The Book of Fate - Brad Meltzer

In 't kort:
8 jaar na een mislukte moordpoging op de president, waarbij één van diens naaste medewerkers, Ron Boyle, om het leven komt en een andere, Wes, voor het leven verminkt wordt, duikt Boyle levend en wel op in Maleisië. Het is slechts het topje van een ijsberg van een politiek complot vol geldlust en moord.

Mijn oordeel:
Dit boek is m.i. het papier waarop het is gedrukt niet waard. De personages zijn psychologisch oninteressant en oppervlakkig, er komen personages in voor die totaal nutteloos zijn... Nu, het is opgezet als een politieke thriller, met zoals steeds een paar corrupte mensen bij CIA en FBI om de boel op te smukken. In dergelijke romans en blockbuster films zijn personages over het algemeen bijkomstig (zie ook Dan Brown, Tom Clancy en gelijksoortigen) maar hier is het toch al te gortig. Nico, bijvoorbeeld, moet een religieuze fanatiekeling voorstellen die omwille van zijn geloof is gaan moorden. Brad Meltzer maakt er een karikatuur van. Dat was denk ik niet de bedoeling.

Bovendien maakt de auteur een heleboel fouten die mij al van bij aanvang van het boek stoorden.Voorbeeld: De aanslag gebeurt op het einde van de eerste regeerperiode van president Leland Manning. Er wordt duidelijk gemaakt dat dat na George W Bush is. Bij de aanslag zijn we dus in 2012 en het boek moet zich daarom afspelen in 2020. Er rijden echter nog steeds auto's uit 2005 ("A brand new Mustang), jonge mensen sukkelen met die verdomde nieuwe GSMs, wat echter tegen die tijd normaal zou moeten zijn. De auteur is met andere woorden zelf vergeten dat zijn boek zich in de toekomst afspeelt. Niet echt slim.

Het is gewoon een van de vele boeken die een goed idee hebben uitgemolken tot een pil van +500 pagina's en daarmee toch weer een groot publiek hebben bereikt. Mijn gok is dat er daarom niet echt veel redactie aan te pas is gekomen, het verkoopt toch wel. Het enige voordeel aan dergelijke boeken (en films): je blijft lezen omdat je uiteindelijk wilt weten waar de personages zich druk om maken. Ook dat is dan teleurstellend.

Opvallend is ook dat, na het succes van Dan Brown en zijn complottheorieën, dit soort boeken ineens overal opdoken. Hier worden de vrijmetselaars erbij gesleept. Eens erbij gesleept, zitten ze er echter voor spek en bonen bij en wordt niet echt duidelijk wat hun rol precies is. Oh ja, en uiteraard spelen symbolen een bepaalde rol. Op het moment dat de symbolen verklaard worden, is Brad Meltzer er echter al in geslaagd om ze voor een groot deel te verklappen. Grappig, maar echt heel slecht, is dat op een bepaald moment een expert in spelletjes en puzzeltjes erbij gehaald wordt om dit op te lossen, maar dat zijn rol ineens ophoudt zonder dat hij zelf het antwoord geeft. Waarom hem er dan bijhalen!!??

Kortom: dit is een boek dat gewoon de regeltjes van politieke thrillers er heeft bijgehaald en er dan een flauw verhaal omheen heeft gebreid. We zijn nog nauwelijks begonnen en we hebben al een moord, een accidental hero, een roddeljournaliste die eigenlijk wacht op dat ene verhaal (raad maar hetwelke dat zal worden dan!!) en een paar complotten binnen geheimzinnige groeperingen (vrijmetselaars dus) zodat mensen zich zouden gaan afvragen of dat echt allemaal echt waar is (kijk maar naar de commotie rond The Da Vinci Code). Ik geef je een tip: NEE!!!

Ach ja, het is niet echt mijn soort boeken. Als je goede romans over politieke intriges en complotten en corrupte CIA en FBI agenten wilt lezen, ga dan voor het topwerk zoals van James Ellroy (zie ook American Tabloid elders op deze blog).


Eindoordeel:
Dit is een vod die ik eigenlijk na een paar pagina's opzij had moeten gooien.
Voor liefhebbers van snellezende complottheorieboeken is het misschien wel ok, bij mij faalt het jammerlijk: *

Een kleine geschiedenis van Amsterdam - Geert Mak

Genre:

Geschiedenis.

In't kort:
De titel dekt de lading: het is een kleine geschiedenis van Amsterdam. van het prille ontstaan over de succesperiodes in de Gouden Eeuw, dan langs de terugval en de oorlogen naar vandaag.

Mijn oordeel:
Geert Mak, vandaag beter bekend van zijn boek en de bijbehorende TV-serie "In Europa", brengt geschiedenis zoals we het graag hebben: aan de hand van bijna andekdotische verhaaltjes en vertellingen gunt hij ons een blik op de gebeurtenissen in ongeveer 10 eeuwen Amsterdam. Je ziet als het ware de tijd van toen door de ogen van de mensen van toen.
Gschiedenis wordt op die manier iets persoonlijks en niet iets afstandelijks. Het staat dicht bij je.

Het enige minpunt is niet eens Maks fout: het boek wordt volgens mij nog een pak beter als je Amsterdam ook echt goed kent. Vaak wordt er verwezen naar straten en buurten in Amsterdam die, als je ze kent, vast een belletje doen rinkelen, maar voor mij net te onbekend om helemaal die warmte van het vertrouwde vrij te geven. Dan is het net alsof je naar een geweldig verhaal aan het luisteren bent, maar je hebt slechts vaag een idee waar het over gaat. Het is zoals bij de bespreking van "De eeuw van mijn vader": een absolute aanrader, en het leest ook erg vlot weg, maar diegenen die Amsterdam goed kennen zullen er nog veel meer aan hebben.

Eindoordeel:
Niet-Amsterdammers: ***1/2
Amsterdammers: ****1/2

7 Seconds or less - Jack McCallum

Genre: moeilijk te zeggen. Biografie van een team, als zoiets al bestaat.

In't kort: We volgen het basketbalteam Phoenix Suns tijdens het seizoen 2005-2006, voor en achter de schermen. De Phoenix Suns staan bekend om hun aanvallende speelstijl, en verbazen vriend en vijand met hun uitstekende resultaten. Sportschrijver Jack McCallum (senior basketball writer bij Sports Illustrated) kreeg het privilege om dit team gedurende het volledige seizoen van heel dichtbij te volgen, van de eerste training tot de laatste toespraak in de kleedkamer.


Mijn oordeel: McCallum is zich ten zeerste bewust van zijn privilege en laat zijn lezers ten volle meegenieten. Het boek begint 'in medias res', bij de start van de playoffs, en we krijgen een gedetailleerd verslag van elke dag tijdens die playoffs: elke wedstrijd, elke training, elke conversatie, elke coaches-vergadering wordt gevolgd en besproken. Daartussen komen enkele flash-backs naar het begin van het seizoen. McCallum zet ook elke belangrijke pion even in de schijnwerpers: de eigenaar, de hoodcoach, de sterspelers, ze komen allemaal aan bod. Doordat McCallum dit genuanceerd maar gedetailleerd beschrijft, krijg je als lezer een mooi beeld van hoe het er in een professioneel topteam echt aan toe gaat. En da's soms erg verrassend.

Eindoordeel: ****1/2

Shakespeare - Bill Bryson

Genre: biografie

In het kort: Bryson probeert aan de hand van vaststaande feiten (en dat zijn er verbijsterend weinig) het leven van 's werelds beroemde bard te reconstrueren. Daarnaast geeft hij ook een beeld van het Engeland van Williams tijd, waarbij onder meer de monarchie, het dagelijkse leven en het theater-leven de revue passeren.

Mijn oordeel: Een typisch Bryson-boek. Eens een fan, altijd een fan, en ik ben er duidelijk één. In zijn bekende stijl (veel tongue-in-cheek) voert hij de lezer mee naar 1600 in Londen en Stratford, en door middel van enorm veel relevante details maakt hij zijn lezer eigenlijk tot ooggetuige van Shakespeares leven. En het beste houdt hij voor het laatst: in het slothoofdstukje weerlegt hij alle anti-Shakespeare-theorieën (dat Shakespeare eigenlijk een samenwerking was van een aantal schrijvers, of dat het een schuilnaam was voor Christopher Marlowe, bvb).

Eindoordeel: ****

Dooi - Rascha Peper

Genre: roman

In het kort:
Het is een koude winter. Het heeft stevig gevroren.
Ruben zit met zijn woonboot vast in het Ijsselmeer. Het ziet er in eerste instantie niet naar uit dat hij snel weg kan, wat hem behoorlijk chagerijnig maakt. Hij is toch al niet zo`n fleurig mens.
Zijn verblijf krijgt weer zin als hij een schaatster ontmoet. Tot zijn ongenoegen treedt tegelijkertijd de dooi in.

Mijn oordeel:
Je moet er van houden, maar ik ben ieder geval helemaal weg van Rascha Peper.
De manier waarop ze met weinig woorden de typisch-Hollandse setting en de gemoedstoestand van haar, veelal misantropische pessimistische, hoofdpersonages neerzet is fantastisch. Ik krijg hele levendige beelden bij haar verhalen. Een teken van `er goed in zitten`.

Dit verhaal heeft een erg boeiend & spannend plot, opgebouwd uit een minumum aan elementen. Zo zijn er maar 3 personages en speelt alles zich af in én vlakbij de ingevroren woonboot. Juist door deze basic ingredienten, weet de schrijfster haar kleine roman ( 160 pagina`s) beklemmend en meeslepend te maken.
Ik vind het tussen de toch vaak dikke pillen door een heerlijk boekje.

Eindoordeel:
****

Grote vragen in de wetenschap - Harriet Swain

In het kort:
Zoals de titel al aangeeft worden er in dit boek `de grote vragen uit de wetenschap` belicht (niet per se beantwoord!!)
Vragen als: Kunnen we honger uitbannen? Is er leven op andere planeten? Waarin verschillen mannen van vrouwen?

Elke vraag wordt behandeld door een journalist en vervolgens een wetenschapper die een gerenommeerde staat van dienst op dit terrein hebben.

Mijn oordeel:
Er wordt heel helder antwoord gegeven op de vragen. Je leert waar men staat in het onderzoek naar deze onderwerpen. En vooral dat er nog een hele hoop te onderzoeken valt!!

Met name de bijdrage van de journalisten vond ik leerzaam.
Met enige algemene ontwikkeling is alles goed te lezen en te begrijpen. Prettig is ook dat er niet heel erg uitgewijd wordt. Iedereen heeft 5 pagina`s tot zijn beschikking, wat het lekker to-the-point maakt. Elke vraag wordt dus in 10 pag. behandeld.

Na het lezen van dit boek weet ik waar de wetenschap op verschillende gebieden staat en welke vragen er wel/niet beantwoord zijn en wat dat antwoord dan is.
Wat mij vooral opviel was dat men bij het beantwoorden van vraagstukken vaak de evolutietheorie van Drawin als uitgangspunt neemt. Hypothesen omtrent (deel)vragen worden veelal verworpen omdat ze in strijd met de evolutietheorie zijn. Mijn reactie was: `Is het wel zo verstandig om alles daaronder te scharen?`

Eindoordeel: *****

P.S. Harriet Swain heeft ook een boek samengesteld `De grote vragen in de geschiedenis`.

House to House - David Bellavia

Genre: oorlog, Irak

In het kort:

Dit boek, door David Bellavia, geeft een ooggetuigenverslag van zijn eigen belevenissen als Staff Sergeant 2nd Infantry Regiment 1st Infantry Division tijdens de Amerikaanse inval in Fallujah (Irak) in november 2004. David Bellavia werd vanwege zijn acties in Fallujah voorgedragen voor de Medal of Honor en het Distinguished Service Cross. Na zijn militaire loopbaan heeft hij het Vets For Freedom Action Fund mede opgericht. Een organisatie die zich inzet voor de rechten van veteranen.

Het Boek:

Na wat inleidende hoofdstukken over enkele voorgaande acties van David en karakterbeschrijvingen van zijn kornuiten gaat het merendeel van het boek over de inval in Fallujah en hoe hij dat allemaal beleefd heeft. Het geeft een diepgaand inzicht in de huidige mentaliteit van de moderne soldaat in het Amerikaanse leger. Nu heb ik veel boeken gelezen over de soldaat in de 2e wereldoorlog en meen me zelf daar een redelijk beeld van te kunnen vormen. En als ik die twee mentaliteitsbeelden met elkaar vergelijk moet ik zeggen dat een en ander mij verontrust. Ten eerste het totale ontbreken van inzicht, door de frontlinie soldaten, in de Iraakse cultuur. Alle hoofddoekjes zijn hetzelfde en moeten allemaal teruggezonden worden naar hun schepper. Ze zijn allemaal suicidaal en aan de drugs verslaafd. Ten tweede kan er geen zin worden uitgesproken of er staat iets in van "Fuckin A" of "Hooah!". Het "Fuck" gebruik wordt blijkbaar na elk woord in elke gesproken zin gebruikt. Een modernisme wat me de laatste tijd in het Nederlandse taalgebruik ook zo gaat storen. Er zit in dat taalgebruik iets waaruit blijkt dat het de huidige Amerikaanse soldaat totaal ontbreekt aan respect voor de "vijand", zijn vrienden en zijn leiders. Om niet te zeggen dat hij overloopt van eigendunk. Ik vind dat niet passen. Maar ja, de Amerikaanse cultuur is wat dat betreft de laatste 60 jaar dramatisch veranderd en dat belooft helaas niet veel goeds voor de toekomst.

Mijn oordeel:

Wil je precies weten wat er zich met David en zijn kameraden heeft afgespeeld in Fallujah dan is dit verplichte kost. De gevechtsbeschrijvingen zijn rauw, eerlijk, openhartig en uitputtend (in dubbele zin) en geven inzicht in de microcosmos van David. Zoek in dit boek geen "big Picture" van de Amerikaanse oorlogsmachine in Irak. Het is hoe hij het beleefd heeft en hoe hij er uit gekomen is. Geschonden en wel.

David Bellavia aan het woord over Fallujah

Eindoordeel:

***1/2

A long way down - Nick Hornby

Genre: Roman

In't kort:
Het boek begint om het moment dat de 4 hoofdpersonages elkaar op het dak van een flatgebouw ontmoeten, alle 4 net klaar om zelfmoord te plegen. De ontmoeting zorgt er echter voor dat ze beslissen om 'de lange weg naar beneden' (de trap) te nemen.

Ze willen elkaar helpen, maar echt vlot blijkt dat niet te lopen. Mooi daarbij is dat zelfs uit de meest idiote omstandigheden altijd wel een inzicht volgt, zo blijkt.

Mijn oordeel:
't is een typische Hornby: LOL-grappig en vlot lezend. Volgens sommige critici rammelt het hier en daar een beetje (wat psychologische diepgang of geloofwaardige ontwikkeling van de personages betreft). Helemaal ongelijk hebben ze daarin misschien niet, maar mij heeft het niet echt gestoord. 't is een ideaal boek voor op vakantie of een regenachtig weekend.

Eindoordeel: ***

The highest tide - Jim Lynch

Genre: Roman

In't kort:
Dit is een prachtig coming of age verhaal van de 13-jarige Miles. Hij slijt zijn zomervakantie schelpentellend aan de baai waar hij woont. Steeds vaker begint hij echter bijzondere zeedieren te ontdekken. Zijn omgeving bombardeert hem daardoor zelfs tot de nieuwe Messias (wat uiteindelijk bijzonder grappige passages bij een sekte oplevert).

Hij vind het allemaal maar niets, behalve dan dat anderen ineens zijn passie voor mosselen en schelpjes lijken te delen. Toch is hij vooral bezig met de dingen die voor hem belangrijker zijn: Kan hij iets doen aan de nakende scheiding van zijn ouders? Geraakt hij korter bij zijn knappe buurmeisje? Vindt hij een manier om zijn luchtgitaar-spelende vriend te verstaan? En vooral: wat moet hij met de zondvloed die een bejaarde vrouw hem voorspelt?

Mijn oordeel:
Een heel warm boek. Bij momenten grappig, soms ontroerend. Ik beveel dit zeker aan. De hoofdpersoon herinnerde me een beetje aan J.S.Foer's Oskar Schell uit 'Extremely Loud And Incredibly Close', al is Miles eerder gewoon opgroeiend dan beschadigd. Jim Lynch schrijft trouwens in een bijzonder vlotte taal. Ik las de Nederlandse versie 'Hoogtij' en die is uitstekend.

Eindoordeel: ***1/2

De stad der blinden - José Saramago

Genre: Roman

In 't kort:
De bevolking in Lissabon wordt plotseling door een onbekende besmetting blind. De slachtoffers worden in een inrichting geïsoleerd. Al snel spelen zich daar verschrikkelijke taferelen af.

De groep blinden in het gekkenhuis wordt steeds groter en ontdaan van hun zicht, in erbarmelijke omstandigheden, nauwelijks van eten voorzien, vervallen de mensen in een beestachtige staat. Saramago vertelt over de smerigheid, uitwerpselen, urine, verstopte toiletten, menstruaties. Niet smakelijk. Wel goed.

Mijn oordeel:
Zo moet het inderdaad zijn, dacht ik, als dit echt gebeurt. En gebeurt dit eigenlijk allemaal al niet echt? Maar dan zonder het excuus van de aandoening? We willen de miserie in de wereld toch niet zien? Dus zijn we al ziende blind? Saramago doet geen moeite om de filosofische en morele kant van zijn verhaal te verstoppen. 't ligt er soms zelfs wat te dik bovenop, naar mijn smaak.

De beelden die hij oproept zijn tegelijkertijd sterk en walgelijk, fantastisch en gruwelijk. De schrijfstijl is soms ook ingewikkeld. Saramago dwingt om langzamer te lezen. Je kan niet zomaar voorbij aan de goorheid. Alleen op het einde stelt hij me teleur. Veel te soft. Hoopvol bijna. 't zal de klootzak in mij zijn die had gehoopt op de totale ondergang, niet de redding.

Eindoordeel: ***

De uitvinding van Hugo Cabret - Brian Selznick

Genre: Jeugdboek, fantasie, vriendschap, film

In 't kort:
1931. Hugo Cabret woont sinds de dood van zijn oom in de muren van een station in Parijs. Naast zijn werk aan de stationsklokken probeert hij een geheimzinnige automaat te herstellen die ooit van zijn vader was. Daarom steelt hij mechanisch speelgoed uit het winkeltje van een oude man, tot die hem betrapt en verplicht om hem te komen helpen. Dankzij Isabelle, een meisje dat door de oude man en zijn vrouw in huis genomen is, ontrafelt Hugo het geheim van zijn machine, en van de oude man.

Mijn oordeel:
Ik kreeg dit via Katia in handen. Het sprak me aan omdat het weer over een 'automaat' ging (cfr 'de schaakturk'), alleen lees je dit makkelijk in 1 uur uit. Dit jeugdboek kan je net zo goed een stripverhaal noemen. De vormgeving is fantastisch. Sommige stukken van het verhaal worden alleen maar in de vorm van tekeningen verteld, als was het een film. Het verhaal is trouwens een ode aan de eerste filmmakers. Ik hou er wel van wanneer de vorm ook iets over de inhoud zegt. Je ziet er hier meer van.

Eindoordeel: ***

De schaakmachine - Robert Löhr

Genre: Historische roman, schaken, automaat, moord

In 't kort:
Voor de verbijsterende ogen van keizerin Maria Theresia presenteert de eerzuchtige edelman Wolfgang von Kempelen zijn schaakspelende machine. Het is 1770 en tijdens de Verlichting zijn opvallende uitvindingen zeer in trek. En vergeleken bij Kempelens denkende 'schaakturk' valt elke ander uitvinding in het niet. Maar wat de grootste prestatie van de eeuw wordt genoemd, is in feite de grootste oplichterij van de eeuw. Want in de machine zit een dwerg verstopt.

Mijn oordeel:
Leest vlot. Sommige gebeurtenissen vond ik er wat bijgesleurd, maar al bij al was dit prettige lectuur die de spijsvertering tijdens de feestdagen heeft helpen bevorderen. Sommige recensenten noemen dit boek van dezelfde kwaliteit was als 'Het parfum'. Maar ik noem dat overdrijven en een percentje hebben op de verkoop van dit boek.

Eindoordeel: **

Broei - Thomas Legendre

Genre: Drama, Economie, Liefde

In 't kort:
"Een kennis stelt een bruisend weekend in Las Vegas voor en econoom Logan Smith voelt daar wel voor. Hij kan niet voorzien dat hij blackjacklessen zal krijgen van een prachtige, gevaarlijke, roodharige croupier. Ze heet Dallas Cole, en zijn leven wordt nooit meer hetzelfde.

Voor hij het in de gaten heeft, wisselt Logan de ingetogen sfeer van Pennsylvania in voor de zinderende hitte van de woestijn, een loopbaan aan de universiteit van Arizona en een turbulent huwelijk. Hij bijt zich uiteindelijk vast in zijn onderzoek en komt op het spoor van een nieuwe, schokkende, economische theorie. Maar terwijl zijn werk langzaam vorm krijgt, slaat Logans privéleven steeds verder uit het lood.

Broei is een roman over liefde, ambitie en consumptiedrang, en de wereld die we als gevolg daarvan creëren. Thomas Legendre mag worden vergeleken met de beste jonge schrijvers in Amerika, omdat hij in staat is diepgang te koppelen aan een overrompelende stijl en een vlijmscherp inzicht. Dit is een van die zeldzame romans waardoor je met nieuwe ogen naar de wereld kijkt."

Deze tekst stond op de kaft en ik dacht; pfft, het zal wel. Maar vermits alle andere boeken in huis me minder aanspraken, las ik uiteindelijk deze maar.

Mijn oordeel:
Ik heb het zo mogelijk in 1 keer uitgelezen. Ik wil niet geloven dat vrouwen zo verraderlijk kunnen zijn. Ik wil niet weten dat het er in de academische wereld echt zo doortrapt aan toe gaat. En ik wil niet langer aanvaarden dat ik zelf een deel ben van de 'consumptiemaatschappij'. Ik zal dit boek binnenkort nog eens lezen en dan moeten beslissen wie en wat ik geloven wil.

Ieder hoofdstukje brengt het verhaal van elk van de hoofdpersonages om de beurt verder. De academische lezing en 'discussie' op het einde zijn een absoluut hoogtepunt.

Eindoordeel: *** (slechts 3, omdat ik het eerst nog eens allemaal wil lezen, en omdat ik het einde een beetje soft vond)

The way the crow flies - Anne-Marie MacDonald

Genre: drama, thriller

In het kort: Het verhaal gaat over een familie die van Duitsland naar Canada verhuist. Vader Jack gaat daar op een militaire vliegbasis werken. Het gezinnetje is in het begin "shiny happy people", maar geleidelijk aan ontwikkelt elk familielid zijn eigen kleine en grote geheimen. Ook wordt er een moord gepleegd.

Mijn mening: Ik werd nieuwsgierig gemaakt door de achterkant van het boek: geheimen, een moord. Dat moest ik lezen! Haar eerste boek "Fall on your knees/Laten wij aanbidden" vond ik erg goed, dus dit smaakte naar meer.
Ondanks de +/- 750 dikbedrukte bladzijden ging ik aan het lezen. Maar ik ben maar tot pagina 126 gekomen.

Ik hou van langzame, kabbelende boeken, maar dit was tergend langzaam opgebouwd. Alles wordt in geuren en kleuren verteld. Maar dat moet voor mij een functie hebben, en dat had het hier naar mijn idee niet. En...er gebeurt maar steeds niets. Je leest tussen elke regel door dat er iets te gebeuren staat, maar het duurt maar en duurt maar.

Bovendien is het gezinnetje me net iets te shinny/happy. Nou zou dat gaan veranderen had de achterkant me beloofd, maar ook dat gaat me te langzaam. Ik wil crisis, geen geluk! Dan lees ik wel een bouquet-romannetje.
Anyway, tijdens het lezen voelde ik me steeds meer een hond die een worst voorgehouden krijgt, springt, maar 'm maar niet kan pakken.
Ik denk als het boek kort en krachtiger was geweest, ik het wel gepruimd had.

Eindoordeel: *

Bush at war - Bob Woodward

Ik heb de Nederlandse vertaling gelezen (hadden geen andere in de bieb: Bush in Oorlog) .

Genre:
(Amerikaanse) politiek, oorlog

Mijn oordeel:
Ik ga niet een heel lange review schrijven over dit boek, aangezien ze voor een groot deel gelijk loopt met die van ART over "State of Denial" van dezelfde Bob Woodward.

Ook dit boek getuigt van een journalistiek die in deze tijden blijkbaar een uitzondering wordt eerder dan de regel die ze zou moeten zijn. Woodward is een objectieve, eerlijke chroniqueur van het eerste jaar na de aanslagen van 11 september op de WTC torens. Het toont een president Bush die samen met zijn regering ten allen prijze de spierballen wil laten rollen tegen die duivelse terroristen.

Die objectieve realiteit die Woodward ons hier toont is trouwens soms bijna sterker dan fiction. Waar ik bij James Ellroy in "American Tabloid" dacht dat de beschrijvingen van de CIA en FBI mensen evenals de onderhandelingen met de presidenten weliswaar leuk waren, maar vast een beetje overdreven, blijkt uit dit boek dat het er echt af en toe zo aan toe gaat: CIA agenten worden met stapels dollarbiljetten naar Afghanistan gestuurd om daar de nodige militaire steun te bekomen voor een overwinning op Al Qaida, Powell wordt door Cheney en Rumsfeld, die zijn diplomatieke gezeur beu zijn, naar het Midden-Oosten gestuurd om een con flict op te lossen dat niet opgelost kan worden...

Ware het niet de realiteit, het ware hilarisch. Nu is het in zekere zin triest.

Opvallend, wel, is dat je in dit boek toch ook nog de weerslag van 9/11 merkt. Woodward kraakt Bush niet echt af, zeker niet in het begin van het boek. Een oorlog tegen de terroristen die de aanslagen gepland hadden is ook aannemelijk. Hoe ze aangepakt werd, echter... Het is een wonder dat ze in Afghanistan succes geboekt hebben.

Eindoordeel:
Goed boek; spannend en intrigerend tegelijk. Het biedt een mooie kijk dus in de hoofden van de Bush administration.

Ik lees binnenkort zeker deel 2 en 3.

****

Now I can die in peace - Bill Simmons

Genre: geschiedenis / sport

De auteur:
Bill Simmons is een columnist voor de Amerikaanse sportzender en -website ESPN, waar hij ook bekend staat als The Sports Guy. Hij is een Bostonian in hart en nieren, en de teams uit New England en Boston liggen hem dan ook na aan het hart.

In't kort:
De Boston Red Sox, het favoriete baseball-team van Simmons, draagt al sinds 1918 de Curse of the Bambino met zich mee: ze verkochten toen sterspeler Babe Ruth aan aartsvijand New York Yankees, waar die uitgroeide tot de beste speler aller tijden en de titels aan mekaar reeg; sindsdien is de tussenstand in wereldtitels Yankees 26 - Red Sox 0...


In dit boek verzamelde Simmons zijn columns over de Red Sox tussen 1999 en 2004, het jaar waarin de Red Sox eindelijk de vloek van zich afschudden en de titel pakten. De eerste columns zijn af en toe defaitistisch, en laten zien wat het is om als doorwinterde fan van een team toch keer op keer ontgoocheld te worden. Stilaan echter slaat die ontgoocheling om in hoop, en die wordt uiteindelijk toch bekroond met de langverwachte titel.


Mijn oordeel:
Simmons is een sportswriter zoals er geen twee zijn: hij weet erg veel over sport, maar kan daar met heel erg veel humor over schrijven. Die combinatie is vrij zeldzaam, en dat maakt zijn columns, en bij uitbreiding ook dit boek, een klapper van formaat.

Simmons heeft een merkwaardige stijl: hij vergelijkt sportprestaties en -figuren vaak met dingen uit de populaire cultuur. Een uitstekend voorbeeld hiervan is hoe hij het Red Sox-team van 2003 vergelijkt met de cast van Beverly Hills 90210: speler X lijkt op Brandon, coach Y heeft dan weer meer weg van Dylan, en speler Z is dan weer Kelly ten voeten uit. Andere veelgebruikte referenties: Shawshank Redemption, de Godfather-trilogie, de World Wrestling Federation, gokken en het verbod erop, ... Het feit dat Simmons niet zo erg veel ouder is dan ikzelf, maakt dat de vergelijkingen meestal gaan over programma's en personen die ik ken, en dat helpt natuurlijk wel.

Het leukste aan dit boek is nog dat hij zijn columns, enkele jaren geleden geschreven, heeft voorzien van voetnoten die de situatie op dit moment belichten. Zo maakte Simmons enkele voorspellingen in 2003, die op dit moment helemaal anders zijn uitgedraaid. Zijn zelfironie op zo'n momenten is goddelijk.

Enig nadeel: Simmons gaat uit van heel wat voorkennis, niet alleen van het spelletje baseball zelf, maar vooral van de Amerikaanse cultuur. Omdat je de referenties niet altijd snapt, gaan grappen af en toe verloren. Maar geen nood, er zijn er meer dan genoeg...


Eindoordeel:
Ik probeer mijn maximumscores te beperken, maar deze keer kan ik er echt niet onderuit... *****


PS: Go, Sox, go !!!

Porno - Irvine Welsh

Genre:
Drugs, sex maar geen rock&roll

In 't kort:
Porno is het vervolg op het zeer succesvol verfilmde Trainspotting uit 1993. We maken na 10 jaar opnieuw kennis met Sick Boy, Mark Renton, Frank Begbie en Spud.

We volgen deze personages terwijl hun paden weer kruisen, nadat ze in die 10 jaar ver uit elkaar zijn gaan lopen.

Rode draad is de pornofilm (Seven Rides for Seven Brothers) die Sick Boy in een achterkamertje van zijn pub in Leith gaat opnemen (vandaar de titel).

Hij schakelt daarbij de hulp in van Mark Renton, die in de voorbije jaren in Amsterdam (!) een succesvolle technoclub uit de grond heeft gestampt.

Mijn oordeel:
"Porno" begint heel erg goed. Het is leuk geschreven en de kritiek op onze moderen "IKEA-bland culture" die Irvine Welsh door de mond van vooral Sick Boy afvuurt, is ook scherp en grappig.

Alleen: dat is voor eventjes wel grappig, maar na verloop van tijd (200-tal pagina's) is het frisse eraf en wordt het meer een gezeur. Het valt ook vrij snel op dat de personages vooral leuk zijn omdat je ze nog herkent van Trainspotting (in mijn geval van de film: ik zag de gezichten van de acteurs voor me terwijl ik het boek las en hoorde ook hun stemmen). Ze lopen er soms ook vooral een beetje voor spek en bonen bij. De rol van Spud is niet echt duidelijk. Begbie is erbij om weer voor het zinloze geweld te zorgen. En de pornofilm zelf: nou, niemand schrikt nog van een beetje expliciete sex in een boek. En het is nooit mooi of prettig om te lezen, eigenlijk.

Misschien allemaal wel de bedoeling van Irvine Welsh, maar ik was het na 200 pagina's toch een beetje beu. Dat ik het boek heb uitgelezen, toont dat Irvine Welsh met de personages uit Trainspotting leuke personages geschapen heeft, maar het werd toch een struggle op het einde (478 pagina's is het boek). Er zijn echt hele hoofdstukken bij die niets te betekenen hebben.

Het Schotse dialect, dat Welsh gebruikt als voornamelijk Begbie en Spud aan het woord zijn, is sowieso best moeilijk om te lezen en je moet het echt in je hoofd horen om het te kunnen verstaan. Dat verdwijnt echter wel na verloop van tijd, maar dat kan wel een reden zijn om het boek links te laten liggen (was ook de reden waarom ik Trainspotting niet gelezen heb).

Ook de personages blijven vlak, en dat is voornamelijk omdat er maar liefst 5 verschillende vertellers zijn in dit boek. Naast de 4 musketiers heb je ook nog Nikki, die voor Sick Boy's charmes valt en één van de hoofdrollen in zijn film zal spelen.

Al bij al een teleurstelling, dit boek. Ik zag vast niet alle lagen in het boek dat Welsh er in gestopt heeft, maar ja, het moet je dan wel interesseren om ze te vinden. Het boek moet het hebben van de populariteit van de personages, maar ook dat is onvoldoende om het hele boek door te werken.


Eindoordeel:
Leuk in het begin, maar vervlakt heel erg na ongeveer 200 pagina's. In de beperking toont zich de meester, en dat is nou net wat Welsh hier is vergeten. En dat het einde best voorspelbaar is, al ergens halverwege het boek zelfs, tja, dat helpt niet.

**

PS: de meeste echte reviews (van echte, gekwalificeerde recensenten) spreken mij tegen, by the way, so don't let the 2 stars put you off.

Adrian Mole & The weapons of mass destruction - Sue Townsend

Genre:
dagboek


In 't kort:
Adrian Mole begon op zijn 13 3/4 met zijn eerste dagboek. Een vijftal dagboeken volgde, waarvan deze het laatste is. Nu, op zijn 34e, is er niet veel veranderd. Adrian is nog steeds dezelfde onnozelaar die in dezelfde valkuilen trapt. En het is weer hilarisch.
Iedereen kent een Adrian Mole in zijn omgeving: naief, onhandig, tikkeltje narcistisch, onnadenkend maar erg aandoenlijk.

En ook nu haalt hij zich weer allerlei ellende op de hals.

Mijn oordeel:
Ik ga niet verklappen welke ellende. Dat moeten jullie zelf maar lezen.
Ik heb nu alle dagboeken van Adrian Mole gelezen en ze zijn allemaal even grappig. Zonder dat je het beseft zit je hardop lachend in de trein.
Ik hoop dat hij (Sue Townsend eigenlijk) nog tot zijn 80e doorgaat met zijn dagboeken. Héérlijk!!
Ik denk overigens wel dat het handig is, mocht je geinteresseerd zijn, om zijn dagboeken in chronologische volgorde te lezen.

Voor de liefhebbers. Adrian Mole heeft een eigen site: http://www.adrianmole.com/index.html
Ook hilarisch!

Eindoordeel:
****

Watchmen - Alan Moore (tekst) en Dave Gibbons (tekenaar)

(Ik heb dit boek al een drietal jaar geleden gelezen, maar het verdient zeker zijn plaats hier)

Genre:
Stripverhaal, graphic novel, science fiction, Action comic, doomsday fictie.

In 't kort:
- Who watches the watchmen?
- Het failliet van superhelden (oude én nieuwe) in een tijd waarin de nucleaire dreiging alle zin voor argumentatie overboord gooit.

Mijn oordeel:

Dit is niet zomaar een stripverhaal. Dit is een echte "graphic novel". Het is een groots verhaal waarin we de twijfels zien van een generatie superhelden (de Watchmen uit de titel) die er eigenlijk niet meer toe doet. Deze superhelden worstelen ook met dit besef. Dat zie je heel goed bij iemand als Rorschach (één van de coolste, maar tegelijk ook één van de akeligste en wreedste supehelden ever).

De twijfels van de superhelden worden uiteraard geëxtrapoleerd naar de twijfels van de Verenigde Staten (en bij uitbreiding de westerse wereld) van eind jaren '80 . Dit wordt allemaal op een indrukwekkende manier in elkaar gezet en verweven.

Om het allemaal nog wat religieus-existentiëler te maken hebben we ook nog een god-like personage in Doctor Manhattan en een would-be godlike creature (of eigenlijk de gevallen engel) in Ozymandias.

Het verhaal grijpt je vast van pagina één tot pagina laatst. Voor Nieuwe Superhelden is dit zeker een aanrader, al vertelt het laatste deel van het boek in zekere zin dat ook de Nieuwe SuperHelden tot mislukken gedoemd zijn.

De novel barst ook van de stijl en wordt doorspekt met zogenaamde krantenknipsels, feiten, dossiers etc... Knap...

Eindoordeel:
Heel erg indrukwekkende, coole en duistere graphic novel met meerdere lagen en geloofwaardige, menselijke, superhelden. *****

Feitje:
Juni 2009 komt er ook een film van uit.

Leuke aanvullende informatie van Dirk:

• De titel is respectvol geleend uit 'Desolation Row' van Bob Dylan (Highway 61 Revisited).
• Moore is ook bekend van de reeds verfilmde graphic novels From Hell, V for Vendetta en League of Extraordinary Gentlemen, maar die komen allemaal niet in de buurt van het getekende werk,... afwachten dus.
• En voor de die-hards: je kan het boek ook met annotaties lezen, het bulkt van de intertekstualiteit.

The Good Life - Jay McInerney

In't kort:

The Good Life vertelt het verhaal van twee mensen, Luke en Corrine, die hun leven in New York weer oppikken na 9/11.

Hij is een voormalige Wall Street hot shot mét verplichte trophy wife. Net voor het begin van de roman heeft hij besloten een sabbatical te nemen om iets nuttigs te doen met zijn leven.

Zij is een voormalig financieel adviseur die haar leven en werk weer probeert op te pikken nadat ze jarenlang thuis is gebleven voor de opvoeding van haar tweeling. Haar man is redacteur bij een grote uitgever.


We volgen in dit boek hoe deze twee mensen en hun naasten omgaan met de veranderde uiterlijke wereld, vooral in New York, maar ook hun veranderde en veranderende innerlijke wereld als ze elkaar ontmoeten bij een soepbedelingspost voor de reddingswerkers.


Mijn oordeel:
Van McInerney had ik al "Bright Lights, Big City" gelezen. Dat was goed bevallen.
McInerney heeft, net als een heleboel andere Amerikaanse schrijvers als Auster, Ellis en andere, de gave om je mee te laten leven met de personages. Ik voel me nooit de afstandelijke lezer bij deze schrijvers maar maak deel uit van de wereld van de hoofdpersonages.
Zo ook bij dit boek. Het verhaal van Corrine en Luc en hun respectievelijke families wordt daardoor ook interessanter om volgen, net zoals je het wedervaren en succes van je eigen vrienden en familie boeiend vindt maar dat van een complete stranger vooral niet. Het enige wat enigszins afstand creëert is dat er, zeker in het begin van het boek, wat te vaak met namen wordt gegooid (de man van Corrine werkt voor een uitgeverij en één van hun vrienden is dan Salman Rushdie (en niet een andere wat minder bekende schrijver).
Naar het einde toe wordt het boek ook wat minder en vielen me af en toe zaken op die ik ronduit potsierlijk vond: Corrine vindt in een huis waar ze met Luc verblijft een boek van Plato en dan gaan ze vrolijk citeren uit het "Symposium" van Plato. En ook 's avonds bij het haardvuur lazen ze elkaar lekker uit Plato voor. Dat is voor mij een manco van McInerney (zeker in dit boek), dat het allemaal zo intellectueel moet zijn. Waar je de personages eerst aanvaardbaar en herkenbaar vindt, creëert hij zo een afstand die er niet hoeft te zijn. En da's jammer, want dan leef je ook minder mee.
Ook andere zaken vielen me op het einde wat tegen. Bepaalde verhaallijnen worden wat mij betreft onvoldoende of helemaal niet afgerond, waardoor je met te veel vragen blijft zitten op het einde (en het is geen mistery novel, voor alle duidelijkheid). Wat is er nog met Hilary gebeurd? Hoe loopt het af met Ashley en Sasha? En ik begrijp totaal niet waarom aan het einde de personages ineens een bocht van 180° maken.
Eindoordeel:
Ja, toch wat teleurstellend. Drie vierde van het boek vond ik echt heel erg goed en we leven ook echt mee met de personages en dan het laatste vierde van het boek is niet bevredigend.
Ondanks mijn kritiek leest het wel aardig weg en vind ik de stijl van McInerney (net als dus andere Amerikanen) boeiend.
Dus toch een aanrader, maar geen absolute aanrader.
**** voor eerste 3/4 en **1/2 voor laatste deel = ***1/2 totaal

State of Denial - Bob Woodward

Genre:

(Amerikaanse) politiek, oorlog

In het kort:

Dit boek, door Bob Woodward, is het derde deel van de trilogie over de George W. Bush Administration in vervolg op de eerder verschenen titels "Bush at War" en Plan of Attack". Het is niet zozeer een roman, maar een journalistiek verslag van honderden interviews die de schrijver heeft gehouden met een groot aantal medewerkers uit de directe omgeving van Bush. Het boek gaat met name over het aan de dag gelegde mis-management van de Bush regering direct voorafgaand aan de invasie in Irak en de eerste jaren na de invasie.

Bob Woodward heeft al decennia een reputatie als luis in de pels van de diverse Amerikaanse regeringen en wordt alom gehaat of geliefd. Het absolute hoogtepunt uit zijn journalistieke loopbaan is zonder enige twijfel de Watergate affaire rondom president Nixon. Zijn hardnekkigheid en die van collega Carl Bernstein, in het boven water krijgen van de waarheid, heeft uiteindelijk tot het aftreden van president Nixon geleid (zie de titel "All the President's Men", boek en film).

Het is dezelfde hardnekkigheid die in dit boek aan de dag werd gelegd in het vinden van de beweegredenen van de key-players in de regering Bush om ten strijde te trekken tegen het Irak van Sadam Hoessein. Al vanaf de eerste hoofdstukken wordt het duidelijk dat de stijfkoppigheid van de regering groter is dan die van Woodward en hen uiteindelijk boven het hoofd groeit. Maar dat zullen ze, gezien de titel van het boek, nooit of te nimmer toegeven.

Ik heb met verbijstering en ongeloof het boek in één adem uitgelezen en zit nu wat terneergeslagen en ontmoedigd dagelijks het nieuws omtrent deze oorlog te volgen in de diverse media. Een oorlog die duizenden mensenlevens kost en onvoorstelbare hoeveelheden geld.

Mijn oordeel:

Wederom een boek aan de hand van Woodward dat inmiddels veel stof heeft doen opwaaien en dat je zeker tot nadenken en cynisme zal aanzetten. Degenen die de moeite nemen deze idiote werkelijkheid te gaan lezen zullen niet bedrogen uitkomen.

Het is een duidelijk te volgen verhaal dat chronologisch is opgezet en daar waar het ingewikkeld wordt, prima wordt ingeleid. Een voorwaarde voor wat meer leesplezier is wel dat men enigszins inzicht moet hebben in de Amerikaanse politiek. Het duizelt je van de vele namen die er in voorkomen. Maar dat is dan ook het enige minpunt.

Larry King interviewt Bob Woodward over dit boek.

Eindoordeel:

****1/2

Net geen 5* omdat het nog niet heeft geleid tot het aftreden van de regering Bush.

Het maakbare brein - Margriet Sitskoorn

Genre:
Neuropsychologie / hersenen / gedrag / infotainment.

In 't kort:
Margriet Sitskoorn is expert op het gebied van de relatie tussen ons gedrag en onze hersenen.
In haar boek legt ze uit hoe de interactie tussen je gedrag en je hersenen tot stand komt en in hoeverre je zelf je hersenen kunt beinvloeden. Je brein is namelijk maakbaar/aanpasbaar (plastisch).

Mijn oordeel:
Het boek is heel duidelijk en leesbaar opgebouwd. Je leest het makkelijk in één ruk uit. Dit komt voornamelijk doordat Sitskoorn heel prettig en leuk schrijft. Ik ben namelijk ook dol op haar columns in de EOS en MIND magazine. Ze weet me altijd heel nieuwsgierig te maken, door te beginnen met vragen stellen.
Ze weet in dit boek heel goed d.m.v. boeiende voorbeelden te illustreren hoe dingen in elkaar zitten.
Bovendien is het boek elaborerend opgebouwd: ze komt goed & helder terug op onderwerpen die ze eerder uitlegde. Op die manier worden..jawel..structuren in je hersenen opgebouwd en nieuwe kennis aan bestaande kennis gekoppeld.

Kortom: wat ze vertelt is interessant en het beklijfd ook nog goed, zonder dat het al te wetenschappelijk is geschreven. Wat dat betreft lijkt dit boek qua opzet & aanpak erg op "Kaas & de Evolutietheorie" van Bas Haring.

Saillant detail: Nu weet ik eindelijk waarom Jan zo'n kletskous is (zie pag 123)

Eindoordeel:
*****

Sleuteloog - Hella S. Haasse

Genre: Roman, mysteries, Nederlands-Indie

In `t kort: Een vrouw blikt, op verzoek van een journalist, terug op haar jeugd in Nederlands-Indië (typisch Haasse thema. Ze heeft er zelf haar jeugd doorgebracht).
Daar was ze bevriend met Dee. Maar deze vriendschap brokkelde langzaam af. Dee werd, als half-indo, activiste tijdens de Indische oorlog en keerde zich van haar burgerlijke Hollandse vriendin af. Maar was dit verschil in afkomst en persoonlijkheid de enige reden?
Door de journalist te schrijven, komt ze langzaam achter de ware reden van hun groeiende afstandelijkheid.

Mijn oordeel: Hella S. Haasse weet net zoals in haar andere boeken een mysterieuze suspense te wekken in haar romans. Er worden allerlei suggesties gedaan, maar pas op het einde weet je meestal pas echt hoe de vork in de steel zit. Al wordt dit meestal niet expliciet gemeld en sla je je boek vaak verwonderd dicht met de vraag.."Of zou het toch anders zijn geweest?"

Eindoordeel: ***1/2 Omdat ik de meeste andere boeken van haar toch net iets beter vind.

Mevrouw Bentinck - Hella S. Haasse

Genre: historische brievenroman

In het kort: Hella Haasse heeft in twee boeken (Overenigbaarheid van karakter & De groten der aarde) het leven van gravin Charlotte Sophie Bentinck (1715-1800) gereconstrueerd.

Dit heeft zij gedaan door de continue brievenwisseling tussen haar en haar (schoon)familieleden, hier en daar wat aangepast, weer te geven.

Charlotte komt in deze brieven naar voren als een pittige, opstandige, voor die tijd tamelijk losbandige tante. Ze trouwt, krijgt een verhouding met haar zwager, vraagt een scheiding aan, krijgt een aantal buitenechtelijke kinderen, smijt met geld. Kortom, voor die tijd een vrouw die zich absoluut onbetamelijk gedroeg. En dat werd haar duidelijk gemaakt, gezien de schriftelijke adviezen en de rechtszaken die tegen haar werden aangespannen.

Mijn oordeel: De brieven hadden op mij een hele wisselende uitwerking. De ene keer vond ik dat Charlotte-Sophie een onuitstaanbaar, egoistisch wicht was. (hoe kun je je kinderen in de steek laten! hoe kun je de man van je geliefde stiefzuster verleiden! Hoe kun je!). Ze had duidelijk alle ellende aan zichzelf had te danken. Een andere keer vond ik haar dapper, vooruitstrevend en gezond zelfzuchtig (Waarom mag een vrouw haar kinderen niet verlaten en een man wel? Waarom zou je niet scheiden van zo`n saaie humorloze regent?).

Kortom: de hoofdpersoon kwam duidelijk uit de verf, de tijdsgeest van de Nederlanden van de 18e eeuw werd duidelijk neergezet én ondanks dat het een reeks van brieven was, las het erg goed weg.

Eindoordeel: ****

I'm a Lebowski, You're a Lebowski: Life, The Big Lebowski, and What Have You - Bill Green e.a.

Genre: fanboek

In 't kort:

Een boek voor en door "achievers", de officiële naam voor The Big Lebowski fans. Achievers zijn makkelijk te herkennen. Het zijn die nerds die blijkbaar dubbel gaan liggen bij het horen van zelfs maar de gerigste verwijzing naar The Big Lebowski. Ze schamen er zich ook niet voor om in het openbaar heelder passages uit de film na te spelen en dat vooral heel luid.

Ik ben een achiever. And proud we are of all of them.

Mijn oordeel:

Made me laugh to beat the band.

Een aanrader voor elke achiever. Wat voor non-achievers een nadeel blijkt aan het boek is dat je de film minstens 4 keer gezien moet hebben alvorens aan het boek te beginnen. Een beetje achiever heeft TBL minstens 10 keer gezien.

Op haast elke pagina verscheen een glimlach van herkenning op m'n gezicht en af en toe ontsnapten me zelfs lichte chuckles (mijn versie van hardop lachen). Dat de schrijvers de vertolkers van legendarische zijpersonages als Little Larry (You're killing your father, Larry!) of Smokey (pacifist) zijn gaan interviewen, is niet alleen briljant maar ook ontzettend geestig.

Je komt ook te weten wat de inspiratie was voor de hoofdpersonages en/of voor een aantal van de meest hilarisch scènes in de film (That rug really tied the room together, did it not?).

Soit, non-achievers won't get or like this book. Achievers, however, zullen dit boek verslinden (as I did). Met dank aan Jeroen die het me uitleende.

Veel meer ga ik er niet over zeggen. Ik verval anders in quotes.

Eentje om af te sluiten, uit de gekuiste TV versie: "This is what happens when you find a stranger in the Alps!!".

*****

Extremely Loud & Incredibly Close - Jonathan Safran Foer

In't kort: Jongen. 9/11. Vader. Leegte. Grootouders. Bombardement Dresden. Dagboek. Foto's. Brieven. Spaties. Kleuren. Zoektocht.

Mijn oordeel: Ontroerend. Mooi. Grappig. Licht. Zwaar. Indrukwekkend. Emotioneel. Een vondst.

"De mens is het enige dier dat bloost, lacht, in een god gelooft, oorlog voert en met zijn lippen kust. Dus, hoe meer je met je lippen kust, hoe meer mens je bent."

Eindoordeel: ****

Sula - Toni Morrison

Genre:
Afro-Amerikaanse literatuur

In't kort: Sula groeit samen met haar hartsvriendin Nell op in een zwart gehucht van het stadje Medallion, landelijk Ohio. Rond haar 20ste besluit ze de wereld te verkennen, waarna ze tien jaar later opnieuw 'thuis'komt. Ondertussen is er heel erg veel veranderd, ook tussen Sula en Nel. Ze blijken elkaars tegenpolen te zijn geworden.

Mijn oordeel: Raar boek... Gesitueerd in een context van zwaar racisme (de jaren '20-'40), overspel en huiselijk geweld, proberen Sula en Nel er in eerste instantie het beste van te maken, ze delen elkaars gevoelens en geheimen. So far so good.

Sula's terugkeer, het scharniermoment van de roman, genereert een kettingreactie aan extreme gevoelens en ideeën, althans dat lijkt me de bedoeling. Ik vind het heel veel hebben van oeverloos gewauwel, met dialogen die je drie keer moet lezen alvorens je de dieperliggende betekenins begint te begrijpen.

Er zijn leuke passages, maar de hoofdtoon van de roman blijft zweverig, in het ijle rondtoerend.

En dat vond ik trouwens ook al van 'Beloved', Morrisons bekendste roman. Ofwel snap ik er helemaal niks van, dat kan ook.

Eindoordeel: ** (omdat ik het uiteindelijk toch helemaal heb uitgelezen)

The Sea - John Banville

In 't kort:

Max Morden probeert een recent verlies en een trauma uit het verleden te verwerken door terug te keren naar een symbolische plek uit zijn verleden.

Mijn oordeel:

Een echt auteurs-boek.

Het kan verkeren. Waar ik een tijdje geleden nog lichtelijk mijn gal spuwde over de navelstaarderij in Flaubert's Parrot, kom ik nu met een positief oordeel over het verhaal over een navelstaarder in John Banvilles "The Sea". We volgen namelijk alleen maar de gedachten van Max Morden. Hij is ook het enige echt belangrijke personage.

Wat dit boek zo mooi en geslaagd maakt, is de doorgedreven mooie stijl. Geen woord staat verkeerd. Via mooie, poëtische volzinnen weet Banville me te ontroeren en te boeien. Banville laat de lezer echt mee-leven met Max. Je voelt en ademt mee met Max door de geweldige stijl in dit boek.

Op het einde krijg je ook plots puzzelstukken aangereikt van een puzzel waarvan je tot dan toe niet wist dat je hem aan het leggen was. Je bent een ontdekkingsreiziger in de gedachten van Max.

Eindoordeel:

Een even ontroerende als intrigerende roman. Die Booker prize die hij heeft gekregen was dus niet onverdiend.

****

De mooiste zonsondergang van de wereld

Genre: reisverhaal

Het boek: op http://www.bol.com/ staat het volgende: "(..) Karel is een toerist die geen toerist wil zijn. Hij ergert zich aan de andere toeristen, maar bewandelt wel dezelfde paden. Hij weigert zich te onderwerpen aan regels en tijdsschema's, maar wil 's avonds wel comfort en lekker eten. Hij denkt dat niemand reist als hij, maar overal ziet hij mensen die dezelfde gidsen gebruiken. Reizen is soms geen pretje voor Karel, toerist tegen wil en dank. Als toerist en journalist reisde Karel Michiels naar de meest uiteenlopende plaatsen. Overal vond hij het prachtig, maar soms net zo goed afstotelijk. Die haat en die liefde probeert hij te vatten in verhalen die even indringend als ontroerend kunnen zijn, even brutaal als hilarisch." Beter had ik het zelf niet kunnen zeggen.

Mijn oordeel: ik weet nog steeds niet wat ik van dit boek moet vinden.

Michiels beschrijft een heleboel reizen, van 1989 tot 2002, in aparte hoofdstukjes. Maar die zijn van verschillende kwaliteit. Het ene moment denk je ''pff, kan ik even goed,'' terwijl het volgende hoofdstukje dan weer briljant is. Zijn verhaal over Andalusië (nota bene op hetzelfde moment dat ik er was) is het beste in de bundel, en ook de Kreta-verhalen zijn de moeite waard. Andere, zoals die over Lissabon en Tunesië, zijn dan weer een stuk minder.

Al bij al wel een aangenaam boek, ook al moet je soms even op de tanden bijten. Of gewoon een hoofdstukje overslaan, dat kan uiteraard ook.

Eindoordeel: ***

Interessante discussie: burgerrecensenten

Blijkbaar is het genre van de internet recensies in het Nederlandstalige gebied nog niet zo heel erg oud.

Echter wel oud genoeg om al een beetje een kleine polemiek te krijgen tussen voor- en tegenstanders.

Zorex wees me op de volgende discussie. Altijd leuk leesvoer.

Lees vooral ook de discussie zelf eerst voor je het volledige stuk leest.

Best leuk, dus.

Barney's version - Mordecai Richler

Barney Panofsky, een oudere, Canadese tweederangs televisieproducent van joodse afkomst besluit zijn memoires te schrijven omdat die van zijn gezworen vijand, waarin deze hem van moord beschuldigt, op het punt staan te verschijnen.

Zijn verhaal wordt echter vooral getekend door de drie huwelijken die hij achter de rug heeft. Op een uitermate cynische manier vertelt Barney Panofsky over de mensen die zijn pas kruisten en de werelden waarin hij verzeild raakte.

Hoe ironisch, zwartgallig en hulpeloos 'angry' hij ook is, uit alles blijkt een onwaarschijnlijk grote liefde voor het leven. Barney is een spetterend personage, een misantroop met een hart. Ondanks zijn (grote) kleine kantjes, ga je houden van deze exuberante figuur.

De humor is bijtend, slim en alomtegenwoordig, maar wat dit boek echt groots maakt, is de melancholie. Zelden mooier beschreven dan hier.

Dit is mijn onbetwiste boeken-nummer-1.

Mordecai Richler kreeg hier niet voor niets één van de grotere literaire prijzen uit Canada voor.

Beoordeling: *****

Het gouden kompas - Philip Pullman

Trilogie: Het gouden kompas (oorspr. His dark materials)

1. Het noorderlicht (oorspr. The Golden Compass)
2. Het listige mes (oorspr. The Subtle Knife)
3. De amberkleurige kijker (oorspr. The Amber Spyglass)

Dit is Thea Beckman's Kruistocht in Spijkerbroek ontmoet Tolkien's Lord of the Rings. Dit is J.K.Rowling's Harry Potter ontmoet Douglas Adam's Hitchhiker's Guide to the Galaxy.

Dit is een trilogie die je zelfs na de laatste bladzijde nog niet loslaat. Dit zijn, van alle boeken die hier al besproken zijn, diegenen die je zeker zou moeten lezen. En... dit is warm aanbevolen door Katia!


Heb je nog meer redenen nodig?

Een bespreking lees je hier.

En de verfilming van deel I krijgen we hier hopelijk eind december in de zalen (verfilmd door New Line, welbekend van LOTR, met o.a. Nicole Kidman, Daniel Craig en Sam Elliott in de hoofdrollen).

Beoordeling: *****

Europa in oorlog - Norman Davies

Genre:
Geschiedenis / Oorlog

Om op de Band of Brothers vraag verder te gaan (zie daar in de comments): zelfs in de non-fictie blijkt er zeer veel fictie te sluipen. Of andergezegd: Norman Davies toont hier mooi aan hoe iedereen eigenlijk alleen maar onthoudt wat hij wil onthouden. Hoe zelfs de ergste feiten jarenlang verdoezeld worden. Hoe zelfs tot op de dag van vandaag het exacte verhaal niet gekend is.

Wat was de grootste militaire operatie in Europa? Niet D-Day. Wat was het grootste concentratiekamp in Europa? Niet Auschwitz. Wat wist ik over de Tweede Wereldoorlog? Niet bijster veel, zo bleek na het lezen van dit boek.

Norman Davies geeft een antwoord op deze en vele andere vragen Europa. En mijn al te simplistische beeld over de strijd tussen goed en kwaad (de geallieerden tegen de nazi's), bleek akelig dicht bij de hedendaagse rethoriek uit de actuele wereldpolitiek te komen.

In dit zeer vlot leesbare boek zet de auteur de gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog uiteen volgens een vijftal duidelijke thema's: geografisch, militair, ideologisch, politiek en moreel.

Een aanrader!

Beoordeling: ****

Band of Brothers - Stephen Ambrose

Genre:
Geschiedenis / oorlog

In 't kort: dit boek (voor alle duidelijkheid, het boek was er een tiental jaar eerder dan de serie) verhaalt de geschiedenis van de Easy-compagnie, 506de regiment, 101ste Luchtlandingsdivisie doorheen de Tweede Wereldoorlog. De compagnie werd opgericht in 1942 en uiteindelijk ontbonden in 1946, en was betrokken bij alle belangrijke Amerikaanse gevechten in de Europese zone. Easy werd als één van de eersten gedropt boven Normandië, de dag voor D-day. Daarna ging het naar Carentan (ook Normandië), waar ze mee hielpen een bruggehoofd te slaan. Na een verkwikkende rustpauze ging het naar Eindhoven en Arnhem voor operatie 'Market Garden', en dan in quasi één moeite daar naar Bastogne, om het Von Rundstedt-offensief een halt toe te roepen. En alsof dat nog niet genoeg is, is Easy ook één van de eerste om Hitlers Adelaarsnest in Berchtesgaden uit te roken.

De auteur: Ambrose is hoogleraar geschiedenis en heeft een tijdlang de Boyd-leerstoel bekleed aan de universiteit van New Orleans. Hij schreef heel wat boeken over de Tweede Wereldoorlog. Ik las van Ambrose eerder D-Day (**** 1/2), een omstandig en zeer uitgebreid verslag van de voorbereidingen, de gebeurtenissen op de dag zelf en de afwikkeling van 6 juni 1944.

Mijn oordeel: Band of Brothers is een al even omstandig verslag van het wedervaren van Easy, van bij hun opleiding tot het einde van de oorlog. Ambrose laat heel wat ex-Easy-leden aan het woord, en heeft ook oog voor de kleine details en de pittige anekdotes, zonder het grotere kader uit het oog te verliezen. In het begin word je wel om de oren geslagen met heel wat namen, wat het niet echt makkelijk om volgen maakt. Maar al snel heb je door dat Ambrose steeds dezelfden aan het woord laat (degenen die het overleefden, quoi), en vallen de puzzelstukjes wel in elkaar.

Ambrose heeft niet alleen oog voor de feiten en de anekdotes, maar gaat ook dieper in op de psyche van een frontliniesoldaat, zijn angsten, dromen en bekommernissen.

En dat alles heel erg vlot geschreven, in duidelijk afgebakende hoofdstukken. Alleen spijtig van de soms erg storende vertaal- en schrijffouten, wat het boek toch een half puntje kost.

Van dit boek is ook een prestigieuze televisiereeks gemaakt door Steven Spielberg en Tom Hanks, die op dit moment in mijn DVD-speler zit. Visueel heel indrukwekkend, maar af en toe wordt een loopje genomen met het boek, om het geheel wat spannender en Hollywoodiaanser te maken.

Beoordeling: boek ****, dvd-reeks **1/2

Molvanië - Cilauro, Gleisner & Sitch

Genre:
Reisverhaal

In 't kort:
Dit boek is een reisgids over Molvanië, dat zich situeert in het Oostblok, tussen Slovenië, Slovakije, Polen, Duitsland, Oekraïne, Wit-Rusland, Kirgizië, Turkmenistan en Vladivostok. Naast nuttige weetjes over de vaderlandse geschiedenis (over de Gladbaagdynastie en diens Gouden Eeuw (720-988 na Chr) of de 13-Jarige staking, krijgen we ook een portret over de 'vader van modern Molvanië,' Szlonko BusjBusj.
We krijgen ook een lijstje met handige uitdrukkingen (Sprufki Doh Craszko, wat ruik ik toch), tips over restaurants en accomodatie, zoals Hotjl Palfvi, en andere uit-tips, zoals het Museum voor Middeleeuwse Tandheelkunde in Vajana, in de Molvanische Alpen.

Mijn oordeel:
Je hebt het al geraden, dit is een satire op de Lonely Planet-reisgidsen, met een heleboel onzin na elkaar. Heel erg origineel, maar op den duur wel vermoeiend. Het is sowieso al niet vanzelfsprekend om een reisgids echt te gaan lezen, maar hier moet je voortdurend alert blijven en de aandacht er volledig bij houden. Verder kan ik enkel Bill Bryson nog citeren, die dit boek 'ongelooflijk origineel en ontzettend grappig ' vond, blijkt uit de cover.

Beoordeling: ****

De onverschilligen - Alberto Moravia

Dit boek was het debuut van de Italiaanse auteur Moravia, in 1929, en verscheen onlangs in de reeks 'Verboden Boeken' van De Morgen.

In 't kort: we volgen gedurende drie dagen een gezin (bestaande uit moeder, dochter en zoon), de minnaar van de moeder en haar beste vriendin. Het gezin staat aan de rand van het faillissement, maar wil dat eigenlijk niet beseffen. Wanneer ze zich uiteindelijk toch bewust worden van hun problemen, probeert het gezin daar op alle mogelijke manieren onderuit te komen, vooral langs de vermogende minnaar van de moeder.

Maar de onderlinge relaties tussen alle hoofdpersonnages worden gekenmerkt door een enorm gebrek aan communicatie, waarbij geen van hen zijn gevoelens op een adequate manier kan of durft uiten.

Het boek stopt abrupt, en als lezer krijg je geen sluitend antwoord op hoe het de hoofdpersonnages uiteindelijk vergaat.

Mijn oordeel: mensen die me een beetje kennen, weten dat ik graag 'closure' heb bij een boek of film, maar hier heeft dat gebrek eraan me niet echt gestoord. Je hebt als lezer genoeg kennis over de personnages opgedaan om te weten dat het meer dan waarschijnlijk niet goed met hen afloopt.

De roman is een aanval op de Italiaanse middenklasse uit die tijd (de jaren '20) en diens schijnheiligheid en huichelarij. De fascisten en hun vitalisme keurden dit pessimistische boek af en plaatsten het op de lijst van verboden boeken.

Dat dit boek ooit verboden is geweest, lijkt moeilijk te geloven. Een teken van de veranderde tijden, ongetwijfeld. Veel schokkends staat er niet, behalve het feit dat op praktisch elke pagina het woord 'onverschillig' wordt vermeld, en dat dat op den duur wel wat gaat tegensteken. Dit lijkt me een vrij gewoon boek, voor mij dan ook niet meer dan drie sterren waard.

Beoordeling: ***

Toby Litt - Deadkidsong

Genre: psychologische thriller.

In het kort:

Deadkidsong gaat over "Gang", een groep van vier jongetjes, die er nogal militaristische gedachten en gewoonten op na houdt. Iedereen heeft in zijn jonge jongens/meisjesjaren dit soort "bondjes" gehad, maar in dit boek gaat het allemaal net iets te ver....met dodelijke afloop.

Mijn oordeel:

Ik wilde al heel lang eens een boek van Toby Litt lezen. Vond het zo grappig dat elk nieuw boek van hem met de volgende letter in het alfabet begint. Dit is zijn vierde dus.

Het verhaal wordt heel traag opgebouwd. Alhoewel ik dat meestal juist prettig vind (Ik heb "De boeken der kleine zielen" van Louis Couperus met veel zin uitgelezen!), vond ik het bij dit boek wat irriterend. Ik had de eerste 200 pagina's zoiets van: "En nu mag er wel eens wat gebeuren mensen!! Er was op de achterflap beloofd dat er doden zouden vallen!!" Maar misschien ben ik teveel gewend aan detectiveverhaaltjes ;-)
Anyway, ik ben toch door blijven lezen. Meer naar het einde toe werd het verhaal steeds boeiender en greep het echt naar de keel. De jongetjes gaan echt rare dingen doen en ontpoppen zich tot ware psychos. Een knap staaltje kinderpsychologie.

Jammer dus dat ik de eerste helft van het boek nagelvijlend heb zitten te lezen, terwijl het verhaal op zich geweldig is. Als ik een regisseur was, zou ik meteen de filmrechten kopen en er een film van maken. Alleen zou ik Stephen King voor het scenario laten tekenen.

Beoordeling:

** (eerste 200 pag) + **** (laatste 250 pag) / 2 = ***

Het laatste raadsel van Fermat - Simon Singh

Genre:
Wiskunde

In 't kort:
In de zeventiende eeuw pende de Franse wiskundige Pierre de Fermat in de marge van een van zijn handschriften een wiskundige (en op het eerste gezicht erg eenvoudig ogende) stelling neer. Een bewijs geeft hij er niet bij, naar eigen zeggen wegens plaatsgebrek. Die kleine, slordige kanttekening houdt vervolgens gedurende drieënenhalve eeuw de wiskundige gemeenschap in de ban. Een hele galerij aan wiskundigen - waaronder een aantal zeer grote namen - bijt zich de tanden stuk op de zoektocht naar een bewijs. In 1994 slaagt de Britse wiskundige Andrew Wiles erin, maar niet nadat een eerdere op het eerste gezicht succesvolle poging van hem gesneuveld was.

Mijn oordeel:
Een heerlijk boek: de geschiedenis van de de laatste stelling van Fermat bevat zoveel verrassende wendingen en kleurrijke details dat het soms lijkt alsof je fictie aan het lezen bent. Een romanauteur zou de plotlijn niet beter hebben kunnen uittekenen. Daarnaast (eigenlijk: erdoorheen geweven) geeft het boek bovendien ook een overzicht van de geschiedenis en de hoogtepunten van de wiskunde, en dit op een zeer toegankelijke en verhalende manier.

Het is duidelijk dat je een interesse voor wiskunde en wiskundige fenomenen moet hebben als aan je dit boek begint. Voorkennis is echter geenszins vereist: Singh houdt het allemaal zeer toegankelijk (voor iemand die al wat populair-wetenschappelijke boeken over wiskunde achter de kiezen heeft soms zelfs wat te toegankelijk) en legt alles netjes uit. Bovendien is ook de formulering van de stelling zelf door een tienjarige te begrijpen (wat overigens eens te meer bijdraagt tot de romantiek van de geschiedenis van de stelling).

Een praktische noot: ik heb het boek in het Nederlands gelezen, en weet dus niet hoe het zit met de stijl van het oorspronkelijke boek. De vertaling is echter uitstekend.

Beoordeling: ****

Dead Famous - Ben Elton

Genre:
Detective / Fictie / Satire / Whodunnit

In 't kort:
Er wordt een moord gepleegd in het "Big Brother"-huis (en de moordenaar bevindt zich waarschijnlijk dus nog in het huis), maar het programma gaat gewoon door (de kijkcijfers weet je wel).

Mijn oordeel:
Dit is Ben Elton op zijn best: het boek begint als een vlijmscherpe en ongelofelijk accurate satire op het hele "Big Brother"-gebeuren en de bordkartonnen BV- of BN-wereld die daarrond hangt (Eltons satire is hier nog een graad of twee scherper dan in "Chart Throb", cf. de bespreking op deze blog). De manier waarop Elton de personages hier neerzet is tegelijkertijd hilarisch en zo akelig precies dat je er rillingen langs je ruggengraat van krijgt (om een idee te krijgen: de karakteriseringen hebben een hoog Little Britain-gehalte). Absolute voorwaarde om het bovengenoemde ten volle te kunnen smaken is wel dat je het boek in het Engels leest: Elton speelt namelijk op meesterlijke wijze met de dialecten van zijn personages (ook dat kunstje doet hij trouwens nog eens lichtjes over in "Chart Throb"). Die dialecten maken dat het boek slightly more demanding is om te lezen (toch als je alle nuances wil smaken), maar we praten nog steeds over Ben Elton, dus onder de 40p/h zakt je leestempo niet.

De BB-satire is echter slechts één kant van het boek: halverwege ontwikkelt het verhaal zich tot een zeer spannende en meeslepende whodunnit, waardoor het boek bij momenten unputdownable wordt. Dat de ontknoping wat vergezocht is (al lopen de meningen daarover uiteen) neem je er graag bij. Een must-read.

Beoordeling: ****

Catch 22 - Joseph Heller

Genre:
Historische roman / Oorlogsroman

In 't (heel) kort:
"Catch 22" is het verhaal van Yossarian, een bombardeur in WO II, die steeds meer doordrongen raakt van de absurditeit van oorlog.

Mijn oordeel:
Dit is voor mij het ultieme boek, het boek der boeken. "Catch 22" is een boek dat me tot in mijn diepste wezen heeft geraakt: het is tegelijkertijd hilarisch, schokkend wreed, ongelofelijk ontroerend, en het eindigt in een staat van oprecht, puur en intens geluk. Ik weet dat ik lyrisch, extatisch en over de top klink (alsof ik aan de LSD zit, quoi) en dat ik met de daardoor gecreëerde verwachtingen het leesplezier van toekomstige lezers alleen maar kan hypothekeren, maar dat is dan tough titty: this is how I feel about "Catch 22".

Toch een cautionary note: dit boek is geen easy reading, zeker niet in het begin, wanneer je nog in het verhaal moet komen, en moet wennnen aan Yossarians idiosyncratische manier van vertellen en dito levensstijl. Bovendien is het best een lang boek (443pp.). But it is so worth the read...

Weetje:
De idiomatische uitdrukking "catch 22", wat zoveel betekent als "een no-win situatie", is afgeleid van dit boek.

Beoordeling: *****

The Naming of the Dead - Ian Rankin

Genre:
Detective / Thriller

In 't kort:
Detective Inspector John Rebus zit opgescheept met de (schijnbare?) zelfmoord van een MP en een seriemoordenaar die het op verkrachters heeft gemunt, en dat terwijl in Edinburgh net de G8-leiders bij elkaar komen, de veiligheidsmaatregelen draconisch zijn en Rebus' oversten liever geen vervelend moordonderzoek aan hun hoofd hebben. Voor Rebus' collega Siobhan Clarke wordt het persoonlijk wanneer haar moeder gewond raakt in een van de antiglobalistische betogingen.

Mijn oordeel:
Ian Rankin is wat mij betreft een van de beste (zoniet de beste) detective-auteur van het moment. Toegegeven, het feit dat zijn hoofpersonage een wat oudere, norsige inspecteur is met een tragisch liefdesleven die op zijn 'hunches' afgaat, de officiële politieregels aan zijn laars lapt en daardoor regelmatig overhoop ligt met zijn superieuren, is weinig origineel (Frost or Morse anyone?), zeker als je daar nog een sidekick aan toevoegt (in dit geval Siobhan - spreek uit: Shi-vaughn) die enerzijds grote bewondering heeft voor haar baas, maar anderzijds ook de druk voelt om te conformeren aan de norm binnen het politiebureau. Wat Rankin echter zeer sterk maakt is dat hij altijd zijn huiswerk doet: hij researcht het onderwerp dat als achtergrond voor het verhaal dient, en kan daar dus ook met verstand van zaken over spreken. In dit specifieke geval slaagt hij er bijvoorbeeld heel erg goed in om de beklemmende sfeer in Edinburgh ten tijde van de G8-top te karakteriseren: er is een gigantische politiemacht op de been, die in een staat van oorlog leeft met de antiglobalisten, de anarchisten, de punks etc. (Dat ik het boek gelezen heb ten tijde van de laatste G8-top in Duitsland zal ook wel geholpen hebben bij mijn inlevingsvermogen, maar goed.) En daarnaast zit er met de relatie van Siobhan tot haar ouders ook een sterke emotionele lijn in, wat in de andere Rebus-romans al eens durft ontbreken. De ontknoping is een beetje zoals alle ontknopingen in detectives: plots klikt alles netjes in elkaar. Ze is dus ook ondergeschikt aan het middendeel van het boek. Dat is wat mij betreft zeer sterk.

Beoordeling: ****

Down Under - Bill Bryson

Ook verschenen als "In a Sunburned Country"

Genre:
Reisverhaal

In het kort:
Bill Bryson reist door Australië en vertelt over zijn ervaringen in dit wonderlijke land.

Mijn oordeel:
En hij doet dat wederom goed.

Bill Bryson heeft op mij de uitwerking dat ik geboeid blijf lezen, aan sneltreinvaart en dat ik bovendien steeds méér wil weten. Hij is als die zeldzame soort van boeiende middelbare schoolleerkrachten die zo boeiend over hun vak vertelden, dat je vanzelf al de moeite deed om er voor te leren.

Met plezier kennis opdoen, heet dat.

Op de keeper beschouwd past Bryson steeds hetzelfde trucje toe, dat klopt, maar anders dan bij, pakweg, andere formuleschrijvers als Dan Brown, krijg ik bij Bryson géén braakneigingen en heb ik niet de neiging om het boek op te vreten om het ook fysiek te laten verworden tot wat het eigenlijk is (ik laat dit verder aan jullie verbeelding over). Het is steeds een prettig weerzien met een briljant en onderhoudend verteller. Net als bij "A Short History of Nearly Everything" opent hij de deur naar een boeiende wereld. Het is aan de lezer om achteraf te besluiten of hij de kamers, waar deze deuren toe leiden, wil bezoeken of niet.

Eindoordeel:
****