
***

Het Grote Uitstel - Marc Reugebrink

2011-06-17T12:44:00.001+02:00

In't kort:
Het boek volgt de opgroeiende Daniel Rega. We beginnen met de puberende Rega in een Hollands dorpje eind jaren '70. Vervolgens vinden we hem terug tijdens zijn studententijd in Groningen om te eindigen eind jaren '80 in Berlijn.

Rega groeit op in een tijd van grote sociale omwentelingen. In de jaren '70 hadden we de tijd van het links terrorisme (o.a. de Rote Armee Fraktion). Ook in zijn dorp wordt een pand gekraakt om er een links café te maken.

Rega snapt het echter niet allemaal. Hij wordt vooral meegezogen zonder beseffen wat het werkelijk allemaal betekent, maar dat zijn nou net de vrienden die hij trof. Zijn politieke ontluiking loopt parallel met zijn sexuele ontluiking. Na het letterlijk uiteenspatten van zijn eerste grote liefde (samen met het afbranden van het café) komt het nooit meer goed.

Mijn oordeel:
Als je niet 100% op de hoogte bent van alle politieke ontwikkelingen in Nederland, dan is het niet altijd duidelijk wat de verbanden zijn. En dat weerhield me ervan om dit boek echt te vatten, om echt in het verhaal te duiken.

Daniel Rega is daarnaast echt ook wel een verknipte jongen. En dat maakt het moeilijk om een connectie te maken. Hij heeft een onvermogen om de Liefde in een rationeel licht te bekijken en in zijn zoektocht naar de Ware Liefde doet hij echt vreemde dingen. Dit mondt uit in een walgelijke actie aan het einde van deel 2.

Deel drie is het slapste, al ken ik daar dan weer wel de geschiedenis. Nu ja, het verband Berlijn en 1989 is voor iedereen wel duidelijk zeker? Ook hier loopt Rega rond als een ontsnapte malloot die tenmidden van de grote omwenteling uiteindelijk ook de culminatie vindt van wat eigenlijk uiteindelijk alleen maar de zoektocht naar (ik kan het niet anders noemen) de ideale vagina is. Noot: die vindt hij niet in een mens...

Wat het boek leuk maakte en waardoor ik het uitlas, is de schrijfstijl. Die is "anders": heel los, met een niet perfecte, zich niet alles altijd meteen herinnerende schrijver. Dat maakt het soms ook grappig en toont die tijd zoals hij best getoond wordt: met hiaten in je geheugen. En de andere personages buiten Rega zijn wel likeable, en dat wil je dan weer wel lezen.

Eindoordeel:
*** Omdat de schrijfstijl zo leuk is.

Skippy Dies - Paul Murray

2011-06-16T13:10:00.002+02:00

In't kort:
Skipy Dies gaat over Daniel - Skippy - Juster, een jongen (puber) in een gerenommeerde kostschool in Ierland. Het boek begint meteen met de dood van Skippy bij een doughnut eating contest tussen hemzelf en Ruprecht, een al even nerdy en onaantrekkelijke jongen met wie hij de kamer deelt op het internaat.

In de rest van het verhaal keren we terug in de tijd en ontdekken we de gebeurtenissen die uiteindelijk zullen leiden tot zijn plotse dood. Zijn verliefdheid op Lori uit de naburige nonnenschool, zijn lastige thuissituatie (die slechts traag uit de doeken wordt gedaan) etc.

Het is een verhaal niet alleen over opgroeien als puber (met alles hormonale karakterstoornissen die dat meebrengt) maar ook over het leven in een katholieke school en in een stad, met sociaal onrecht, drugs etc.

Mijn oordeel:
Het boek begint lekker. Paul Murray beschrijft op een grappige manier over het leven op het katholieke internaat en heeft daarvoor een aantal goede personages bij elkaar geschreven. Naast Ruprecht en Skippy heb je bijvoorbeeld ook Howard the Coward, de leraar geschiedenis die een typische sukkel is die denkt zijn leven te kunnen ontvluchten door een flirt met een blonde vervangleerkracht op de school.

Er zitten ook best wat verhaallijnen in die de lezer geïnteresseerd houden en waar je dan toch het fijne van wilt weten (maar dat komt uiteraard pas aan het einde).

Daar zit meteen ook de negatieve kant van dit boek: het wil heel veel zijn. De schrijver verweeft zelf een grapje dat Howard zich een beetje ziet als Robin Williams in Dead Poets' Society, maar de gelijkenissen zijn er wel. Het is aan de ene kant grappig, aan de andere kant best een donker boek (kanker, scheidingen, drugs, moord, seksueel misbruik...) en ik heb de indruk dat het boek te veel wilde zijn. Het soms exuberant grappige van sommige situaties en personages (Ruprecht Van Doren is een klassieker en daar had ik een zeer duidelijk beeld van) viel niet altijd te rijmen met het drama. Door de verhaallijnen zit je soms te lang op één aspect te kauwen (Howard's verliefdheid op Miss McIntyre hoefde niet zo lang en is beetje cliché) terwijl andere zaken onderbelicht worden. Halley, de Amerikaanse vriendin wordt als het ware 'vergeten', terwijl daar toch een mooie lijn zat.

Het einde (het derde deel van het boek, de nasleep van Skippys overlijden) is weer wel heel mooi en bij momenten zelfs zeer ontroerend, zeker hoe de vrienden van Skippy onhandig proberen om te gaan met zijn heengaan is zeer gevoelig gebracht.

Daardoor mist het boek een beetje evenwicht. Het slaagt daardoor ook net niet in zijn opzet. Maar ik zou het zeker niet afraden. Nu ik er een weekje over heb kunnen nadenken is mijn scherpere kritiek wat afgezwakt en beoordeel ik het toch als aangenaam leesvoer. Het is wel een klepper (661 pagina's).

Eindoordeel:
***1/2

PS: Browsend door commentaren op Internet vindt de ene het zeer goed, de andere valt over clichés. Ik zit ergens tussenin.

Around the World in Eighty Days - Michael Palin

2011-06-15T14:59:00.002+02:00

In't kort:

Verslag van Michael Palin's eerste reisprogramma voor de BBC, in 1988, waarin hij Phileas Fogg probeert te evenaren door met in die tijd ook al beschikbare reismiddelen in 80 dagen de wereld rond te reizen. Dus zonder gebruik te maken van een vliegtuig.

In deze versie blikt Palin, na 20 jaar, in een extra hoofdstuk terug op die eerste reis en de mensen die hij is tegengekomen.

Mijn oordeel:

Ik had nood aan een vlot leesbaar boek voor een regenachtige middag in Oletta (Corsica) waar ik niet al te zware inspanningen moest voor doen. Deze reeks met Palin was indertijd ook bij ons veel bekeken en vond ik best leuke televisie. Michael Palin is geknipt om een programma als dit licht en entertaining te brengen.

Dit boek brengt niet veel meer dan wat het programma deed en verwacht ook hier van Palin geen zware maatschappijkritiek. Maar het is alleen al leuk omdat je kan zien hoe enorm de wereld veranderd is in 22 jaar. In 1988 stond er nog een muur in Berlijn (komen ze wel niet) maar was China zwaar onderontwikkeld (nu kan je met ongeveer 450 per uur door China reizen, toen verre van), van al die oliestaatjes waar nu de grootste wolkenkrabbers staan was nauwelijks wat te melden.

En het las ook echt vlot, al ben je beter af met een Bryson om echt leuke reisliteratuur te schrijven. Dit boek is vooral leuk als je de beelden ooit hebt gezien.

Eindoordeel:

Toch leuk genoeg en een halve ster extra voor nostalgie.

***1/2

A place of execution - Val McDermid

2011-06-13T10:04:00.002+02:00

In 't kort: In december 1963 raakt de 13-jarige Alison Carter uit het gehucht Scardale vermist. Inspecteur Bennett leidt het onderzoek en concentreert zich op de stugge en achterdochtige inwoners van het dorpje. Langzaam maar zeker weten die hem naar verschillende sporen en plaatsen te leiden die meer dan voldoende aanwijzingen opleveren en naar één verdachte leiden.

Mijn oordeel: Ik vond dit boek op vakantie in een hotel en nam het mee voor als alle andere boeken gelezen zouden zijn. Een eerdere Val McDermid "The Grave Tattoo" was me zeer goed bevallen, dus dit zou vast weer een succes zijn. Dat was het inderdaad. Het rustige tempo waarin je als lezer mee wordt genomen naar deze geïsoleerde streek en deze bewoners, hen mee bezoekt en ondervraagt, zorgt voor een dichte betrokkenheid bij de gebeurtenissen. Bovendien weet je tot op het einde niet precies wie het gedaan heeft, wat er is gebeurd, waar het lijk is. Er is wel iemand veroordeeld, maar was dat terecht?Spannend en raadselachtig tot op het einde. Heerlijk!

Eindoordeel: ****1/2

The Anniversary Man - R.J. Ellory

2011-06-13T09:49:00.001+02:00

In 't kort: Als tiener is John Costello nipt ontsnapt aan de seriemoordenaar die zich "The Hammer of God" noemde. Ongeveer twintig jaar later is er opnieuw een seriemoordenaar aan het werk: hij kopieert moorden die op exact dezelfde wijze en op exact eenzelfde datum maar jaren geleden plaatsvonden. Detective Irving moet deze Copycat zien te vinden en stuit al snel op John. Deze is vanuit de gebeurtenis uit zijn verleden gefascineerd door seriemoordenaars en werkt als crime researcher voor een lokale krant. Hij helpt Irving in de moeizame zoektocht naar de moordenaar, maar is tegelijkertijd zelf ook verdachte.

Mijn oordeel: Het verhaal doet heel erg écht aan, alsof er een waar gebeurde case wordt gevolgd. De schrijver heeft dan ook blijkbaar gebruik gemaakt van waar gebeurde seriemoorden en daar een verhaal rond geschreven. Het boek gaat vooral in op de moorden, hoe die gepleegd worden en daarnaast de moeizame zoektocht naar de moordenaar. Het is niet zozeer een "whodunnit" maar meer een "howdunnit". Er wordt niet gefocust op de verdachten, die zijn er heel lang eigenlijk niet, maar op hoe moeilijk het is een seriemoordenaar te vinden met de beschikbare middelen. Een stuk realistischer dan veel andere detectives, maar ik lees toch liever een klassieke "whodunnit" waarin een handvol verdachten opgevoerd worden die het eigenlijk allemaal wel kunnen zijn. Ik ga nog wel zeker eens iets van Ellory lezen.

Eindoordeel: ***

The Hollow - Agatha Christie

2011-06-13T09:25:00.000+02:00

In 't kort: Lucy en Henry Angkatell hebben verschillende familieleden en kennissen uitgenodigd op hun landhuis "The Hollow". Net wanneer Hercules Poirot een dag later op uitnodiging verschijnt voor de lunch treft hij het lichaam van dokter John Christow aan. Zijn vrouw heeft een pistool in haar hand dat vervolgens door de maîtresse van John, Henrietta, uit haar hand wordt gegrepen en in het zwembad wordt gegooid. In plaats van te komen lunchen kan Poirot weer beginnen aan zijn zoveelste moordzaak.

Mijn oordeel: Ik had dit boek als reserveboek meegenomen op vakantie. Ik had het ooit al gelezen, maar omdat ik op vakantie altijd verzekerd moet zijn van voldoende aangenaam leesvoer, stopte ik het in het koffer. Uit de biografie over Christie had ik een lijst samengesteld van de boeken die ik zeker nog eens moest lezen omdat dit haar beste zouden zijn. In een fantastisch art-nouveau hotel op Corsica, Les Roches Rouges, stapte ik toevallig binnen in een perfecte locatie voor een Agatha Christie detective. Dáár moést dit boek gelezen worden, het kon niet anders.
In tegenstelling tot wat de biografie oordeelt (één van haar beste) vind ik "The Hollow" goed, maar niet bij de top 10 horen. Het was vooral een extra leuke leeservaring in het bijzondere hotel.

Eindoordeel: ***1/2

Vochtige streken - Charlotte Roche

2011-06-13T09:10:00.002+02:00

In 't kort: Helen heeft, zoals alle vrouwen, geleerd om bepaalde wetten met betrekking tot hygiëne en lichamelijk verzorging na te leven, maar lapt dat volledig aan haar laars. In tegenstelling: ze doet dingen met haar lichaam, met name rond haar schaamstreek, wat je als lezer zelf nog niet zou verzinnen (ik althans niet). Na een ongelukje tijdens het anaal scheren komt Helen in het ziekenhuis terecht waar ze geopereerd moet worden aan haar aars. Al liggend in bed vertelt ze ons al het onsmakelijks dat ze met haar lichaam uitvreet.

Mijn oordeel: Ik wilde dit boek eens lezen omdat het een aantal jaren geleden zeer sterk als "feministische literatuur" gepropageerd werd. Tegen al die verzorgingswetten waar vrouwen aan zouden moeten voldoen omdat ze er jong, fris en picobello uit moeten zien wordt met dit boek hevig geprotesteerd. Ik was voor het lezen wel al door verschillende recensies gewaarschuwd: je vindt dit boek een openbaring of je vindt het gewoon smerig. Ik hoor bij de laatste groep lezers. Niet alleen omdat het gewoon overdreven onsmakelijk is, ook inhoudelijk is het een erg weinig boeiend verhaal. Het hoofdpersonage vond ik allesbehalve sympathiek en het was dan ook jammer dat ze op het einde niet stierf aan haar anale verwondingen.

Eindoordeel: **

Legende van een zelfmoord - David Vann

2011-06-13T08:58:00.001+02:00

In 't kort: Roy doet in een aantal verhalen verslag van zijn leven. Een leven met een psychisch instabiele vader en een scheiding tussen zijn ouders zorgt ervoor dat Roy ons weinig aangenaams te vertellen heeft. Dit naargeestige leven vermengd met het kille klimaat van Alaska, de plaats waar de verhalen zich afspelen, zorgt voor een beklemmend en onaangenaam gevoel bij de lezer.

Mijn oordeel: Het is een bijzonder boek, waarvan je niet zo goed weet wat nu écht gebeurd is en wat niet. Je weet dat het semi-autobiografisch is en dat de vader van de schrijver zelfmoord pleegde. De verhalen zijn een soort van verwerking van die gebeurtenis. Ik was met name onder de indruk van het centrale verhaal in het boek "Sukkwan Island" waarin vader en zoon in the middle of nowhere en aan elkaars lot over gelaten maanden lang in een hut wonen en voedsel verzamelen. De angst en onzekerheid die de zoon voelt alleen zijnde met zijn suïcidale vader was zeer voelbaar. Daarbij bouwt dit verhaal een zeer sterke spanning op die je doet doorlezen.

Eindoordeel: ***1/2

Ik Ben God Niet - Frank Vandenbroucke

2011-05-22T13:57:00.001+02:00

In't kort:
Frank Vandenbroucke blikt terug op zijn leven als wielrenner, van het prille en meteen succesvolle begin over zijn drugs- en andere persoonlijke problemen en hoe hij met de druk omgaat. Of hoe hij er niet mee omgaat, eigenlijk.

Mijn oordeel:
Vaak zijn renners- en andere sportbiografieën niet noodzakelijk boeiend. Natuurlijk, VDB heeft een niet zo alledaags leven gehad en ik was dan ook benieuwd hoe dit in dit boek verteld wordt.

En het moet gezegd: hier is een zeer goede copywriter aan de slag geweest. Althans, ik geloof niet dat de gebruikte metaforiek en de haast literaire opbouw van deze biografie van hem zelf komt. Het begint al bij de opzet van het boek. Het bestaat uit twee delen: "Ik ben God..." en daarna "Niet". En, bedoeld of niet, deel één is ook stilistisch anders dan deel twee. Deel één is mooi opgebouwd, verhalend, met mooie omschrijvingen en beeldtaal. Deel twee is gejaagd, lijkt opgefokt (op momenten dat ook hij opgejaagd wordt door de pers). Hier zie je toch duidelijk de hand van een copywriter.

En hij is vaak eerlijk, ontkent niet dat hij vaak een ettertje was, bijvoorbeeld. Alleen blijft hij ook in dit boek vaak de fout elders zoeken. En dat hij over een aantal (mindere) zaken eerlijk is geweest, betekent dit dat hij dat overal is? We zullen het nooit weten.

Maar door de al vermelde goede opbouw en de opmerkelijk goede vertelstijl leest dit boek als een trein. Blijft boeiend om te zien hoe iemand zichzelf in de vernieling rijdt. VDB toont tekenen van narcisme en (maar let op: salonpsychologie) manische depressie. Zo ook in zijn prestaties: de ene keer alles en feest, daarna (steeds langere periodes) van het absolute niets.

Niet veel later na deze autobiografie is hij ook onverwacht en in mysterieuze omstandigheden overleden. En dat was een passend laatste hoofdstuk bij dit boek geweest. Het is het verhaal van een mentaal labiele man die zo hoog de hemel in is geprezen (ook door zichzelf) dat hij alleen maar zo diep kon vallen.

Eindoordeel:
****

Zomerhuis met zwembad - Herman Koch

2011-05-22T11:30:00.000+02:00

In 't kort: Een huisarts met een voornamelijk artistiek cliënteel raakt in contact met de bekende acteur Ralph. Zijn gezin wordt uitgenodigd om de vakantie gedeeltelijk in het zomerhuis (met zwembad) van Ralph door te brengen. Ondanks zijn eigen gemengde gevoelens en die van zijn vrouw belanden ze er uiteindelijk toch. De gebeurtenissen die in en om het zomerhuis plaatsvinden hebben uiteindelijk schadelijke gevolgen voor de verschillende gezinsleden.

Mijn oordeel: Na "Het diner" is dit de tweede succesroman van Koch. Ik vond het zelf ook een goed boek. Het leest ontzettend vlot, maar heeft toch voldoende diepgang. Er worden verschillende maatschappelijke thema's aangeraakt: medische ethiek, opvoeding, misbruik. Leuk is ook dat het boek moeilijk tot één bepaald genre te classificeren is. Er zitten elementen van een whodunnit in, want je wacht tot op het einde op duidelijkheid rond een bepaald voorval. Ook zijn, net als in "Het diner", de hoofdpersonages altijd wat verknipt, maar ligt dat er niet te dik bovenop. Hierdoor is het onvoorspelbaar wat ze gaan doen en kan het tot op het einde alle kanten uit kan gaan.

Eindoordeel: ****

Haantjes - Kluun

2011-05-22T11:08:00.002+02:00

In 't kort: Stijn en Frenk zijn eigenaars van het marketing-bureau "Merk in uitvoering". Als snelle jongens krijgen ze steeds meer bekendheid, maar veel concrete opdrachten liggen er nog niet. Totdat ze kennis maken met het schitterende idee van homo Charles. In aanloop naar de Gay games in Amsterdam bedenken ze diverse gadgets: gay vlaggen, petjes, fluitjes. Ze laten dozen vol aanslepen om tijdens de games te kunnen verkopen. We volgen de mannen en hun omgeving van idee tot uitvoering tot verkoop en dat verloopt niet altijd even soepel.

Mijn oordeel: Kluun's eerste boek "Komt een vrouw bij de dokter" voert dezelfde personages op, maar dan later in de tijd wanneer de vrouw van Stijn kanker heeft. In "Haantjes" is het nog niet zover en daardoor is het een ander, luchtiger, boek geworden. Tijdens een lange treinreis, een paar uur in de zon of op de bank is dit een uiterst vermakelijke leeservaring. Het is allesbehalve een literair hoogtepunt, maar wel een hilarisch, vlot, en van begin tot einde onderhoudend boek. Wat men noemt een lekker boek.

Eindoordeel: ****

Lord of the Flies - William Golding

2011-05-22T10:53:00.000+02:00

In 't kort: Een vliegtuig met een groep jongens aan boord stort neer op een onbewoond eiland. Om te kunnen overleven ontwikkelen er zich twee strategieën, elk bevochten door een andere "leider". Ralph richt zich op de redding door een ander schip en wil vooral een groot vuur brandend houden. Jack stort zich op het jagen om voldoende voedsel te hebben om zodoende te overleven op het eiland. De andere jongens kiezen partij. De sfeer tussen de groepen wordt echter steeds grimmiger en vijandiger totdat er zelfs slachtoffers vallen.

Mijn oordeel: Dit boek stond al heel lang op mijn leeslijst. Zelfs al sinds we op de middelbare school dit als eerste boek bij Engelse literatuur behandelden en stukken uit de verfilming keken. Het globale verhaal was me dus al bekend, maar ik wilde het eens helemaal lezen.
Tot de helft viel het me wat tegen: er was nog weinig gebeurd, nog geen spanning. Maar juist bij het lezen van de tweede helft waar de conflicten starten, begrijp je dat die trage opbouw nodig is geweest om juist dan dat beklemmende gevoel tijdens het lezen te krijgen. Want je zit inmiddels zélf ook echt op het eiland en voelt de angst die ontstaat als er één gek opstaat die het voor het zeggen krijgt.
Het is een interessante allegorie op onze maatschappij wanneer die in crisis raakt (denk maar even aan het Duitsland voor WOII). Wie staat op als leider? Wie volgt hem/haar? Wie verzet zich daartegen? Op welke manier escaleert het?

Eindoordeel: ****

Russel Start - Martin van Zaanen

2011-05-16T10:02:00.000+02:00

In't kort:
Russel start is een straatartiest. Of is hij meer dan dat? Hij lijkt bij alle belangrijke gebeurtenissen in de populaire muziekgeschiedenis betrokken te zijn geweest.

Vandaag ontmoet Sally hem toevallig (of niet?) omdat ze een lekke band heeft op weg naar het station. Zal Russel ook haar kunnen raken, zal Sally ook muziekgeschiedenis gaan schrijven?

Mijn oordeel:
Ik vond er niets aan. Het boek is iets meer dan 100 pagina's dik en dat maakt dat ik het uitgelezen heb, maar het boeide me niet. Als het een muziekgeschiedenis wil zijn, dan is het te kort en te weinig gedocumenteerd. Het wil een magisch muziekmysterie zijn, maar ik mis spanning en, ja, mysterie. Het is een geforceerd mysterieus doen, lijkt het wel. Die Russel Start is een figuur die, blijkens een voorwoord, de schrijver ooit heeft ontmoet na een concert van Bon Jovi. Ooit, volgens Russel, zou Martin van Zaanen zijn eerste roman eindigen met Bon Jovi. Nou, dat doet hij ook, maar je verwacht dan een rode draad terwijl er hier snel een epiloogje wordt aan gehangen om het toch te laten kloppen.

De personages zijn te licht, je moet al heel erg goedgelovig zijn om Russel Star als de verpersoonlijking van de inspiratie van de groten der popmuziek te zien. Het probeert een gezicht te geven aan dat ongrijpbare dat creativiteit heet, maar slaat de bal mis. Het dweept te veel met die schrijvers van popmuziek als Keith Richards of bands als Oasis. En neemt (te) voorspelbare idolen.

Op vele vlakken weegt het dus te licht. Ik ben sowieso al geen fan van magisch realisme (het genre waar dit boek in zou moeten passen), maar dit doet niet eens een poging om mijn sympathie te winnen.

Eindoordeel:
**

Een klein eiland - Bill Bryson

2011-04-26T16:43:00.003+02:00

In’t kort:
Bryson heeft een aantal jaren in Groot-Brittannië gewerkt en gewoond, is nadien teruggekeerd naar de VS, en brengt nu een bezoekje aan de plaatsen uit zijn Engelse tijd.

Mijn oordeel:
Ik heb het boek niet uitgelezen. Ik weet niet echt waarom, maar het was wat langdradig en zeurderig. Bryson komt ergens in een stadje in Groot-Brittannië aan, herinnert zich hoe het was toendertijd, vergelijkt dat met nu, en ja, er is toch veel veranderd, het is allemaal een stuk grijzer geworden, met veel meer beton, de mensen zijn niet meer zo vriendelijk, allemaal veel onpersoonlijker en ik maakte toen dat hilarische verhaal mee maar dat zou nu niet meer kunnen enzovoort enzoverder.
Komt het omdat ik het boek in vertaling las ? Of heb ik het Bryson-truukje ondertussen door ? Geen idee, maar dit boek sprak me niet aan, en ik heb het dan maar weggelegd. Misschien probeer ik het later nog wel eens.

Eindoordeel: --

City of God – Beverly Swerling

2011-04-26T16:40:00.001+02:00

In’t kort:
Vervolg op City of Dreams en City of Gold (cfr elders op deze blog), waarbij opnieuw enkele telgen van de families Devrey en Turner worden gevolgd. Nicholas Turner is een gewaardeerd dokter, die gefascineerd is door de mogelijkheden die narcose en anesthesie zouden bieden. Sam Devrey heeft zich ingewerkt in de scheepvaart en koopvaardij. Op één van zijn reizen naar China heeft hij zijn jonge vrou Mei-hua mee terug naar New York gebracht. Hij huwt echter ook nog Carolina, al is dat alleen maar voor het zicht van de goegemeente. Uiteraard komt het een en ander aan het licht, Nicholas wordt verliefd op Carolina, Sam raakt verslaafd aan opium enz enz.

Mijn oordeel:
Dit is alweer een typische Swerling-roman. Gesitueerd in het New York van de 1830s en 1840s krijgen we een hele reeks personnages uit diverse milieus (de abortusdame, het gespuis uit Five Points, de nonnen, de kleine Chinese gemeenschap, …), waarin onze ‘helden’ circuleren. Ook de problemen van die tijd worden aangehaald, vooral dan het raadsel van de narcose en de strijd om de koopvaardij naar China. Voeg daar een spannende, ingenieuze maar niet te ingewikkelde plot aan toe, en meer dan dat moet een historische roman voor mij niet zijn.

Eindoordeel:
****1/2

Top – Mart Smeets

2011-04-26T16:39:00.002+02:00

In’t kort:
Een overzicht van het sportjaar 2010, met onder andere de Winterspelen, de Tour en het WK Voetbal.

Mijn oordeel:
Dit boek gaat over sport, en over sport alleen. En dat is maar goed ook, want dan is Smeets op z’n best, en heeft ie het minst de behoefte om pedant en uitdehoogte te gaan doen.
De onderwerpen zijn weer heel divers en uiteenlopend. We krijgen een lange analyse van De Wissel tijdens de 10km in Vancouver, die van het beste is dat ik van Smeets al heb gelezen, zuiver registreren wat er gebeurt, heel objectief. Een klein stukje over het afscheid van Roy Makaay is best ontroerend. Artest die in de slotwedstrijd van de NBA-Finals de laatste korf door de ring jaagt, herinnert me aan een niet zo leuke avond (ik haat de LA Lakers!!).
Over het wedervaren van Oranje in Zuid-Afrika wordt uiteraard (en terecht) heel uitgebreid kond gedaan. Maar kan Lance Armstrong in dit boek ontbreken ? Wat dachten jullie ?
Enige minpuntje: een reeks flauwe columns die Smeets schreef (moest schrijven ?) tijdens de Tour, en die erg magertjes uitvallen.
Maar toch weer Smeets op zijn best in dit boek.

Eindoordeel:
****

Laat de aarde draaien – Colum McCann

2011-04-26T16:33:00.003+02:00

In’t kort:
Een koorddanser vertoont zijn kunsten op een prille zomerdag in New York. Tussen de Twin Towers (we zitten in 1974) danst, springt, huppelt en rent hij over het strak gespannen koord. Onder hem staren verschrikte New Yorkers naar boven. En net over die New Yorkers gaat het… Immers, de koorddanser is slechts de aanleiding voor McCann om een collage bij elkaar te schrijven over een aantal uiteenlopende New Yorkse personnages, die weinig of niets met elkaar te maken hebben.
Corrigan, de Ierse immigrant-priester die zich inzet voor de prostituées en verliefd wordt op een Zuidamerikaanse inwijkelinge, krijgt plots bezoek van zijn broer. Het koppel hippies veroorzaakt het ongeluk waarin onze Ierse priester omkomt. Eén van de prostituees maakt zich erg veel zorgen over haar dochter en kleinkinderen, maar zit zelf in de nor. Claire woont op de chique Park Avenue, maar is zenuwachtig omdat de andere dames van haar praatgroep langskomen. De praatgroepdames proberen samen het sneuvelen van hun zoon in Vietnam te verwerken. En dan is er ook nog Solomon, Claires echtgenoot en rechter, die onze koorddanser moet berechten.
En zo is de cirkel rond…

Mijn oordeel:
McCann won voor deze roman de National Book Award 2009, en dat is best verdiend. Hij laat een handvol zielen voor het voetlicht treden, en toont hen met al hun emoties: angst, liefde, pijn, vreugde en verdriet. Dat geeft aan dit boek een universeel kantje. Alle personages wonen en werken in New York, maar dat is slechts een setting, en het koorddansersverhaal slechts een aanleiding voor een mooi meerstemmig verhaal.
Knap geschreven, ook de vertaling is puik.
Absoluut een aanrader.

Eindoordeel:
****

Leren argumenteren met vader en zoon - Frans van Eemeren e.a.

2011-04-04T09:00:00.002+02:00

In't kort:
In de jaren '70 en '80 verscheen deze cartoon in Het Parool. De vader is politiek rechts, de zoon een linkse rakker. Hiermee vertolken ze de heersende politieke stemmen van die tijd en zijn ze het, uiteraard, nooit eens.
De discussies tussen vader en zoon worden hier gebruikt als basis voor een korte theorie over de argumentatieleer - tips en tricks om beter te leren argumenteren.

Mijn oordeel:
Ooit, een tiental jaar geleden, hadden de NSH het plan om de discussie in al haar facetten te bekijken en op die manier steeds de perfecte discussie te laten plaatsvinden. Te vaak, vonden we, verzeilt een op het eerste gezicht veelbelovend meningsverschil in een niets verhelderend welles-niets steekspel waar niemand wat aan heeft. Terwijl het net leuk zou moeten zijn om steeds jezelf in vraag te stellen, doen we dit vaak niet en barricaderen we onze eigen stelling met wat we ook maar kunnen vinden.

Wat dat betreft is het boekje zeker leuk en toont het vooral hoe je een discussie NIET moet voeren. Cirkelredeneringen, op de man spelen... het komt er allemaal in voor. Alleen: de verschillende strips verklaren zichzelf toch meestal al en dan voegt de uitleg aan de rechterkant niet zo gek veel toe. Het leuke aan dit soort strips is als je de clou zelf herkent. Als iemand een grap aan je uitlegt, dan is er wat fout met de grap. En daar schort het aan in dit boekje.

En als onderzoek van discussies doet het weinig meer dan bevestigen wat je eigenlijk al weet. Misschien was het nuttiger geweest niet per strip steeds een uitleg te geven, want zo vallen we toch een paar keer in herhaling. Per onderwerp een korte inleiding en dat dan stofferen met voorbeelden had m.i. beter gewerkt. Maar ach, het boekje is al zo dun, dan bleef er niet veel meer over.

Het is veel leuker om zelf een nepdiscussie te voeren en de regels met de voeten te treden.

Eindoordeel:
Minder leuk dan verwacht, maar wel aardig.
***

PS: Wat is er dan ooit van dat discussieproject geworden? Euhm, ja, dus... we willen uiteraard eerst zeer grondig ons onderzoek hebben gedaan voor we met resultaten naar buiten komen. Een dergelijk complex onderwerp laat zich niet zo snel kisten, nee nee, dit is té belangrijk.... (kuch, ahum, nietwaar?) :-)

Logicomix: an epic search for the truth - Christos H. Papadimitriou, Apostolos Doxiadis e.a.

2011-03-21T08:52:00.000+01:00

In't kort:
Logicomix is een biografie in stripvorm van Bertand Russell en zijn queeste om de logica als basis van alle wiskunde te beschrijven.

De biografie is echter geromantiseerd, zodat een aantal ontmoetingen kunnen plaatsvinden die er in werkelijkheid niet waren. Dit om het verhaal een betere drive en flow te geven.
Parallel op een 'meta-niveau" zien we ook de schrijvers worstelen met hoe ze dit complexe verhaal goed kunnen brengen.

Mijn oordeel:
Van het onderwerp van deze strip, Bertrand Russell en daaraan verbonden de geschiedenis van de Logica in de wiskunde, kende ik weinig. Namen van mensen als Gödel, Wittgenstein waren me wel bekend en van wat colleges filosofie was er ook nog wel wat blijven hangen, maar uiteindelijk toch weinig.

Dit is een ideale manier om weer wat opfrissing daarrond te krijgen. De opzet om een moeilijke wiskundige theorie in een strip te verklaren is op zich al lovenswaardig. Door zelf als personages in de strip op te treden en de vragen te stellen die de lezer op dat moment ook heeft, krijg je als lezer ook niet het gevoel dat je niet de enige bent die dit allemaal complex vindt. Uiteindelijk was het maar weinigen gegeven om het magnum opus van Russell (samen met Whitehead) de "Principia mathematica" helemaal te lezen, laat staan te begrijpen.

Tuurlijk, door de stripvorm en door de beperking in aantal pagina's graaft deze strip ook niet superdiep. Maar het is zeker een aanpak die werkt om de aandacht en de interesse voor deze wiskundige aan te wakkeren.

Het is alsof je met een aantal vrienden, glaasje wijn erbij, zit te keuvelen over een onderwerp waar je niets of weinig van kent. Je luistert geboeid om het een tijdje later weer allemaal vergeten te zijn. Maar da's niet erg.
Eindoordeel:
****

The Third Man - Graham Greene

2011-03-18T08:45:00.002+01:00

In't kort:
Rollo Martins gaat in het na-oorlogse Wenen op bezoek bij een oude schoolvriend Harry Lime. Als hij daar aankomt, blijkt zijn vriend overleden te zijn na een verdacht ongeval.

Rollo, die onder de naam Buck Dexter ook romanschrijver is, denkt een complot te ontdekken. Terwijl hij aan de andere kant door Colonel Calloway zelf verdacht wordt voor de dood van Harry.

Mijn oordeel:
Het boek moet het vooral hebben van de sfeer van een na-oorlogse stad die bovendien onderverdeeld is in deelgebieden: een Brits gebied, een Russisch gebied... Het is een tijd van groot wantrouwen, tussen naties maar ook tussen mensen onderling.

En het is een tijd van sjacheraars en mensen die, als ze zonder scrupules kunnen leven, grote winsten kunnen opstrijken. Heel lang in het boek wordt ook de lezer er niet wijzer uit en merk je dat het moeilijk is om oordelen te vellen. Ook al omdat ik vaak even in de war was wiens verhaal ik nu eigenlijk las. Colonel Calloway is de verteller, maar soms lijkt het Rollo te zijn.

Interessant. Deze novelle (want veel meer dan dat is het niet) is daardoor tegelijk een whodunnit, een psychologische thriller en een maatschappijkritiek. Zonder dat het te belerend wordt of de spanning onderuit haalt.

Eindoordeel:
****

Winterreis - Amélie Nothomb

2011-02-28T08:52:00.003+01:00

In't kort:
Zoilus, een werknemer van de Franse elektriciteitsmaatschappij, zit op het vliegveld waar hij wacht op de vlucht die hij wil kapen en dan laten neerstorten.

Tijdens het wachten schrijft hij een verslag over hoe het zover is kunnen komen. Aan de basis van alles ligt een toevallige ontmoeting met de briljante, autistische schrijfster Aliénor en haar flatgenote / verpleegster Astrolabe.

Mijn oordeel:
Dit boek heb ik in het thema "even wat lekker kort en snel uit" gekozen om mijn trage leesstart dit jaar wat vaart te geven.

Het enige andere boek van Nothomb dat ik al gelezen had, Filippica's, was goed bevallen een aantal jaar geleden tijdens een vakantie in Italië. Al hielpen de zon en het zwembad natuurlijk. Maar de personages en de bizarre situatie waar ze in terecht waren gekomen waren treffend beschreven en zorgden voor een licht bevreemdende leeservaring. Hier besproken op Boekenwijzen.

Dit boek is ook weer bevreemdend, maar had me een pak minder mee dan Filippica's. Probleem en tegelijk de redding van dit boek is de lengte. De 140-tal pagina's (en vrij grote druk) zijn te weinig om echt de verhalen en de personages uit te bouwen, terwijl de relatie tussen de autistische schrijfster (of in dit boek eerder achterlijke) en haar "nanny" in een ander soort boek beter uitgewerkt had kunnen worden. De beweegredenen van Zoilus zijn ook vaag, behalve een sexueel verlangen naar Astrolabe.

En als dat niet lukt, ja, dan maar een terroristische daad.

Mwah, behalve dat het een leuk uitgangspunt vormt en dat we weer langs bizarre gedachtenkronkels naar een vreemde conclusie gaan, bracht dit boek niet superveel. En het boek had dus ook niet veel langer moeten duren om het niet echt vervelend te laten worden.

Maar: ik heb wel weer een boek uit. Hoera...

Eindoordeel:
**

The believers - Zoë Heller

2011-02-11T11:26:00.000+01:00

In 't kort: In dit verhaal volg je de verschillende leden van de familie Litvinoff. Iedereen zit zo'n beetje in een persoonlijke crisis: vader ligt in coma, moeder ontdekt iets onprettigs over vader, zoon is drugsverslaafd en één van de dochters twijfelt over haar geloof. Aan elkaar hebben ze helaas niet veel. Integendeel, als de familie bij elkaar is is de sfeer alles behalve aangenaam.

Mijn mening: Ik was onder de indruk van de verfilming van Hellers eerdere roman Notes on a scandal. The believers is totaal anders en heeft mij zeer aangenaam verrast. De negatieve slechte sfeer in de familie is goed voelbaar. De dialogen zijn origineel en met name de moeder is fantastisch onuitstaanbaar en briljant neergezet. De manier waarop ze iedereen in haar directe omgeving constant afbekt is tenenkromend maar o zo lekker leesvoer. Een vrolijk verhaal is het allerminst, boeiend en origineel des te meer. Vooral "origineel" is een stempel die ik er bij deze graag op zet.

Eindoordeel: ****

Een sterke man - Renate Dorrestein

2011-02-11T11:07:00.000+01:00

In 't kort: Verschillende gasten en bewoners vertellen ieder om beurt hun verhaal over hun verblijf in een beroemde kunstenaarsverblijfplaats in Ierland. Ieder van hen heeft zijn/haar verleden, problemen en eigenaardigheden en onderling gaat het er steeds minder gezellig aan toe. Totdat het zelfs volledig escalleert.

Mijn mening: Alle elementen in dit boek kloppen: de setting is aantrekkelijk (een kunstenaarsgemeenschap), de personages zijn boeiend en met name de opbouw is geslaagd. Dit door steeds iemand anders aan het woord te laten (vanuit ik-perspectief) en ondertussen het verhaal over de bewoners onderling en de steeds grimmiger wordende sfeer erin te verweven. De personages zijn zoals meestal bij Dorrestein weer lekker wat (on)prettig gestoord, zonder de cliché psychiatrische gevallen te worden.

Eindoordeel: ****

Een Dagje Naar Het Strand - Heere Heeresma (1962)

2011-01-31T14:28:00.005+01:00

In 't kort: Bernard besluit een dagje aan de Nederlandse kust door te brengen, maar is bepaald geen doorsnee toerist.

Mijn oordeel: Heeresma is een fijne dwarse schrijver. Door zijn teksten waart voortdurend een soort wrijving, een licht gevoel van onbehagen dat je als lezer makkelijk overneemt zonder dat je daardoor wilt ophouden met lezen. Daar kwam ik als scholier pas achter nà het lezen van Han de Wit gaat in ontwikkelingshulp, dankzij een leraar Nederlands die voor mij al schaterend de wrange humor blootlegde.

Een dagje naar het strand verschilt hierin niet, al is de schrijnende loser die de hoofdrol vervult in dit geval geen schlemiel zoals Han de Wit maar eerder een nare kwast die duidelijk getergd wordt door bepaalde demonen. Het zijn sociaal scheefgegroeide types die in alle ernst het woord nemen en wiens gedachten je mee mag lezen. En ondanks dat besef komt de lach - voor zover die zich al hardop manifesteert - niet vanzelf. Maar je concludeert voor jezelf wel telkens dat het toch allemaal bizar, zo niet hilarisch is ("Hij knoopte zijn veters vast en liet om het personeel te verbazen twee volledig

geslaagde modderafdrukken van een rechter- en linkerschoenzool op de winkelruit achter.").

Die wrijving betekent niet dat Heeresma stroef schrijft: de zinnen zijn uitgepuurd en gaan, zelfs in poëtische overpeinzingen, recht op hun doel af. Daardoor ervaar je met plaatsvervangende schaamte de komische pijnlijkheid waarmee het hoofdpersonage zich door zijn dagje aan het strand worstelt. Een voltreffer.

Volgende boek van Heeresma op mijn lijstje: Zwaarmoedige verhalen voor bij de centrale verwarming (1973). Ik kijk er nu al naar uit.

(Ook: een interview met de schrijver in Vrij Nederland.)

Two Gentlemen of Lebowski - Adam Bertocci

2011-01-31T12:06:00.001+01:00

In't kort:
Hoe zou het geklonken hebben als Shakespeare in zijn tijd een versie van het verhaal van The Big Lebowski had geschreven?

Mijn oordeel:
Ik vond het niet heel erg boeiend, om eerlijk te zijn. De vertaling naar een andere tijd en naar een andere plaats heeft te veel van de humor van TBL doen verloren gaan.

Ik ben, zoals geweten, een behoorlijke fan van de film en ben ook schuldig aan het soms totaal irrelevant quoten van de film en het zelfs aankopen van allerlei parafernalia van de film die vaker wel dan niet stof vergaren (de bowling ball DVD case, anyone?) en sta dus open voor veel. Echter, ik lees van mezelf geen Shakespeariaanse toneelstukken noch sonnetten (ja, schaamte, inderdaad, voor een voormalig student Germaanse!! Cultuurbarbaar!!!) en ook hier was het een brug te ver. Ik heb het ook niet uitgelezen. Ik wéét uiteraard hoe het verhaal afloopt, dus daar hoef ik het niet voor uit te lezen. Ik zal het nog wel even doorbladeren om de bewuste "Is this your homework, Larry" te lezen, maar The Knave and Sir Walter zullen het zonder mij moeten doen.

Een paar leuke outtakes zijn op zichzelf grappig. Het is een geinig idee voor even. De hele film als Shakespeariaans stuk vertalen gaat me te ver. Het heeft iets geforceerds. De "stranger" zegt het in het begin van TBL trouwens zelf: "[...] sometimes, there's a man – and I'm talkin' about the Dude here – sometimes, there's a man, well, he's the man for his time and place. He fits right in there. And that's the Dude. In Los Angeles." For his time and place, dus: haal hem eruit en zijn waarde verdwijnt.

Althans voor mij.

En ja, voor mensen die wél nog meer met literatuur bezig zijn zal het vast een kunststukje zijn dat de auteur het heeft weten om te zetten naar de geijkte Shakespearevorm oid.

Eindoordeel:
**

When you are engulfed in flames - David Sedaris

2011-01-26T12:04:00.001+01:00

In't kort:
David Sedaris beschrijft zijn dagelijkse beslommeringen en toestanden, vroeger en nu. Zo leren we meer over hun helse buurvrouw in New York, hun tijd in Frankrijk, hoe hij probeert te stoppen met roken door een tijdje naar Tokyo te verhuizen.

Mijn oordeel:
Mijn "ontdekking" van David Sedaris valt heel erg samen met het prille begin van het IJ-verhaal. Na een date (waar ondergetekende toen nog blind en nietsvermoedend was) kreeg ik door Inez een opname van een voorleessessie van David Sedaris in de handen gestopt. En het was erg grappig. De man heeft naast een leuke vertelstijl dan ook een zeer opvallend stemgeluid. Ook het lezen van Naked en Me Talk Pretty One Day beviel zeer goed: spits, ontroerend, grappig en het ging vooruit. En je hoort hem letterlijk door de tekst voorlezen.

Dat valt toch ietsje tegen in dit boek. Er zijn zeker nog grappige momenten en Sedaris is een zeer spitse observator, maar de 'lijm' ontbreekt in dit boek. Het zijn echt losse stukjes, columns die niet echt wat met elkaar gemeen hebben. Iets wat, in mijn herinnering, de twee andere boeken die ik van hem gelezen had wel hadden. Daar bespreekt hij meer hoe hij opgroeit in een behoorlijk non-conformistisch gezin en hoe hij, als overtuigd homoseksueel, daar zijn weg in zoekt, kwijt raakt, weer verliest, weer vindt en ga zo maar door. Dit boek is meer een weergave van zijn dagboek (zeker het titelverhaal, dat wat langer is). En da's toch minder boeiend.

Dat neemt niet weg dat hij een goed verteller is. Zijn standpunten zijn ook nergens te expliciet en de steeds aanwezige zelfspot zorgen ervoor dat de maatschappijkritiek, die stilletjes tussen de regels te vinden is, niet bitter wordt. Het is als vaak die ene collega of gast op een etentje die leuke verhalen kent en met bravoure vertelt: het is leuk voor dan, maar je vergeet het al snel weer. Eén van de verhalen in dit boek gaat trouwens net daarover: een goede anekdote vinden die je op feestjes casually in de groep kan gooien. Type broodje-aap.

Maar met de verhalen hier wilde ik net iets sneller weer aan het werk of na het dessert geen pousse-café meer :-). Vertaald naar de realiteit: het nodigde me niet uit om het in één ruk uit te lezen, iets wat ik bij die andere twee boeken wél had. Nog meer vertaald: in plaats van "Echt!? Wat gek!!" was de reactie vaker "Tgoh: frappant!".

Hij blijft echter wel eeuwig in de galerij staan van herinneringen aan het begin van de rest van mijn leven :-) (A'dam 2005!). Dat en de meiden van De Wit :-D

Eindoordeel:
***

Agatha Christie: de biografie - Laura Thompson

2011-01-24T21:54:00.002+01:00

In 't kort: Een vuistdikke biografie over de meest gelezen schrijfster ter wereld: Agatha Christie. Met behulp van interviews met dochter & kleinzoon, brieven en notities is een roman over Christie geconstrueerd waarin onder andere aandacht wordt besteed aan haar kinderjaren, twee huwelijken, haar verdwijning van 11 dagen en uiteraard aan haar roem en hoe ze hiermee omging.

Mijn mening: Als fervente Christie-lezer (ik bezit op 3 na al haar 66 detectives) was ik ontzettend benieuwd naar de vrouw achter deze briljante auteur. Ik vind de meeste van haar boeken zo ontzettend fantastisch heerlijk om te lezen, dat er volgens mij een heel bijzonder mens achter moest zitten. Uit de biografie blijkt dat Christie deels eigenlijk heel saai en burgerlijk was (het huwelijk en zorgen voor je man was het allerbelangrijkste), maar toch haar scherpe eigenzinnige kantjes had én vooral geweldig kon fantaseren. Deze biografie las, ondanks dat ik niet alle hoofstukken inhoudelijk even boeiend vond, zalig weg. Net als Christie's boeken. Knap vind ik hoe biografische feiten gelinkt worden aan personages en gebeurtenissen uit haar boeken. Leuk om te ontdekken dat bepaalde mensen in haar omgeving model hebben gestaan voor bepaalde type personages. Leuk is ook om te ontdekken wat de periodes waren waarin ze haar beste boeken schreef en wanneer haar minst goede én welke verklaringen hiervoor (mogelijk) zijn. Bovendien stemmen deze oordelen over het algemeen overeen met mijn persoonlijke leeservaring. Sommige boeken zijn écht niet goed. Het meest interessante, maar helaas nogal beperkte onderdeel, was de analyse van haar aanpak: hoe ze haar ingenieuze plots opbouwde. Ik ben blij dat ik nu meer over haar weet en opnieuw een aantal boeken moet gaan lezen omdat ik er nu met een heel ander oog naar zal kijken. Bovendien is het me opgevallen hoeveel ik alweer vergeten ben. Eigenlijk ook wel prettig om opnieuw te moeten beginnen, want haar beste boeken vind ik om te smullen!

Lees recensies van haar boeken op Boekenwijzen.

Eindoordeel: ****

Duizend-en-één dromen: Een reis langs de Trans-Iraanse Spoorlijn - Ann De Craemer

2011-01-24T21:50:00.001+01:00

In 't kort: Samen met fotograaf Pieter-Jan De Pue reist de auteur van dit boek door Iran ten tijden van de verkiezingen in 2009. Doel is om een verslag te maken van het dagelijkse leven in het islamitische Iran en daarbij het gewone volk een stem te geven. Hoe beleven zij het huidige Iran: de politiek, religie, strenge wetshandhaving (sharia), onderdrukking van vrouwen etc? Naast de huidige realiteit is er plaats voor de geschiedenis van het land: het Perzische rijk, de dictaturen van de Sjahs en de Iraanse revolutie waardoor de religie (ayatollahs) het voor het zeggen kreeg (tot de dag van vandaag). Heeft deze laatste omwenteling verbetering gebracht? We horen het uit de monden van het Iraanse volk.

Mijn mening: Iran is een land waarvan je slechts af en toe via het nieuws een glimp opvangt. Vaak is dat een nogal gekleurd, westers beeld: de as van het kwaad. Daarom dat de opzet van dit boek me erg aansprak (en ook de fototentoonstelling in het FotoMuseum in Antwerpen destijds): een reis door Iran, van noord naar zuid en omgaan met het gewone volk. De auteur verslaat redelijk objectief wat ze ziet en hoort, doorspekt met (interessante!) geschiedenis en achtergronden. Af en toe laat ze haar eigen mening toe, maar doet dit in kleine doses. En juist die zeldzame eigen mening vond ik prettig. Af en toe irriteert ze zich duidelijk aan de Iraanse realiteit, maar het is geen klaagzang. Gelukkig niet! Op die manier heb ik namelijk het idee écht op de hoogte te zijn van de huidige Iran, omdat de westerse bril weinig opstond en het een verslag is van de Iraniërs zelf. Ik heb het land beter leren kennen en kijk meer geïnformeerd naar het nieuws. Heel fijn!

Eindoordeel: ****

De leesclub - Renate Dorrestein

2011-01-24T21:48:00.001+01:00

In 't kort: De leesclub, bestaande uit zeven vrouwen, maken een literaire cruise over de Schotse zeeën. Geinspireerd door het door hen besproken boek Moby Dick kiezen ze onder leiding van de beroemde schrijver Gideon de Wit het ruime sop. Maar lang zal hun cruise niet duren, want plots gaat het mis.

Mijn mening: Ik heb rond mijn 16e veel boeken van Dorrestein verslonden. Dat waren meestal bizarre, cynische boeken met personages die mentaal niet helemaal in orde waren en rare streken vertoonden. Reuze interessant natuurlijk. Dit boek was toch wat anders. Minder gek, zal ik maar zeggen. Wel nog steeds een beetje "gek" (lees:spits én goed) geschreven: we horen één van de vrouwen hun relaas vertellen tegen de rechter tijdens het proces. Ze worden immers verdacht van de moord op Gideon de Wit. Maar het plot was minder interessant dan ik had gehoopt. Ik verwachtte een murder-mysterie maar kreeg eigenlijk een heel saai motief: geen. Na het verhaal lees je een interview met Dorrestein waarin ze uitlegt wat haar doel was: alle conventies van de literatuur tegengaan. Het maakte het verhaal er echter niet interessanter op, maar je gaat alles wel anders interpreteren achteraf. Dat is best geinig, omdat de schrijver er veel lol aan beleeft wat ik ook weer eens een verfrissend gezond egoïstisch uitgangspunt vind van een auteur...Voor één keer dan ;-)

Eindoordeel: ***

De stille kracht - Louis Couperus

2011-01-06T14:09:00.000+01:00

In 't kort: De heer Van Oudijck werkt als hoge ambtenaar in Nederlands-Indië. Onbewust van wat er in en om zijn huis en familie gaande is werkt hij hard door. De Nederlanders moeten immers het land bestieren en een degelijk bestuur (in)voeren. Ontastbare tegenkrachten maken het hem en zijn familie echter steeds moeilijker om zich staande te houden in Nederlands-Indië.

Mijn oordeel: Ik heb tussen mijn 16e en 20e vrijwel alle boeken van Couperus gelezen. Wat mij altijd aanspreekt is zijn mooie, vloeiende schrijfstijl, zijn gedetailleerde karakterbeschrijvingen en de mystieke sfeer die vrijwel altijd aanwezig is. Ook in dit verhaal waren deze kenmerken aanwezig. Het deed nu echter minder met mij dan ruim tien jaar geleden. Ik was op zoek naar het "Couperus-leesgevoel" van toen en dat kwam niet helemaal terug. Vermoedelijk was ik destijds, met een pak minder boekenbagage, veel meer onder de indruk dan nu. Het blijft een intrigerend verhaal wat zalig leest, maar mij toch ietwat tegenviel.

Eindoordeel: ***1/2

The prostrate years - Sue Townsend

2011-01-06T09:56:00.001+01:00

In 't kort: Hij heeft ook altijd pech. Dit keer ligt het écht niet aan hemzelf: Adrian Mole heeft prostaatproblemen. Neem daarbij het faillissement van de boekhandel waar hij werkt, de op springen staande relatie met zijn vriendin en nog veel meer ellende en je hebt weer een paar boeiende dagboekjaren van Adrian Mole om van te genieten.

Mijn oordeel: Opnieuw een leuke, hilarische, ontspannende Adrian Mole. Net weer iets beter dan de vorige twee dagboeken. Verklaring: er zijn hier wat meer hilarische verwikkelingen wat het boek dynamischer maakt. Knap van Townsend om na 8 dagboeken (waarvan er een aantal gerecenseerd op Boekenwijzen) de lezer te blijven amuseren met dit hilarische figuur. Er mag snel weer een neerslag van zijn volgende levensjaren komen wat mij betreft.

Eindoordeel: ****

Contrapunt - Anna Enquist

2011-01-06T09:40:00.000+01:00

In 't kort: Een pianiste speelt de Goldbergvariaties van Bach en denkt terug aan haar verleden en dat van haar gezin. Bach componeerde deze variaties om de dood van zijn zoon te verwerken. De pianiste verloor niet lang geleden haar dochter.

Mijn oordeel: Wanneer een boek mij niet zo aanspreekt stel ik mij vaak de vraag: heb ik het niet aandachtig genoeg gelezen of is het gewoon niet mijn smaak? Ik vermoed dat het eerste meestal een gevolg is van het tweede. Bij dit boek was dat het geval. Ik wist dat het semi-autobio was. Enquist heeft jaren geleden haar dochter in een verkeersongeval verloren. Dit is verwerkt in het verhaal. Ik vond die verwerking echter nogal droog. Niet dat ik een tragische tear jearker verwachtte (ik heb twee andere boeken van haar lezen en die waren ook vrij sec. De thuiskomst vond ik echter zeer goed), maar juist omdat het autobio is verwachtte ik wat meer persoonlijke gevoelens van de pianiste en minder beschrijving van feiten.

Eindoordeel: ***

Outer Dark - Cormac McCarthy

2010-12-21T09:53:00.001+01:00

In't kort:
In een bouwvallig hutje in een woud bevalt Rinthe Holme van het zoontje van haar broer Culla.

Culla, overmand door paniek en schuld, legt de nieuwgeborene naast een rivier en laat het aan zijn lot over, terwijl hij zijn zus vertelt dat het overleden is.

Rinthe achterhaalt de leugen waarop Culla op de vlucht slaat. Iets later vertrekt ook Rinthe op zoek naar haar kindje, dat ondertussen door een soort zigeuner is meegenomen.

We volgen beide personages op hun odyssee.

Mijn oordeel:
Zeer vreemd boek alweer waarvan je je als lezer afvraagt waar het allemaal over gaat. Het lijkt een soort bijbelse allegorie, met Culla die een zware schuld torst. Maar, net als bij The Road is het de stijl die het hem doet. Je zit steeds zeer dicht op de huid van de personages, soms er zelfs bijna in zodat je alles meevoelt. Het gebruik van een plat, Amerikaans dialect helpt daarbij. Sommige scènes worden daardoor zeer intens en vol van suspense (de scènes met een groepje mannen na een al zeer intense ramp met een veerboot is bijna niet te harden zo spannend).

Dit is een boek waarbij de leeservaring zeer intens is en waar je achteraf een beetje verweesd achterblijft en je afvraagt: wat was dit nou eigenlijk. Maar wel boeiend.

Eindoordeel:
****

Brooklyn - Colm Toibin

2010-12-20T10:00:00.002+01:00

In't kort:
Eilis woont in de na-oorlogse jaren in Ierland samen met haar moeder en haar populaire zus Rose.

Als zich een mogelijkheid aanbiedt om naar de Verenigde Staten te trekken om daar een beter leven voor haarzelf op te bouwen, pakt Eilis, enigszins onder druk van Rose, deze kans aan.

Mijn oordeel:
Driekwart van dit boek vond ik het niet erg briljant: beetje kabbelend, wel aardig en goed geschreven maar een beetje stationsromanachtig of een moderne versie van een Jane Austen boek, deze keer dan in het midden van de 20e eeuw. Eilis is op zoek naar, tja, vanalles: een carrière, liefde terwijl ze aan de andere kant nog vast hangt aan familie en last heeft van heimwee e.d.

Het wordt boeiender vanaf het moment dat ze Tony leert kennen en we een dualiteit in Eilis zien opduiken die er eerder misschien niet zo was. Waar Eilis eerst een wat bedeesde jonge vrouw was die zich bijna willoos lijkt te plooien naar de aloude regeltjes van het leven in een Iers katholiek dorp, staat hier nu een geëmancipeerde jonge vrouw die in de liefde niet zomaar de redding ziet. Als Eilis onverwacht moet terugkeren naar Ierland, op het eerste zicht tijdelijk, zien we pas echt de evolutie die ze heeft doorgemaakt. Een evolutie die zich een beetje stiekem het hele boek heeft gemanifesteerd, maar die zo is gebracht dat ik het als lezer niet meteen opmerkte (misschien ook omdat ik natuurlijk niet de oude Ierse katholieke tradities en regeltjes ken). Zeer subtiel geschreven.

En dat maakt het boek wel goed en raakte het me op het einde wél. We veranderen allemaal stiekem en pas als je na een tijdje terugkeert in je oude omgeving, valt dat ineens op. Die omgeving lijkt dan veranderd, maar eigenlijk ben je het zelf. Het boek is dus gegroeid en het was de moeite om het uit te lezen (is ook niet superlang 226p).

Eindoordeel:
****

Taking Shots - Keith Glass

2010-12-09T18:42:00.008+01:00

In't kort: Keith Glass is een door de wol geverfd basketcoach en spelersmakelaar, en maakt na een rijkgevulde carrière de balans op. Daarenboven geeft hij ook zijn visie op hoe de NBA er op dit moment voor staat. En dat het vroeger allemaal beter was, dat mag duidelijk zijn. Maar misschien heeft hij geen ongelijk.

Mijn oordeel: Glass heeft door de jaren heen heel wat credibiliteit (en ook een aardige zakcent) bij elkaar gespaard in het kleine wereldje van de NBA, maar je kan je de vraag stellen waarom hij nooit een echt grote superster heeft gerepresenteerd. Misschien omdat hij a pain in the ass is ? En altijd op hetzelfde terug blijft komen ?

Zo is er bijvoorbeed het geval-Larry Brown. Brown is een uitstekend basketcoach, die heel wat titels op zijn naam heeft, en is toevallig ook een vriend des huizes. Dat wil in de Glass-logica zeggen dat hij door dik en dun gesteund en verdedigd moet worden. Brown was ook de coach van het Amerikaanse team dat tijdens de Olympics van Athene zwaar de mist in ging. Maar dat was enkel de fout van de spelers, daar zat vriend Larry zogezegd voor niks tussen, volgens Glass. Lijkt me moeilijk te geloven.

Ook de redactie van het boek kon beter. Storende spel- en grammaticafouten verpesten het ritme van het verhaal.

Desondanks zijn de verhalen af en toe wel grappig, en meestal best onderhoudend. Het verhaal over zijn Griekse speler Rentzias en de draft is uitstekend, dat rond moslim Abdul-Rauf en het Amerikaanse volklied is eye-opening. Een mooie inkijk in het vreemde wereldje van het spelersmakelaarschap. Maar enkel voor de fans, vrees ik.

Eindoordeel: ***1/2

Fever Pitch - Nick Hornby

2010-12-09T18:24:00.005+01:00

In't kort: Nick Hornby is een achtjarige knul wanneer zijn vader hem eerder toevallig voor het eerst meeneemt naar een wedstrijd van Arsenal. En dat is het begin van een snel ontluikende liefde, later evoluerend naar een ware obsessie. Hornby staat op met Arsenal en gaat ermee slapen, hij krijgt er klappen om, laat er vriendinnetjes voor in de steek en is bij elk belangrijk verlies opnieuw totaal verloren. Maar de grote zeges worden uiteraard ook passend gevierd. Het boek eindigt 30 jaar na het begin, met het behalen van de dubbel.

Mijn oordeel: Dit is Hornby's debuut, later volgen onder meer High Fidelity en About A Boy. Aan de hand van (meestal) Arsenal-wedstrijden schetst Hornby een beeld van een opgroeiende jongeman in de grootstad in de 70s en 80s, steeds met de nodige Britse humor en zelfrelativering.

Maar Hornby kan ook ernstig uit de hoek komen. De rampen van Heizel en Hillsborough worden van binnenuit belicht en de gevolgen ervan toegelicht, wat soms een verrassend beeld oplevert.

Ik las het boek nu al voor de vierde keer, en het blijft elke keer opnieuw top. Een must voor elke sportliefhebber, het geeft als geen ander een accuraat beeld van het supporter-zijn.

Eindoordeel: *****

Het Rode Gevaar - André Fontaine

2010-12-08T09:53:00.002+01:00

In't kort:
De geschiedenis van het conflict dat de wereldpolitiek van al voor WOII tot nog een tijdje na de val van de Berlijnse muur beheerste: de Koude Oorlog tussen de communistische wereld (met z'n voornaamste representanten de Sovjet-Unie en China) en de "vrije" wereld (represented by the US of A).

Mijn oordeel:
Zeer interessant. Terwijl boeken over WOI en WOII ook zeer interessant zijn, is er voor mij toch steeds de (te) grote afstand tussen mezelf en die periode (omdat ik er nog lang niet was) om het helemaal te kunnen plaatsen. Doordat de koude oorlog nog een sterk thema was tijdens mijn leven, is er hier meer connectie. Figuren als Kennedy, Chroestsjov e.d. zijn natuurlijk ook, door de groeiende mediatisering, veel meer blijven hangen.

Zoals ik wel vaker heb met non-fictie: het leest allemaal wat trager, natuurlijk en ik ben nu alweer het meeste vergeten dat ik heb gelezen. Veel namen, feiten, gebeurtenissen.

Maar wel zeer goed en overzichtelijk gebracht. Een zeer goede inleiding om dan eventueel later meer erover te gaan lezen. Uiteraard, maar daar is het ook een overzicht voor, wordt er niet overal zeer diep op ingegaan, maar dan zouden de 450 pagina's slechts de proloog gevormd hebben. De auteur kent duidelijk zijn feiten en laat zich niet verleiden door de valkuilen vooral te focussen op alleen de "mediagenieke" feiten, zoals de Vietnamoorlog en de Muur. Ze worden hier uiteraard behandeld, maar op hun historische waarde: als feiten in een grotere geheel.

Alleen jammer dat ik de indruk krijg dat tegen het einde van het boek de vertalers en redacteurs wat steken hebben laten vallen. Terwijl dat in het begin van het boek niet opvalt, duiken op het einde zetfouten op, kloppen soms zinnen niet enzovoort. Een deadline die te vroeg kwam; misschien? Dat is echter een klein smetje op een verder zeer onderhoudend en leerrijk boek over een zeer bizarre periode in de wereldgeschiedenis.

Eindoordeel:
****

Zwartwaterkoorts - Rascha Peper

2010-11-19T22:57:00.001+01:00

In 't kort: De personages in deze zeven korte verhalen hebben allemaal een geheim. Als ze zelf niet liegen, bedriegen of iets verzwijgen, worden ze bedrogen of opgelicht. De verhalen zijn staan in onderling verband. Verschillende personages duiken in meer dan één verhaal op.

Mijn oordeel: Ik ben grote fan van Peper's werk (zie andere boekenwijzen-posts) maar merk dat ik van het ene boek meer gecharmeerd ben dan van het ander. Na het lezen van ongeveer zeven van haar boeken, kan ik nu bevestigen dat het aan de omvang van het verhaal ligt. Haar korte verhalen en wat dikkere boeken (> 150 pagina's) komen naar mijn mening een stuk minder uit de verf dan haar "dunnere boeken" zoals Dooi en Verfhuid.

Bij deze korte verhalen wilde ik er nog veel meer van weten om alles een plaats te kunnen geven, maar toen hield het helaas al op. Al deze verhalen hadden van mij uitgesponnen mogen worden tot 160 pagina's, want in dat formaat vind ik Peper dus blijkbaar het sterkst. Alhoewel, misschien kom ik er nog wel op terug in een toekomstige blogpost, als ik nieuw/ander werk van haar heb gelezen...

Eindoordeel: ***

De avondboot - Vonne van der Meer

2010-11-19T22:31:00.001+01:00

In 't kort: We volgen een reeks gasten die verblijven in een huurhuis op het Nederlandse Waddeneiland Vlieland. Rond elk gast of gasten wordt er een kortverhaal verteld. De vrouw met terminale kanker die nog éénmaal alleen naar het eiland reist en (slechte) herinneringen ophaalt aan haar huwelijk. Twee zussen die herinneringen ophalen aan vroeger, waarbij de een zich de feiten toch heel anders herinnert dan de ander. Met alle gevolgen van dien.

Mijn oordeel: Een aantal jaren geleden las ik Van der Meer's eerdere boek Eilandgasten, waarin blijkbaar een aantal personage al geïntroduceerd worden. Ik herinnerde me dat dat boek me enorm aansprak vanwege het desolaat-op-een-eiland-gevoel dat ik tijdens het lezen had. Dat gevoel kreeg ik nu, gelukkig, weer terug. De verhalen van de verschillende gasten zijn stuk voor stuk intrigerend en erg origineel. Ze stoppen op het moment dat de gast(en) het eiland verlaten. De lezer blijft uiteraard op het eiland en weet helaas niet hoe elk verhaal zich verder ontwikkelt op het vastenland. Die onvolledigheid creëerde bij mij een blijvend nieuwsgierig en geheimzinnig effect.

Eindoordeel: ****

Mise en place - Margot Vanderstraeten

2010-11-19T22:02:00.000+01:00

In 't kort: Victor Werner is topkok in zijn eigen driesterrenresto. Dag en nacht in de weer in zijn keuken. Wanneer zijn zus overlijdt, komt het verleden weer naar boven. Het verleden waarin de familie Werner een succesvolle champignongroeve in Limburg bestierde. En waar een eind aan kwam toen de groeve instortte en Victor zijn vader verloor.

Mijn oordeel: Het verhaal is in een nogal staccato-stijl geschreven: korte, droge zinnen met weinig franje. De verteller is de topkok zelf, dus dat is niet zo vreemd. Hij is geen literair wonder en schrijft enkel zijn verhaal. Het past bij het personage. En toch zorgde die droge zakelijke inhoud en stijl van het boek er voor dat het verhaal me weinig deed. Ik herinner me een week na het lezen (nu ik deze blogpost schrijf) eigenlijk niet meer zo veel. Dat is geen goed teken.

Eindoordeel: **1/2

Paddy Clarke Ha Ha Ha - Roddy Doyle

2010-11-14T12:08:00.001+01:00

In't kort:
Patrick (Paddy) Clarke groeit op in een klein Iers dorpje aan de kust in de jaren '60 van de vorige eeuw. Het zijn jaren van grote verandering: de TV neemt een steeds prominenter plaats in, steeds meer housing estates worden gebouwd waardoor de wereld van Patrick niet meer diegene is waar hij zich steeds in heeft thuisgevoeld.

Mijn oordeel:
Omdat het hele boek door Patrickzelf verteld wordt, is het in begin even wennen aan de vertelstijl. Het is namelijk exact zoals een tienjarige jongen vertelt: ongestructureerd, van de hak op de tak en zonder al te veel aandacht voor een plot. Eens je eraan gewend bent, draagt het bij aan de grote charme die dit boek uitstraalt. Doyle is ook zeer consistent in die stijl, je ziet nergens de stem van de volwassen auteur doorschemeren. Dat op zich is al een prestatie.

Het is ook zeer herkenbaar: opgroeien in en gezin van vier (Patrick is de oudste), ravotten met je leeftijdsgenoten, de irrationele vriend- en vijandschappen, de vreemde omgang met het jongere broertje Sinbad (bijnaam voor Francis), met wie hij een kamer deelt... Aan de ene kant is die herkenning zeer grappig maar je merkt tegelijkertijd ook hoe wreed we als kinderen konden zijn: de pesterijen zijn niet van de poes en het opzettelijk pijn doen is hard. Tegelijk toont het de onschuld van de jeugd: wat er ook gebeurde, ze zijn jong en leren er zonder problemen mee leven.

In heel het verhaal zit ook de trage aftakeling van het huwelijk van Paddys ouders (of de ruzies die ze steeds regelmatiger hebben). Hoe Patrick daar probeert mee om te gaan, is een zeer ontroerende rode draad door dit boek.

Ik heb dit heel graag gelezen.

Eindoordeel:
****

De figuranten- Bret Easton Ellis

2010-11-12T11:02:00.002+01:00

In't kort:
Clay keert, na vijf maanden in New York, terug naar Los Angeles, waar hij, als scenarist en co-producent van de film "The Listeners", verwacht wordt op audities voor de belangrijkste rollen in die film.

Op die sessies ontmoet hij Rain, een weinig talentrijke maar beeldschone actrice die hij met valse beloftes in zijn bed lokt.

Zelfs als dit hem meesleurt in een web van intriges, bedrog en moord blijft hij hardnekkig de relatie in stand houden.

Mijn oordeel:
American Psycho en Glamorama staan zeer hoog op mijn lijstje van favoriete boeken en ik was dan ook erg benieuwd naar deze meest recente worp.

Het is een vervolg op Ellis' debuut, Less than Zero, uit 1985. Ik heb dat boek ook ooit gelezen, maar merkte bij dit boek dat er niet superveel van blijven hangen was. geen nood echter, het boek kan ook apart gelezen worden, al mis je dan wel een aantal thema's, maar niet al te.

Het boek is typisch Ellis. Je moet je steeds afvragen of wat er met Clay gebeurt écht is of dat hij het in zijn hoofd gefabriceerd heeft. Dat zorgt wel voor een lekkere spanning in het boek en voor zijn typische stijl (die mij goed ligt). Clays afdaling in de waanzin is goed gedoseerd en in beeld gebracht: je ziet hem als het ware aftakelen.

Verder heeft het echt niet zo heel erg veel om het lijf en is het weer een beetje meer van hetzelfde. In dit geval is dat best prettig, maar het zal me niet eeuwig bijblijven. Het was ook al een tijdje geleden sinds ik nog iets van hem gelezen had, en dan mag dat wel.

Eindoordeel:
***1/2

Superidioot - Tommy Jaud

2010-11-07T00:15:00.000+01:00

In't kort:
Simon Peters, 29 jaar, is een typische sukkel: heeft een saaie job, vrienden die hij niet leuk vindt en een onbestaand liefdes- en sexleven.
Probleem is: aan de basis van alles ligt vooral Simon zelf en zijn idiote, onvolwassen levensvisie. Maar zijn zelfbeklag staat in de weg van een katharsis.

Mijn oordeel:
Inez had al eerder een boek van deze schrijver gelezen (Resturlaub) en dat als lekkere vakantieliteratuur bestempeld. Nu, vakantie is het allerminst, maar ik had nood aan een boek dat ik even hersenloos kon uitlezen. En dat kan perfect met dit boek.

Literaire waarde is niet heel erg hoog, en de belevenissen van Simon zijn best voorspelbaar (niets gaat goed, uiteraard, en hij verknalt het allemaal lekker zelf) maar het is wel komisch en onderhoudend.

Simon is ook ideaal als superidioot en als lezer mag je je verkneukelen in zijn falen, al heb je af en toe toch ook wel een beetje medelijden met hem als hij weer eens moet afdruipen. Maar iets verderop verspeelt hij dat recht op medelijden weer door een andere idiote actie.

Eindoordeel:
Geen meesterwerk, maar wel leuk tussendoor. ***

The Good Man Jesus and the Scoundrel Christ - Philip Pullman

2010-11-05T17:34:00.000+01:00

In't kort:
Dit is een herwerking door Pullman van het leven van Jesus Christus. opvallend: in dit verhaal heeft Maria een tweeling gebaard: eerst Jesus, een sterke, gezonde jongen en iets later zijn zwakke, ziekelijke tweelingbroertje Christ.

Waar eerst Christ wordt gezien als de Messias (vooral door Maria) en wonderen verricht, werpt de sterkere Jesus zich steeds meer op als de verkondiger van het nieuwe Koninkrijk van God. Christ schrijft zijn wedervaren op, in opdracht van een engel. Jesus is duidelijk de man het woord en de nuchterheid, terwijl Christ denkt dat ze veel meer succes zullen hebben als er af en toe eens een wonder te beleven valt.

Mijn oordeel:
Interessant, al was het alleen maar omdat het het verhaal zeer behapbaar brengt. Er zitten ook wat humoristische knipoogjes in: de onbevlekte ontvangenis lijkt hier eerder op een sluwe zet van een kwieke dorpsjongen dan dat God zelve de afdaling naar de Aarde heeft gemaakt.

Het bijzondere is natuurlijk dat we eigenlijk met een tweeling zitten. Dit zorgt niet voor een Kaïn en Abel verhaal, al zijn de twee broers uiteraard wel verschillend. Het is hier meer een allegorie op de twee persoonlijkheden die men toch steeds in Jezus ziet: hij kan niet zo perfect geweest zijn als hij voorgesteld wordt. Christ mag hier dus de fouten maken. En Judas spelen.

In ieder geval vertelt dit verhaal het meer zoals het was: er was een soort rebels religieus figuur die mensen begeesterde met zijn toespraken. Om deze man niet te laten vergeten, wordt de waarheid door Christ nog kleurrijker voorgesteld en opgesmukt met onwaarschijnlijke wonderen. Zo start de mythe van Jezus zoals we die nu kennen. Maar eigenlijk was hij een gewone man zoals iedereen die tot mythologisch figuur is verworden.

En je hoeft niet eens zo heel erg tussen de lijnen te kunnen lezen om kritiek op de Kerk te zien. kritiek op de Kerk is altijd goed en nodig :-).

En op de achterflap staat netjes: "This is a story". Daar ben ik het helemaal mee eens.

Eindoordeel:
***1/2

Solar - Ian McEwan

2010-11-05T11:43:00.000+01:00

In't kort:
Micheal Beard, een pedante voormalig Nobelprijswinnaar fysica maar nu op z'n retour en vooral terend op het verleden, ziet zowel zijn academische leven als zijn persoonlijke leven afbrokkelen.

Academisch zit hij vast in een voor hem zinloos onderzoekscentrum naar "groenere" energiebronnen. Privé staat zijn vijfde huwelijk op springen en voor een keer houdt hij nog te veel van zijn vrouw om dit gelaten over zich heen te laten gaan.

Een dramatische ontwikkeling in die privé problematiek zorgt onverwacht voor een heropleving van zijn academische carrière. Zal hij de meubelen kunnen redden, die van zichzelf en die van de wereld?

Mijn oordeel:
McEwan gaat de satirische toer op. En ik ben maar half overtuigd. We krijgen iets te vaak het reeds gekende verhaaltje afgestoken over de gevaren van de opwarming van de Aarde. Dat hier de soms krampachtige manieren om die mits alternatieve energie op te lossen ook deels in hun hem worden gezet, is leuk, maar is ook niet nieuw.

McEwan is er wel in geslaagd om van Beard een letterlijk en figuurlijk walgelijke, vadsige figuur te maken, één van die opportunisten die pas in actie schieten als het hun eigen ego nog meer opblaast tot plots alle lucht in de ballon er uit gelaten wordt en onze "held" hulpeloos en stuurloos door de ruimte schiet. Maar het is me allemaal wat te voorspelbaar. Uiteraard stuikt alles in mekaar op het einde, boontje komt om zijn loontje.

Alleen: we blijven de hele tijd bij Beard. Omdat het zo'n onbetamelijk mannetje is, wekt dat een soort claustrofobie op. Dat zorgt ook voor een gebrek aan zuurstof voor het verhaal, ook. Alsof we de hele tijd de zweetgeur van de steeds vetter wordende Beard inademen.

Het is allemaal net iets te veel slapstick en te voorspelbaar. Ik hou meer van het andere werk van McEwan. Dit is een oefening die hem minder ligt, vind ik. Amusant, maar niet overtuigend.

Eindoordeel:
***

Empire Falls - Richard Russo

2010-11-02T11:20:00.002+01:00

In't kort:
Empire Falls is een stadje in postindustrieel verval. De grote textielfabriek van de Whiting familie is jaren geleden gesloten en verkocht en de crisis blijft nazinderen bij de inwoners.

Mijn oordeel:
Mooi boek met geloofwaardige personages en situaties. Ik houd wel van dit soort boeken met een goed uitgewerkte geschiedenis van de verschillende personages. De belevenissen van de verschillende personages zijn geloofwaardig en je voelt de wanhoop, de frustraties en andere opgekropte gevoelens van onder andere Miles Roby, restaurantuitbater maar eigenlijk een gefnuikte schrijver.

Er gebeurt niet zo heel erg veel, maar het is zo geschreven dat het toch spannend blijft. De flashbacks naar het verleden worden spaarzaam gebruikt en zo opgebouwd dat ze het verhaal in het heden netjes voeden.

Ondanks dat het thema's aansnijdt als scheiding, alcoholisme, overspel en psychopathische jeugd, wordt het nergens te zwaar op de maag. Ik heb nergens de indruk gehad dat me een mening opgedrongen werd. Tenzij misschien dat je je lot moeilijk kan ontlopen als je het niet zelf in handen neemt.

Uiteraard, het is ook een beetje Amerikaans en het komt uiteindelijk allemaal (relatief) goed met de good guys en girls en de slechten krijgen een (soort van) straf. Maar het is niet zo walgelijk uitgesmeerd zoals dat wel vaker gebeurt in Amerikaanse boeken, films en series.

Goed uitgewerkte personages en verhaal: meer heb je niet nodig voor een goed boek.

Eindoordeel:
****

Duivelseed – Jean-Christophe Grangé

2010-10-29T19:36:00.003+02:00

In’t kort

Een collega van de Parijse inspecteur Matthieu Durey doet een zelfmoordpoging. Durey kan niet geloven dat Luc Soubeyras, die tevens een oude jeugdvriend is, tot een dergelijke daad in staat zou zijn. Hij begint dan ook op eigen houtje aan een onderzoek, dat leidt naar gruwelijke moorden in gans Europa, met Duivelse symbolen.

Mijn oordeel

Dit is ongetwijfeld de beste thriller die ik de laatste tijd gelezen heb! Het verhaal en de plot (waarover ik niet teveel kwijt wil) blijven geloofwaardig tot op de laatste pagina. Meer nog, voor mij was het een van die boeken die je maar moeilijk opzij legt. Op enkele treinreizen was het dan ook uit, ondanks de lengte van 700pp.

De laatste jaren is er echt een overvloed verschenen aan thrillers die zich afspelen tegen de achtergrond van, of binnen de katholieke kerk. Zo ook Duivelseed. En toch slaagt Grangé erin iets nieuws te doen. Wat hij schrijft is absoluut van een hoger niveau dan gemiddeld.

Het boek is opvallend rijk gestoffeerd en gevarieerd. Zijn zoektocht naar de waarheid brengt Durey in verschillende delen van Europa: Rome, Lourdes, Krakau... Ook in Parijs zelf, waar alles begint, spelen verschillende milieus een rol: de drugsscene, de Afrikaanse gemeenschap, de politiewereld. Alles is of lijkt onderbouwd door verschillende verwijzingen naar oude teksten, historische personages etc. En toch staat dit de vlotheid van het boek niet in de weg.

De belangrijkste personages, waaronder natuurlijk Matthieu Durey en Luc Soubeyras, zijn mooi getekend en absoluut origineel. Het zijn geen flat characters, wat in veel thrillers wel het geval is.

Eindoordeel

****1/2

The lost diaries of Adrian Mole 1999-2001 - Sue Townsend

2010-10-25T21:45:00.000+02:00

In 't kort: Adrian is inmiddels 33 en zijn leven verloopt nog steeds niet zoals hij het zich gewenst had. Hij is een alleenstaande werkloze papa van twee kinderen, die het niet al te breed heeft. Zijn schrijverstalent blijft onondekt, zijn onbeantwoorde grote liefde Pandora maakt carrière in de politiek en zijn ouders halen vreemde huwelijkstouren uit. Kortom: alle reden om een behoorlijk deprimerend, maar voor de lezen uiterst amusant, dagboek bij te houden.

Mijn oordeel: Ik lees Adrian's dagboeken al vanaf het begin, sinds hij 13 3/4 jaar is. Enkele daarvan staan op Boekenwijzen. Gelukkig blijft Townsend in de huid van Adrian kruipen, want ik krijg er maar geen genoeg van. Het blijft een hilarisch personage met een totaal gebrek aan zelfreflectie en kritiek. Daardoor keer op keer gedoemd te mislukken. Arme stakker!
Adrian Mole mag van mij 100 worden.

Eindoordeel: ***1/2

The Grave Tattoo - Val McDermid

2010-10-25T21:27:00.000+02:00

In 't kort: In het Lake District wordt een oud lijk gevonden. De geruchten gaan dat het om het lichaam van Fletcher Christian gaat. Hij zou de muiterij op de Bounty op zijn geweten hebben en vervolgens terug zijn gekeerd naar zijn geboorteplaats in de Lake District. Daar zou hij zijn oude vriend en poeëet William Wordsworth hebben opgezocht om in vertrouwen zijn verhaal te vertellen. Deze laatste zou het verhaal in dichtvorm hebben opgetekend. Dit manuscript lijkt echter onvindbaar...

Jane Gresham is een Wordsworth-kenner en gaat op onderzoek uit. Ze is ervan overtuigd dat de familie Wordsworth het manuscript bezit. Helaas zijn er meer kapers op de kust en ondervindt Jane behoorlijk wat weerstand tijdens haar zoektocht.

Mijn oordeel: Gelukkig dat ik mede dankzij onze boekenwijze Tis ontdekte dat Dermid met een "d" en niet op een "t" eindigt. Ik vond immers maar steeds geen hits op "Dermit" tijdens mijn zoektocht naar haar boeken in de online catalogus van één van de grootste bibs van Vlaanderen (Permeke Antwerpen, mijn stambib). Héél bizar. Het mysterie is nu opgelost.

Gelukkig zoals ik al zei, want dit is écht my cuppa tea. Wat een vreselijk zalig leesvoer. Er worden hoofdstuk voor hoofdstuk aardig wat personages ten tonele gevoerd, maar dit grijpt op den duur in elkaar en is door een langzame maar aangename opbouw heel goed te volgen. De afwisseling tussen stadse en plattelandse setting, heden en verleden werkt erg goed. Ik kreeg ook hele duidelijke visuele voorstellingen van mensen, huizen wat er bij mij op duidt dat ik lekker in een verhaal zit.

Eindoordeel: ****1/2

Model Behavior - Jay McInerney

2010-10-18T14:48:00.001+02:00

In't kort:
Connor McKnight is dertiger en zou een droomleven moeten hebben: een fotomodel als vriendin, beroemde schrijvers in zijn vriendenkring en hij frequenteert hippe feestjes met andere semi-celebrities.

En toch is het veel schijn: zijn relatie brokkelt af en hij zoekt zijn heil in drank en strippers. Zijn leventje stort langzaam in elkaar...

Mijn oordeel:
McInerney hoort thuis bij het rijtje "hippe" schrijvers die hun boeken situeren in een voor ons onbekende scene in New York. Wie Bright Lights, Big City gelezen heeft, herkent de stijl meteen. Ook bij bijvoorbeeld Brett Easton Ellis zie je dit.

En, eerlijk gezegd, wanneer het met mate genuttigd wordt, dan vind ik dit zeer aangenaam leesvoer. Literair gaat het niet zo heel erg diep, en Connor volgt een vrij voorspelbare neergang, maar de cool die van de pagina's afloopt maakt het boek grappig en zeer leesbaar. Het is allemaal bedekt met een dikke laag ironie. Het is een satire op de oppervlakkigheid van de celebritywereld en op diegenen die daar (wanhopig) deel van willen uitmaken.

Wat hier ook leuk is, is hoe McInerney regelmatig switcht van vertelstandpunt: dan is het een ik-persoon, dan tweede persoon, dan de alleswetende verteller. Beetje vreemd in het begin, maar het duidt een beetje op de verschillende gemoedstoestanden van de ik-verteller die de ene keer zichzelf van wat meer afstand te zien dan de ene keer. En het werkt wonderwel.

Ik moet alleen opletten dat ik niet te veel van dat soort boeken na elkaar lees, en het blijft leuk. Volgend jaar een Ellisje:-)

Eindoordeel:
****

Alleen maar nette mensen - Robert Vuijsje

2010-10-13T16:42:00.001+02:00

In't kort:
David is een Joodse jongen en enige zoon in een welgesteld Joods gezin in Oud Zuid (zijn vader is hoofdredacteur van het enige relevante programma op de televisie) en opgegroeid in een "intellectueel" milieu.

Door zijn donkere haar ziet hij er echter uit als een Marokkaan en hij ondervindt dagelijks wat het is om als allochtoon gezien te worden en dus uitgesloten te worden van de wereld van "alleen maar nette mensen".

Op zijn 20e weet hij niet wat hij van zijn leven wil, noch van de liefde. Hij heeft daarnaast een voorliefde voor "echte" zwarte vrouwen met dikke billen en borsten. Hij gaat op zoek naar de illustere intellectuele negerin en hoopt dat dat hem antwoorden op zijn levensvragen zal bieden.

Mijn oordeel:
Leuk boek, al woog het vrij licht. Door de heel erg "menselijke" schrijfstijl en de duidelijke satirische knipoogjes naar de verschillende 'soorten' mensen en hun gedragingen leest het ook als een trein Vooral de intellectuelen die de juiste wijn drinken, intellectuele discussies voeren e.d. worden zeer leuk geportretteerd maar ook de Surinamers en eigenlijk iedereen worden door de mangel gehaald . Vuijsje doet zo een aantal rake observaties en past ze perfect in zijn boek in. Dit werkt veel beter dan "Beleg" van Tom Naegels, dat in zekere zin in dezelfde vijver vist.

Zijn gebruik van interne monoloog zorgt ook voor een vloeiende lectuur: je leest dan in zekere zin even snel als het hoofdpersonage denkt.

Het einde van het boek is er wat te veel aan. De trip naar Amerika, mwah, dat hoefde niet en voegt niets meer toe. Dat David een verwend jongetje is dat teert op zijn rijke ouders, zorgt ook voor net iets te veel afstand tussen mij en het hoofdpersonage. Ik kreeg al snel de idee van "Zit niet zo te zeuren, man". De catharsis bleef ook uit, om het intellectueel te zeggen.

Maar best grappig en genietbaar en het pretendeert niet meer te zijn dan het is. Na Auster, met zijn cultureel en intellectueel perfecte personages was dit een perfect tegengif. En op een paar treintripjes uit, dat helpt.

Eindoordeel:
***1/2

Invisible - Paul Auster

2010-10-10T10:43:00.001+02:00

In't kort:
Adam Walker, student literatuur aan de Columbia universiteit in New York, ontmoet op een feestje de Fransman Rudolf Born en zijn partner Margot. Deze ontmoeting zal Adams verdere leven beïnvloeden.

Op het einde van zijn leven schrijft hij zijn ervaringen neer in zijn mémoires. Deze nemen ons mee van New York over Parijs en London tot zijn laatste dagen terug in de States.

Mijn oordeel:
The same old Auster trick, again, ben ik bang. En hoewel ik hem nog steeds kan smaken, is mijn overgave als lezer aan die stijl, het me als het ware laten 'opnemen in het verhaal', er daardoor niet meer bij. Het is alsof je weet hoe de truuk van de magiër werkt. Je kunt je nog verheugen in de perfecte uitwerking ervan, maar het gevoel van verwondering is weg. Net als vaak heb je ook hier weer de continue strijd tussen fictie en realiteit: is dit nou werkelijk gebeurd of is dit het product van een literair brein? Hier voegt Auster er een tweede verdieping aan toe, maar het is hetzelfde procédé. Leuk, maar het werkt niet meer zoals het bij de New York Trilogy of Oracle Night werkte.

En dan blijft het verhaal over. En daar heb ik dan toch wat problemen met de personages. Bij Auster (of bij de al dan niet fictieve auteur Adam Walker) kennen 20-jarige studenten niet alleen het volledige oeuvre van de wereldliteratuur, ze kennen ook nog eens alle belangrijke intellectuele films en houden uiteraard van de juiste muziek (Bach) en hun leven bestaat uit intellectuele discussies over deze zaken. Nu, misschien ben ik wel de uitzondering, maar als 20-jarige student kende ik nog geen fractie hiervan en gingen discussies over veel banaler zaken :-)

En dat werkt toch op mijn zenuwen en ondermijnt de geloofwaardigheid van het verhaal. Is dit niet gewoon Auster die de intellectueel uithangt?

Een beetje Auster-moeheid, vrees ik...

Eindoordeel:
***

The Pregnant Widow - Martin Amis

2010-10-06T09:47:00.002+02:00

In't kort:
Keith brengt de zomer van 1970, samen met zijn vriendin Lily en een allegaartje van andere vrienden en kennissen, door in een kasteel in Italië.

In de geest van de heersende seksuele en feministische revolutie, gedragen (sommige van) de vrouwen zich als mannen, wat bij Keith de hoop doet opleven dat hij met een aantal van hen een aantal vluggertjes kan beleven. Vooral de borsten van Scheherazade doen zijn libido op hol slaan.

Mijn oordeel:
Mwah... het zal voor een deel zijn omdat ik uiteraard niet heb deelgenomen aan die revoluties (wegens nog niet geboren) en ook al omdat die revoluties niet tot in Opwijk zijn doorgedrongen, maar deze satire op die tijd en de kritische deconstructie van de vrij negatieve gevolgen van een als positief bedoelde revolutie gaat grotendeels aan mij voorbij. En om me nou eerst te gaan verdiepen in die geschiedenis om dan beter dit boek te kunnen waarderen, gaat me iets te ver :-) Waar dat voor een beter geïnformeerde lezer misschien meerdere betekenislagen geeft, is het verhaal van Keith die zich in de slaapkamers en de slipjes van zijn vrouwelijke kasteelgenoten probeert te manoeuvreren een beetje zielig. Pagina's lang lust hij naar een nacht met Scheherazade om dit dan door een verkeerd geplaatste opmerking allemaal teniet te doen. Uiteindelijk belandt hij dan in het bed van Gloria waarmee hij, in een aantal annexen, ook later nog allerlei zogenaamde geliberaliseerde seksuele (zij het vooral in het boek geïmpliceerd en niet expliciet) escapades beleeft.

Ook de psychologische laag waarbij Keiths stiefzuster (hij is geadopteerd) een belangrijke rol speelt, is me onduidelijk.

Kortom, het gaat over een tijd die ik niet echt ken. Zonder die kennis blijft een boek over zonder echt doel. Jammer, maar ik kan er dan ook geen gefundeerd oordeel over schrijven.

Eindoordeel:
**1/2

Drift - Marion Pauw

2010-09-27T20:43:00.002+02:00

In 't kort: Jill volgt haar vriend Simon naar Aruba. Hij heeft daar een gouden baan gevonden, maar is helaas meteen op pad voor zijn werk. Jill verveelt zich in eerste instantie, totdat ze verwikkeld raakt in een moordzaak.

Mijn oordeel: Een lekker boek om in één avond uit te lezen. De schrijfster weet de spanning er goed in te houden. Wat zit er achter alle personages die ten tonele worden gevoerd? Hoe koosjer is haar vriend en diens collega's? Wat heeft Jill zelf op haar kerfstok? Ik bleef tot op het einde met vragen zitten, oftewel de spanning bleef er goed in. Bovendien bevatte het boek ook een leuke dosis humor. Hetgeen je niet zo vaak aantreft in literaire thrillers. Zo werden de clichés rond expats op een leuke manier neergezet en was het hoofdpersonage een grappig maar toch complex figuur.

Eindoordeel: ***1/2

De vrouwen van Carhullan - Sarah Hall

2010-09-27T20:27:00.003+02:00

In 't kort: Groot-Brittannië in de toekomst. Het land is er ellendig aan toe. "Het Gezag" heeft de inwoners van het land in zijn greep. Natuurlijke energiebronnen raken op, er is te weinig voedsel, geboortebeperking wordt opgelegd. Er zijn echter een paar plaatsen waar het regime niet geldt en waar de "niet-officiëlen" wonen. Eén daarvan is de boerderij te Carhullan. Een plaats die gerund wordt door enkel vrouwen. "Zuster", de vrouw die ons haar verhaal vertelt, vlucht naar deze boerderij en vertelt ons hoe het er aan toe ging onder de strakke leiding van haar oprichtster Jackie Nixon.

Mijn oordeel: Interessant in dit boek is de vraag met welke mentale instelling je het beste overleeft in dergelijke tijden. "Zuster" is haar leven onder "Het Gezag" beu en net als haar landgenoten diep ongelukkig. Zij verlaat haar echtgenoot, waagt de vlucht naar een beter oord en overleeft. Zelfs wanneer ze ook daar fysiek en mentaal zwaar op de proef wordt gesteld. Maar net als onder "Het Gezag" valt ze in dit nieuwe oord ook onder een regime. Dat van Jackie Nixon. Door nét voldoende inspraak, onderlinge solidariteit en warmte overwint de groep vrouwen echter alle tegenslagen en kan het ten strijde trekken (letterlijk). Doordat je zeer dicht op de huid van "zuster" zit en de gang van zaken op de boerderij van dichtbij meemaakt, zit je goed in het verhaal. Het leeft en blijft hangen. Ik zie een verfilming in de sterren staan.

Eindoordeel: ****

Samaritan - Richard Price

2010-09-27T12:23:00.001+02:00

In't kort:
Ray Mitchell keert, na een redelijk succesvolle maar korte carrière als scenarioschrijver voor een TV show, terug naar New Jersey en geeft daar een gratis college Creatief Schrijven aan leerlingen uit zijn oude middelbare school.

Wanneer hij op een bepaald moment in zijn appartement zwaar toegetakeld wordt en met zware hoofdwonden in het ziekenhuis belandt, wil Nerese, een bijna gepensioneerde agente, de dader(s) vinden. Zij wil zo een oude schuld bij hem vereffenen.

Mijn oordeel:
Viel tegen. Het verhaal speelt op hetzelfde terrein als de romans van George Pelecanos maar met dit boek in ieder geval niet in dezelfde divisie. Daarvoor zijn de personages net iets te rechtlijnig, de bedoeling van Price net iets te doorzichtig. Het verhaal klopt net iets te perfect naar mijn gevoel, waardoor je als lezer niet betrokken geraakt. Ray is bijvoorbeeld te vlak als personage en door zijn barmhartige samaritaan obsessie ook net iets te irritant. Ook de andere personages, door hun statische oppervlakkigheid, werkten een beetje op mijn zenuwen. Ze zijn daar om het verhaal te laten kloppen, maar ze leven niet.

Akkoord, tot het einde is het raden wie de uiteindelijke dader was, maar als we die dan uiteindelijk leerden kennen, dan geloofde ik het niet. Ik verklap nu wel de clou van het verhaal, maar het kon er bij mij niet in dat een jongen die nauwelijks een bal kan vangen zo'n goedgemikte klap op Ray's hoofd kan geven. Dit is duidelijk een tour de force van de schrijver om de verrassing en de (weliswaar goedbedoelde) boodschap te kunnen laten kloppen.

Eindoordeel:
Een matige ***

Ademschommel - Herta Müller

2010-09-20T19:16:00.005+02:00

In't kort: de jonge Leopold woont met zijn Duits gezin in Roemenië, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Wanneer de Sovjets Roemenië binnentrekken in 1944, deporteren ze elke jonge Duitser naar werkkampen in de Sovjetunie. Leopold is één van hen. Vijf jaar lang moet hij dwangarbeid verrichten, tot hij uiteindelijk toch naar huis mag terugkeren. Maar thuis is geen echte 'thuis' meer voor hem…

Mijn oordeel: Herta Müller is de jongste Nobelprijswinnaar. Dit boek is haar meest recente en kreeg in de Standaard der Letteren de topscore. Zo werd mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Dit is vooral een 'mooi' boek. Er gebeurt niet zo heel erg veel, maar het is allemaal zo mooi beschreven, in een erg knappe en uitgekiende taal. Müller beschrijft treffend hoe de jonge Leopold in het kamp verandert in een volwassen man, gekenmerkt door de ontberingen en de tragiek die hand in hand gaan met de dwangarbeid. De 'hongerengel' staat altijd aan de zijde van de kampbewoners, ze proberen die engel te verjagen met dromen, taalkunstjes en bedelen. Net voorbij het midden van het boek had ik het even moeilijk met de traagheid van de actie, maar al snel pikte Müller mij alweer op om samen met onze Leo naar huis te mogen terugkeren. Ook de laatste hoofdstukjes, waarin Leopold terug 'thuis' is maar zijn draai niet kan vinden, zijn weergaloos.

Eindoordeel: een aanrader. ****1/2

Eating the Dinosaur - Chuck Klosterman

2010-09-20T19:10:00.005+02:00

In't kort: een resem essays over de meest uiteenlopende onderwerpen, van een lachband over American Football tot een vergelijking Kurt Cobain-David Koresh

Mijn oordeel: ik heb Klosterman leren kennen via de podcast (jaja, ik ben af en toe ook modern) van mijn held Bill Simmons (elders op deze site staan 2 recensies over zijn boeken). Op die podcast is Klosterman af en toe te gast, en hij is me direct opgevallen omwille van zijn doordachtheid, de manier waarop hij parallellen kan trekken waar er op het eerste zicht geen zijn, zijn oppervlakkigheidshaat, zijn dolentheid kortom.
Op één van de podcasts werd zijn meest recente boek Eating the Dinosaur kort besproken, mijn nieuwsgierigheid dwong me naar Amazon.com, de recensies daar waren lovend, en aldus verscheen dit boekje al snel in mijn boodschappenmandje.

Ik heb het me allerminst beklaagd. 't Is geen easy read, maar de structurering van elk essay draagt er toch toe bij dat het verteerbaar blijft. Daarenboven is Klostermans stijl erg spitsvondig en scherp. Zijn onderwerpen zijn erg uiteenlopend, zo is er voor elk wat wils. Het ene essay interesseert je meer dan het volgende, wat mij logisch lijkt, maar vervelen doet het nooit.
Klosterman schreef ook al een paar romans, die staan sinds kort op mijn to read-lijstje.

Eindoordeel: ****

Playing for Keeps - David Halberstam

2010-09-20T19:07:00.003+02:00

In't kort: een uitgebreide biografie van Michael Jordan, 's werelds beste basketballer en waarschijnlijk bekendste sportman.

Mijn oordeel: in twee aparte chronologieën krijgen we een beeld van hoe Jordan tot een wereldsporticoon geworden is. We volgen zijn laatste seizoen bij de Bulls (1997-98) van naderbij, met daartussen flashbacks over zijn verleden (high school, college, beginjaren in de NBA, eerste grote successen, zijn baseballuitstap en zijn terugkeer via de grote poort).

Daarnaast krijgen we ook een diepgaand portret van iedereen die Jordan heeft beïnvloed: college-coach Dean Smith, Chicago Bulls-coach Phil Jackson, agent David Falk, NBA-baas David Stern, teammate Scottie Pippen enz enz.

Halberstam legt daarenboven een parallel tussen de opkomst van Jordan en de veranderende Amerikaanse maatschappij. Jordan wordt de beste basketballer ooit, maar ook en vooral een globaal icoon, gesponsord door Nike, McDonalds en andere Gatorades, en zo het uithangbord van de door geld en macht gedreven multinationals. De opkomst en het succes van Nike valt trouwens grotendeels samen met die van MJ. Jordan vond Nike-schoenen zelfs helemaal niet goed, speelde liever op Adidas, maar werd door zijn agent onder lichte dwang overhaald om toch maar bij Nike te tekenen. Met het gekende gevolg.

Dit is al de derde biografie van Jordan die ik lees, maar de meest uitgebreide, de meest diepgravende en dus ook de beste.

Eindoordeel: ****1/2

Een zomer om nooit te vergeten - Juliette Mead

2010-09-20T19:01:00.004+02:00

In't kort: twee koppels, een Amerikaans en een Brits, doen aan huizenruil tijdens de zomervakantie. Uiteraard gebeurt er vanalles, waardoor op het einde van het boek twee volledig nieuwe koppels zijn gevormd, en één arme stumper alleen in de kou blijft staan.

Mijn oordeel: het hoeft niet altijd heel hoogstaande literatuur te zijn, vind ik. Af en toe een Jackie Collins, een simpele detective of iets als dit moet -zeker tijdens de vakantie- kunnen. Karaktertekening is niet echt diepgaand, plotlijnen zijn niet altijd even geloofwaardig, maar desondanks toch a good read. Wel een half puntje af door de vele storende typo's in de vertaling.

Eindoordeel: ***

Rubicon - Tom Holland

2010-09-19T18:00:00.001+02:00

In't kort:
De ondertitel luidt "The triumph and tragedy of the Roman republic" en dat dekt de lading prima! We zien hoe Rome zicht eerst als stadstaat ontwikkelt tot de Republiek maar dan steeds, door groter en ambitieuzer te worden, steeds machtiger generaals kweekt en zo de basis legt voor haar eigen ondergang.

Mijn oordeel:
Ondanks 6 jaar Latijn en vele geschiedenislessen is er niet veel blijven hangen van de geschiedenis van de Romeinen (noch van het Latijn). En toch is het een tijdperk dat intrigeert. In dit boek wordt in zekere zin ook duidelijk waarom het intrigeert. Of misschien slaagt het boek er in om net die al bestaande fascinatie aan te spreken. Het is dan ook niet geschreven als een saaie feitenhistorie maar als een boeiend verhaal. Daardoor leest dit boek als een trein en ben je op elke pagina geboeid.

Er gebeurde namelijk vanalles, van het scabreuze tot het heroïsche. En alle grote figuren passeren de revue: Cicero, Julius Caesar, Marcus Antonius, Cleopatra en er zijn genoeg lekker smeuïge details over hun leven om te blijven lezen. De basis van het boek is echter een kijk op de republiek en hoe een ogenschijnlijk perfect georganiseerde, 'democratische' maatschappij ten onder is kunnen gaan. En zoals steeds is dat door "Macht" en eergierigheid geweest en door een republiek wiens invloed en macht te groot werd en zijn cultuur te ver wilde doorduwen.

Een aanrader als je wat meer wilt te weten komen over die wonderlijke Romeinse republiek en het ook alweer wat met de moord op Caesar, die dekselse Cleopatra e.d.

Interessant ook om dit te spiegelen aan het Amerika van onze tijd, al zijn er uiteraard duidelijke verschillen.

Leerrijk en lekker boek, dus, al kan ik afraden om het op de trein te lezen: ik heb er zo weken over gedaan en het vergt toch wel je concentratie om goed alle lijntjes te onthouden.

Eindoordeel:
****1/2

De wrede hand - Val McDermid

2010-09-18T09:19:00.002+02:00

In’t kort:

Een voetbalster komt in het ziekenhuis terecht – diagnose: vergiftiging. Aanwijzingen zijn er niet. De zaak valt onder de verantwoordelijkheid van Carol Jordan en haar team. Profielschetser van dienst Tony Hill ligt zelf in het ziekenhuis maar probeert toch zijn steentje bij te dragen.

Mijn oordeel:

De reeks van Val McDermid rond het duo Carol Jordan – Tony Hill is absoluut niet te missen voor wie van thrillers houdt. “De wrede hand” is deel 5 en doet niet onder voor de andere vier (en ook niet voor de zesde trouwends, die niet zo lang geleden verscheen.

Het is niet absoluut noodzakelijk de boeken in de juiste volgorde te lezen, maar het is natuurlijk wel aan te raden. De verhalen zijn altijd sterk en goed gevonden, zelden heb je dat vage gevoel van herkenning dat zo eigen is aan de mindere exemplaren van het genre. Bovendien ontsproot aan het brein van McDermid een zeer bijzondere profielschetser: Tony Hill. Hij begrijpt als geen ander de seriemoordenaar, op het griezelige af zelfs. Hij worstelt ook vaak met de vraag hoe dat komt – zijn hoge mate van begrip en inlevingsvermogen doet hem twijfelen aan zijn eigen geestelijke gezondheid.

Tony Hill heeft het niet alleen moeilijk met zichzelf, maar ook met anderen. Hij wordt neergezet als een eenzaat, die liever Lara Croft speelt op zijn PC dan met echte mensen omgaat. Toch bestaat er tussen hem en Carol Jordan een zekere band, soms zelfs aantrekkingskracht.

Deze reeks van Val McDermid werd ook verfilmd als ‘Wire in the blood’, een ijzersterke serie. Meestal vallen zo’n verfilmingen tegen, maar deze keer niet. Robson Green is uiterst geloofwaardig in de rol van Graham Greene. Uiteraard blijft het geschreven woord sterker, is er meer ruimte om dingen echt uit te werken. Maar in dit geval krijgt het lezen iets extra’s, omdat Tony Hill levensechter geworden is. De tv-reeks is cinematografisch ook heel knap, eeneven grote aanrader als de boeken.

Eindoordeel:

****

Beatrice en Vergilius - Yann Martel

2010-09-15T19:34:00.002+02:00

In’t kort

Henry heeft een bestseller geschreven, dus de verwachtingen omtrent zijn volgende boek zijn hooggespannen. Helaas beoordeelt zijn uitgever dat tweede boek als moeilijk verkoopbaar. Dat vreet aan Henry. Dan krijgt hij fragmenten uit een toneelstuk opgestuurd, met in de hoofdrol een brulaap en een ezel. Hij gaat op zoek naar de auteur ervan.

Mijn oordeel

Jaren geleden las ik met heel veel plezier ‘Het leven van Pi’, van Yann Martel. Ik heb het zelfs gekocht nadat ik het bibliotheekexemplaar al gelezen had. Groot was dus mijn blijdschap en bijgevolg ook mijn verwachting toen mij ter ore kwam dat Martel een nieuw boek geschreven had. Zodra het in de boekenwinkel op de planken lag, heb ik het gekocht en gelezen.

De lezer krijgt ruwweg twee verhalen voorgeschoteld. Er is het leven van Henry, zijn moeilijkheden met zijn uitgever, zijn leven dat langzaamaan van de rails geraakt. Daarnaast is er het toneelstuk, met als hoofdpersonages twee dieren.

Zoals in het leven van Pi ligt er weer een dikke laag symboliek/allegorie/toespelingen over het dierenverhaal, in dit geval het toneelstuk. En net zoals bij het leven van Pi, is het op het einde niet helemaal duidelijk waarover het nu precies ging, wat Martel écht bedoelde. Alleen stoorde me dat bij dit boek wel in zekere mate, bij het leven van Pi niet. In een radiointerview hoorde ik Martel wel wat uitleg geven bij zijn bedoelingen, en zoals vaak vertelt de uitgever op de achterflap ook hier weer net dat beetje teveel. Helaas, het heeft niet geholpen.

Voor mij bleef het een zeer vrijblijvend boek. Omdat het heel erg vlot geschreven is, heb je het uit voor je er erg in hebt. En, toegegeven, een enkele passage was zeer treffend. Maar ergens liet het me gans koud. Het was uit voor ik het wist, maar waarover het ging? Of wat ik ervan vond? Moeilijk te zeggen.

Misschien is Martel wel té gekunsteld en geconstrueerd. Als ik me voorstel hoe het moet voelen om schrijver te zijn, dan denk ik aan een soort innerlijke drang om je op papier te uiten, je wordt bijna overgenomen door de woorden, je kan niet anders. Martel gaf me al bij zijn eerste boek de indruk dat schrijven voor hem minder een roeping dan een beslissing is – heel bestudeerd: als ik de juiste ingrediënten samenvoeg, dan krijg ik een boek dat zich misschien zelfs een plaatsje op een bestsellerlijst kan krijgen. Of – wie weet – in een cursus wereldletterkunde. Bij zijn eerste werk slaagde hij aardig in dat opzet, bij zijn tweede wat minder.

Eindoordeel

**1/2