Steve Martin - Shopgirl

Genre: Waste of time

In't kort:
Mirabelle, een 28-jarige tekenares werkt, om rond te komen, in de handschoenenafdeling van een grote winkel (zoals de INNO of de Bijenkorf). Ze heeft al jaren last van een depressie, veroorzaakt door het uitkomen van een jarenlange affaire die haar vader (de vaderfiguur, jawel) had met de buurvrouw.

Ze is in het begin ook alleen, tot er plots twee mannen in haar leven opduiken, de sociaal inadequate sukkel Jeremy en de sociaal schijnbaar correcte, rijke playboy Ray Porter.

En verder gebeurt er best weining. De vrouw is naïef en onvolwassen, de mannen zijn op sex belust en ook onvolwassen. De bildung die dan normaliter zou moeten plaatsvinden heb ik gemist, maar zal dan vast in de laatste 40 pagina's nog snel gekomen zijn.

Mijn oordeel:
Ik heb het nochtans korte boek (175 pagina's) na 130 pagina's weggelegd omdat we op dat moment nog steeds aan de karakterstudies bezig waren en er echt geen enkel interessant feit naar voren kwam. Het interesseerde me echt geen ene ruk meer.

Nu, ik houd wel van uitgediepte personages, maar ik hou ook wel van een beetje verhaal. Dit boek krijgt op Amazon e.d. wel goede reviews, maar ik snap de fuss niet. Er is ook een film van gemaakt met dezelfde titel en met Steve Marin himself als de rijke, suave Ray Porter. Dit ruikt een beetje naar zelfbevlekking.

Dit boek ging nergens heen. Boeken die op karakters alleen steunen kunnen heel goed zijn (bijvoorbeeld "The Sea" van John Banville) maar hier is het dodelijk saai.

Amerikanen zien er misschien ook een parodie op de oppervlakkigheid van LA e.d. in. Niet erg geslaagd, me dunkt.

Eindoordeel:
Skippen die handel! *

JMH Berckmans 1953 - 2008

JMH Berckmans, een held uit mijn jeugd, is niet meer.

Alleen al omdat hij me op mijn zestiende leerde dat er ook iets anders bestaat dan makkelijke, schuif-maar-binnen literatuur, wil ik hem hier vermelden. Er was meer dan Jos Vandeloo en Ward Ruyslinck. En wat voor iets! Een (vooral in later werk) bijna uitgebraakte en uitgescheten kroniek van de (onder)buik.

Golf na golf van berichten uit de marginaliteit en de psychiatrie, twee werelden waar hij kind aan huis was.

Soit: we nemen afscheid van een literaire gek.

(foto: Dr. Duke (Flickr))

The Mistress's Daughter - A.M. Homes

Genre: autobiografie

In 't kort: In dit autobiografisch boek vertelt schrijfster Homes hoe zij erachter komt wie haar échte moeder en vader zijn. Ze is geadopteerd, dat weet ze. Maar wie haar echte ouders zijn ontdekt ze pas rond haar 30e. In eerste instantie moet ze er niet veel van hebben en is achterdochtig. Maar door de dood van haar moeder (échte moeder) raakt ze ineens nieuwsgierig naar haar familie en voorouders.

Mijn mening: Ik vond het interessant om eens te lezen hoe een adoptiekind omgaat met de zeer verlate kennismaking met haar ouders. Er komt duidelijk naar voren hoe (deels terecht) achterdochtig ze is tav haar ouders. In het begin is ze heel koel, zakelijk en afstandig. Ze zoekt achter elke opmerking een negatieve betekenis. Maar later in het boek wordt ze steeds gevoeliger en zoekt ze steeds meer toenadering. Maar dan is het al te laat.....

Eindoordeel:
***1/2

One good turn - Kate Atkinson

Genre: komedie, detective

In 't kort: Jackson Brodie, een ex-politieagent die in een eerder boek van Atkinson ook hoofdpersonage was, is getuige van een brutale aanval van een Honda bestuurder op een mede-weggebruiker tijdens een file op de weg. Deze gebeurtenis is het begin van een reeks moorden en verwikkelingen die de verschillende toeschouwers van deze aanval zullen meemaken. Maar wat hebben deze gebeurtenissen te maken met de "Honda-man"?

Mijn mening: Ik ben ze nog niet vaak tegengekomen: komische moordverhalen. Ik was dus erg benieuwd naar de uitwerking van deze combinatie. Weer eens wat anders, dacht ik.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er nog niet helemaal uit ben. Vond ik het nou een leuk boek of niet? Zou ik nog zo'n boek lezen? Ik twijfel omdat ik denk dat mijn antwoord misschien positiever zou zijn als ik...
a] het boek in één of een beperkt paar etapes had gelezen. Nu heb ik steeds kleine stukjes gelezen en eigenlijk worden bij mij boeken daar niet leuker van. Half uurtjes in bed lezen zijn niet aan mij besteed.
b] het engels iets machtiger was geweest. Schrijstijl is behoorlijk Brits. NL was beter geweest. Anderzijds mis je dan de grappen vrees ik.
Er zitten een heleboel rake komische elementen in en je bent ook wel benieuwd naar de oplossing van al die mysteries, maar dan moet je het wel in ongeveer één ruk kunnen uitlezen. Anders raak je het verhaal een beetje kwijt bij dit boek. Ik kan dus moeilijk een oordeel geven en zal nog een ander boek van de schrijfster moeten lezen (onder de hierboven geschetste condities) om een goed oordeel over dit genre (comic murder-mysteries) te kunnen geven.

Eindoordeel:
**

Appointment with death e.a. - Agatha Christie

Genre: detective, hoorspel

In 't kort: Ze zijn leuk! De BBC hoorspelen naar de detective romans van Agatha Christie. In +/- 2 uur krijg je haar romans, in verkorte versie, te horen. Ingesproken door verschillende Britse acteurs.

Mijn mening: Als een echte Christie-fan was ik heel benieuwd naar de hoorspelen. Lekker twee uur achterover hangen en genieten van een typisch Brits "murder-mystery". De verhalen zijn echter behoorlijk ingekort. Er blijven slechts dialogen over en af en toe een alwetende verteller die er tussenkomt. Nadeel van de inkorting is dat de even zo interessante side-stories er uitgeschreven zijn. Daardoor komt de oplossing van de moord(en) vrij plotseling en zonder dat je er zelf over mee heb kunnen denken. In die zin kunnen de hoorspelen niet tippen aan de boeken. Maar...als je je even 2 uur wilt vermaken met een spannende whodunnit, dan raad ik je dit zeker aan.

Eindoordeel
***1/2

You lose some, you lose some - Furman & Harry

Genre: geschiedenis, sport, toiletboek

In't kort: waar we meestal enkel de verhalen krijgen van de schitterende vedetten, triomferende helden en onverhoopte come-backs (geschiedenis wordt immers hoofdzakelijk geschreven door de uiteindelijke winnaars), kijkt dit boek even naar de andere kant van de medaille.

In 30 kleine hoofdstukjes (verdeeld over 7 'grotere' delen) krijgen we het verhaal van sporters op de drempel van het nirvana, net voor de deur van de onsterfelijkheid, maar ze struikelen net voor het ultieme doel.

En over teams die steeds gedoemd zijn om te mislukken en nooit ofte nimmer op de hoogste trede zullen staan. En over wedstrijden waar één futiele beslissing of fout besliste over hemel of hel.

Aangezien dit een Amerikaans boek is, wordt uiteraard vooral gefocust op basketbal, baseball en American football, al zijn er ook enkele verhalen over golf, voetbal en de Olympische Spelen.

Mijn oordeel: gezien mijn vorige posts kunnen jullie wel raden dat dit echt mijn 'cup of tea' is. Maar de auteurs houden het niet alleen bij de verhalen, ze graven af en toe ook wat dieper. Het verhaal over de Olympische Spelen van 1936 en de clash tussen Hitler en de zwarte superatleet Jesse Owens, bijvoorbeeld, plaatst de sport in een groter perspectief. Net als het hoofdstukje over Andres Escobar, de Colombiaanse voetballer die na zijn own-goal op de Wereldbeker vermoord werd. En die arme golfer Jean Van De Velde, die op amper één hole van de eeuwige roem, bijna letterlijk volledig kapot ging aan zenuwen. Het doet af en toe de wenkbrauwen fronsen hoezeer sport invloed kan hebben op het verdere verloop van iemands leven.

Eindoordeel: ****

Besluiteloos - Benjamin Kunkel

Genre: Roman

In't kort: Dwight Wilmerding is pas achtentwintig jaar oud, maar heeft een full-blown midlife crisis. Op zich niet vreemd: hij woont met wat vage vrienden in een klein appartement en zijn baan is niet bepaald sfeerverhogend. Aangemoedigd door één van zijn kamergenoten begint hij experimentele pillen te slikken die hem over zijn besluiteloosheid heen moet helpen. Wanneer hij ook ontslagen wordt en vervolgens uitgenodigd door een highschool sweetheart om naar Ecuador te komen, reist hij af. Mits een bijzonder ongeloofwaardige en voor mij volkomen onnodige kunstgreep van de auteur, vind hij daar, midden in de jungle, de liefde, de antwoorden en zodoende dus de zin van het leven.

Mijn oordeel: Kunkel wordt door critici in één adem genoemd met Dave Eggers en Jonathan Safran Foer. Ik hoop dat die critici daar dan een lekkere cent aan overgehouden hebben. Wat mij stoorde, was de ongeloofwaardigheid van het einde, het regelmatige ineenzakken van het verhaal (zozo, meneer zat aan de placebo’s, nee maar, wat een verrassing, ho ho). Kortom: het had wat mij betreft spannender en beter gekund. Sommige dialogen zijn bij wijlen zeer goed, heel grappig en herkenbaar geschreven. Het intrigerendste vind ik nog, dat de audio-versie, als die er komt, volgens mij perfect door Figor kan ingelezen worden.


Eindoordeel: **1/2 voor het boek (**** voor de toekomstige-Figor-audio-versie)

Spoorloos - Harlan Coben

Genre: Thriller

In't kort: Elf jaar geleden raakte Will Klein op één dag zijn vriendinnetje Julie én zijn broer Ken kwijt. Op die dag werd Julie verkracht en gewurgd gevonden. Hoofdverdachte toen was Ken, maar die verdween spoorloos en algemeen wordt aangenomen dat hij dood is. Will is inmiddels maatschappelijk werker geworden, zet zich in voor straatkinderen en heeft een nieuwe vriendin, Sheila. Maar dan mompelt Wills moeder op haar sterfbed 'Hij leeft nog'. Dat is de start van een aantal bijzonder spannende gebeurtenissen.

Niet alleen verdwijnt ineens ook zijn vriendin Sheila, ze blijkt ook nog eens gezocht door de politie. Will gaat op zoek naar zijn broer en naar Sheila, valt (samen met de lezer) van de ene verrassing in de andere en ontdekt dat bijna niemand in zijn omgeving is wie hij voorgeeft te zijn.

Mijn oordeel: Ik stoorde me in het begin aan het feit dat de hoofdfiguur, zonder enige ervaring in detective-werk, quasi probleemloos de ene na de andere clue ontdekt en ontrafelt. Er zaten ook zodanig veel plotwendingen in, dat het bijna lachwekkend werd. En toch... Op het einde wordt alles zodanig perfect verklaard, dat echt alles klopt. Dat probleemloos-ontdekken-van-clues blijkt geen toeval. Elke plotwending is zinvol en klinkt bovendien ineens logisch. Sterk. Al bij al dus een goed geschreven en geconstrueerde thriller.

Eindoordeel: ***

De God van Kleine Dingen - Arundhati Roy

Genre: Roman

In't kort: In het Zuid-Indiase Kerala leven Estha en zijn tweelingzus Rahel. Ze groeien op in het ouderlijk huis van hun mooie en mysterieuze moeder Ammu, dat ze verder delen met hun grootvader, grootmoeder, een oudtante en hun oom Chacko. Deze zijn respectievelijk een geweldenaar, een gemene bitch, een jaloerse tik en een vrouwenzot. Desalnietemin groeit de tweeling voorspoedig op en krijgen we schitterende stukjes kinderlijke verwondering te lezen (in dit geval over een wereld die is georganiseerd volgens het Indische kastensysteem). Maar dan is er de Verschrikking, het rampzalige voorval waardoor Estha en Rahel elkaar pas na 23 jaar terugzien.

Mijn oordeel: Het boek is niet chronologisch verteld. De term 'Verschrikking' valt bijvoorbeeld al op de eerste pagina's, maar wat die dan precies inhoudt, lees je pas op de laatste. Het is dus niet bepaald gemakkelijk om in het verhaal te blijven. Bij elk nieuw hoofdstukje moet je je telkens opnieuw beginnen afvragen waar dit precies past in het verhaal, in de tijdslijn. Verder staat het verhaal ook vol tussenwerpingen, herhalingen, liedjesteksten, rijmpjes. Allemaal heel erg mooi en bijzonder stijlvol - literair zelfs - maar het er opnieuw niet makkelijker op makend. Maar misschien hoeft het ook niet altijd gesneden koek te zijn, en dit boek was alleszins wel weer even een uitdaging voor mij als lezer.

De meeste critici zijn absoluut lyrisch over dit boek, ik noem het gewoon ok.

Eindoordeel: ***

Any Human Heart - William Boyd

Genre: Roman, dagboek, fictieve biografie

In't kort: Dit is het dagboek van Logan Mountstuart. Een fictief schrijver die leefde van 1923 tot 1991. Een doodgewone man, wiens leven beïnvloed werd door zowat alle grote gebeurtenissen in de 20ste eeuw.

Als schrijver reist hij veel en komt zo in contact met zowat alle andere, grote schrijvers en kunstenaars van de vorige eeuw. Aldous Huxley, Ernest Hemingway, Virginia Woolf, Ian Fleming en nog vele anderen passeren de revue. Maar hoe beroemd zijn gezelschap ook is, veel belangrijker is dat Mountstuart een mens is zoals ieder van ons: een man met een normale problemen en interesses, iemand die probeert vooruit te komen in het leven, en vaak niet in staat is om zijn impulsen te bedwingen.

Mijn oordeel: Ondanks de lengte, leest dit boek snel. Het staat bol van de kleine, persoonlijke verhalen in een grote, gekleurde wereld die allesbehalve stilstaat. Ik vond het best interessant om geconfronteerd te worden met Mountstuart's overtuiging dat het leven gewoon de som is van veel geluk en pech, - dat de dingen gewoon gebeuren. Ik voelde de nood om hem regelmatig een stevige schop onder zijn kont te geven. Hij maakt talrijke, grote gebeurtenissen van onze eigen tijd aan den lijve mee, maar biedt vervolgens geen enkele les voor de toekomst. Hij kent grote persoonlijke drama's en doet gewoon verder. Hij kan alleen maar verder leven, meer leven. Zoals hijzelf aangeeft, het leven is als een yo-yo, en als je geluk hebt, is er op het einde evenveel op als neer geweest. En als je slim bent, dan heb je ervoor gekozen om van de ups extra-veel te genieten en de downs proberen te vergeten.

Eindoordeel: ***

De engelenmaker - Stefan Brijs

Genre: Roman

In't kort: Op 13 oktober 1984 keert na een afwezigheid van bijna twintig jaar Doktor Victor Hoppe terug naar zijn geboortedorp Wolfheim, vlak bij het drielandenpunt in de buurt van Vaals en Aken. De bekrompen dorpelingen reageren argwanend op zijn komst, zeker als blijkt dat hij drie kinderen van een paar weken oud bij zich heeft: een identieke drieling met een schrikwekkende afwijking. Na enkele bijzondere genezingen wordt de dokter toch aanvaard in het dorp en gestaag groeit zijn populariteit. Zijn kinderen zijn echter zelden te zien en dat voedt de geruchten. Langzaam groeit het besef dat ze alle drie ernstig ziek zijn. Maar er blijkt meer aan de hand, niet alleen met de kinderen, ook met de dokter zelf die, gegijzeld door zijn verleden, een beslissing neemt die hem onsterfelijkheid moet bezorgen.

Mijn oordeel: Een verhaal over geloof en wetenschap, macht en onmacht, zin en onzin, Vol geruchten, rumoer, gefluister en geroddel. Een roman waarin elk personage naar de waarheid op zoek is en uiteindelijk alleen zijn eigen waarheid vindt en gelooft. Het was één van die boeken die ik maar moeilijk kon opzijleggen. Hoe walgelijk de daden van de hoofdfiguur in kwestie ook zijn, eenmaal je zijn verleden kent, kan je hem (bijna) alleen maar vergeven. Ik moest ook vaak denken aan Elementaire Deeltjes van Michel Houellebecq. De thematiek is heel gelijkaardig. Ik kan me dan ook volledig vinden in de talrijke nominaties en prijzen die dit boek behaalde. Eén van de betere boeken die ik dit jaar al las.

Eindoordeel: ****

Duyvels End - Coraghessan Boyle

Genre: Roman, Familiekroniek

In't kort: Walter Van Brunt verliest tijdens de oudejaarsnacht van 1968 bij een motorongeluk zijn voet. Hoewel hij bij een eerder ongeval zijn andere voet al had kwijtgespeeld, komt hij meer dan ooit met zijn 2 voeten op de grond te staan.

Diezelfde grond werd in de zeventiende eeuw voor het eerst betreden door Walters verre voorouder Harmanus van Brunt. Harmanus komt in maart 1663 een nieuw bestaan zoeken in het dal van de Noortrivier, de huidige Hudson in de staat New York. Er gaat echter iets mis in het leven van de kolonist Harmanus, en er gaat nog veel meer mis in het leven van zijn zoon Jeremias en zijn kleinzoon Wouter. Het patroon dat in de zeventiende eeuw wordt gecreëerd, achtervolgt Walter Van Brunt en zijn vader Truman tot in de twintigste eeuw.

Mijn oordeel: Dit verhaal omspant talrijke generaties, die stuk voor stuk leiden aan dezelfde, onvoorstelbare gedetermineerdheid. Dit is een mooie, humoristische, best indrukwekkende roman.

Eindoordeel: ***1/2

De Rotters Club - Jonathan Coe

Genre: Vriendenkringroman

In't kort: Dit is het verhaal van vier vrienden op een gerenommeerde school in Birmingham. Ze vormen de redactie van de schoolkrant in de turbulente jaren zeventig. Stakingen verlammen het land, de IRA laat bommen ontploffen in de stad, en de jongens ontdekken het leven en de liefde. De Rotters club gaat over ieders individuele, en daardoor universele, onzekerheid bij het opgroeien, de grote wereld en hoe verwarrend die wel niet is, de kleine en de grote dingen, alles door elkaar.

Mijn oordeel: Ik dacht, laat ik beginnen bij deel 1, alvorens ik 'De Gesloten Kring' lees. Beide boeken gaan over een groepje idealistische vrienden. In De Rotters Club zijn ze tieners. Het is een mooi boek dat een stuk Engelse geschiedenis weergeeft (einde van love&peace, begin van punk en Margaret Tatcher), gezien vanuit de ogen van een groep schoolvrienden. Geschreven met veel humor, maar ook met een scherpe blik.

Eindoordeel: ***

De Voyeur - David Ellis

Genre: Thriller

In't kort: Marty Kalish is verliefd op de getrouwde Rachel. Als Rachels echtgenoot op een nacht verdwijnt, is Marty een van de eersten die wordt ondervraagd. Bij gebrek aan mogelijke verdachten, arresteert de politie hem op verdenking van moord. Wij weten dat Marty die nacht buiten stond, bij Rachels huis. Wij weten dat hij een motief heeft. Maar is hij ook een moordenaar?

Alles wat we vernemen over Marty - zijn verhouding met Rachel, de bewuste nacht, ... - komt van Marty zelf. Wij zouden willen dat hij onschuldig is, maar hoe meer hij vertelt, hoe meer we gaan vrezen dat hij wel eens schuldig zou kunnen zijn. Marty verandert voortdurend zijn verhaal, tot hij met de doodstraf wordt geconfronteerd.

Wat hij dan doet, is een schitterend staaltje van hoe het Amerikaanse rechtsysteem ten volle 'gebruikt' kan worden. Het einde was misschien geen grote verrassing, maar ik heb er wel ontzettend van genoten.

Mijn oordeel: Een zeer entertainende thriller over obsessie, verraad en wraak.

Eindoordeel: ***

Voltreffer - Lee Child

Genre: detective / thriller

In't kort: in een doordeweeks Amerikaans stadje worden op een doordeweekse vrijdagnamiddag 5 mensen in koelen bloede afgemaakt door een scherpschutter. De dader heeft echter weinig moeite gedaan om zijn sporen uit te wissen, integendeel. Enkele uren later heeft de politie hem dan ook al bij zijn nekvel.

James Barr, de beschuldigde, weigert echter te praten, en vraagt enkel naar Jack Reacher. Die zowaar al op weg is naar hem. Maar wanneer Reacher aankomt in de stad, is Barr in de gevangenis in coma geslagen, en moet hij de zaak zelf zien uit te klaren. Want er is iets mis, dat moge duidelijk zijn.

Mijn oordeel: dit boek is deel van een detective-serie over Jack Reachter, een ex-militair die af en toe de problemen en mysteries aantrekt.

Net zoals het verhaal begint op een doordeweekse dag in een doordeweekse stad, vind ik dit boek ook maar vrij doordeweeks. De plot is weinig verrassend, de karakters zijn niet echt uitgewerkt, enkel het tempo zit uitstekend. Het leest als een trein, dat wel, maar daarmee is ook alles gezegd.

Dit boek werd me uitgeleend door een vriend (vooralsnog geen boekenwijze), maar meer van dit hoef ik voorlopig niet. Goed als afwisseling tussen wat zwaardere kost, of als vakantielectuur.

Eindoordeel: ***

Filippica's - Amélie Nothomb

Genre: Psychologische thriller / Karakterstudie

In't kort:
Een gepensioneerde leerkracht klassieke talen en zijn vrouw realiseren hun droom: ze kopen een huisje in het bos, in the middle of nowhere, om daar hun oude dag te slijten, te wandelen, boeken te lezen, kortom: te genieten van een welverdiende rust.
Op een dag komt hun enige buurman, een oude dokter, langs. Het koppel ontvangt hem allervriendelijkst, maar de dokter reageert alleen maar nors en onbehouwen. Tot hier geen probleem, ware het niet dat de dokter elke dag op hetzelfde uur aan de deur staat, zich in de zetel neerploft en op een vast uur weer vertrekt. Dag in, dag uit. Zonder ook maar enige aanstalten te maken een vriendelijk gesprek te starten.
Het oude koppel is onmachtig hier een geschikt antwoord op te verzinnen.

Mijn oordeel:
Dit is een heel dun romannetje (123 pagina's ongeveer) en je hebt het zo uit. Het is leuk geschreven, in een zeer toegankelijke stijl. Het zet je aan het denken. Wat zou je zelf doen in dat geval? Je hebt je geluk gevonden en een norse, oude man komt het eigenlijk voor je vergallen. In dit boek zien we de gedachtengang van vooral de oude leerkracht zich ontplooien. En er is natuurlijk ook altijd meer dan met het blote oog te zien is, twee zijden aan de medaille.

Veel meer valt er niet over te vertellen. Het is zeker geen meesterwerk, maar het is een aardig romannetje, goed voor een tweetal uurtjes leesplezier. Nothomb heeft een prettige schrijfstijl en het is een goede, korte denkoefening.

Eindoordeel:
***

PS: dit was het laatste boek van de vakantielectuur in Italië. Ook dit is weer een boek dat Inez me had aangeraden.

The rain before it falls - Jonathan Coe

Genre: familiegeschiedenis / drama

In't kort:
Bij het overlijden van Rosamund laat ze een reeks cassettebandjes na, gericht aan Imogen, de dochter van haar nicht Beatrix.

In het boek beluisteren we deze tapes. We krijgen daarbij het verhaal van haar geschiedenis en hoe haar liefde / vriendschap voor Beatrix een soms leuke maar meestal dramatische rode lijn vormt door haar leven. Rosamund vertelt dit verhaal aan de hand van een twintigtal foto's die ze heeft geselecteerd.

Mijn oordeel:
Ik ben het boek beginnen lezen omdat tijdens de vakantie mijn andere boeken uit waren en Inez deze al uit had. Zij had al eerder boeken van Coe gelezen en was daar ook positief over. Zo ook bij dit boek.*

Het boek is ook goed. Het verhaal van Rosamund is aangrijpend en spannend genoeg om je te laten doorlezen. Dat je het gevoel hebt mee te luisteren naar de cassettebandjes helpt daar ook bij. Het is de intieme sfeer van een verhaal bij het haardvuur die je hier krijgt.

Het verhaal kent door het gebruik van de foto's als verhaallijn soms sprongetjes maar eigenlijk klopt dit met de opzet van het boek: het zijn de laatste dagen van Rosamunds leven, ze probeert zich alles te herinneren. In ons geheugen is ook niet alles een doorlopend verhaal; het zijn eerder fragmenten, flitsen, momentopnames.

Goed boek dus, laat zich lekker lezen en er zitten geen goedkope emoties in het boek. Het is een eerlijk, emotioneel verhaal dat je af en toe wat rake klappen verkoopt. Het leven van Rosamund was, door haar eigen toedoen en dat van anderen, niet altijd een pretje.

Eindoordeel:
Ik ga vaker wat van Jonathan Coe lezen. ****

*Inez zou dit eigenlijkook hier bespreken, maar ik ben haar voor...

Road Swing - Steve Rushin

Genre: reisverhaal

In't kort: De ondertitel zegt het zelf: "Travels through Sporting America''. Rushin, een senior-writer voor Sports Illustrated, start in zijn woonplaats Minneapolis een rondreis doorheen de Verenigde Staten, waarbij hij zich verwondert, verbaast, ergert en watnogmeer over hoe Amerikanen met sport omgaan en wat het voor hen betekent.

Mijn oordeel: het doet verbazend veel denken aan 'The Lost Continent' van Bill Bryson, maar dan met de focus op de sport. Een andere invalshoek, maar daarom zeker geen slechtere. Maar om hiervan ten volle te kunnen genieten moet je of Amerikaan en sportliefhebber zijn, of helemaal Amerikaans sportgek. Het gaat zelfs mijn petje af en toe te boven. Toch doet Rushin je minstens op elke bladzijde even glimlachen. Esquire noemde het 'a riotous read', en daar moet ik hen gelijk in geven.

Eindoordeel: ****

De eetclub - Saskia Noort

Genre: thriller

In 't kort: Karin verhuist samen met haar gezin naar een "rijkeluis" dorp in de buurt van Amsterdam. Na zich een tijd eenzaam te hebben gevoeld ontmoet ze een aantal vrouwen met wie ze de Eetclub vormt. Zij en hun mannen raken innig bevriend. Wanneer het huis van een van haar vrienden in lichterlaaien staat en de man het niet overleeft én een vriendin van haar zich vervolgens van een balkon gooit, begint Karin te twijfelen aan de gang en wandel van haar nieuwe vriendenkring.
Ze lijken op zakelijk en relationeel gebied minder kosjer te zijn dan Karin altijd dacht...

Mijn oordeel: Ik heb dit boek niet gelezen, maar beluisterd. Tijdens een wandelvakantie in Italië was dat ideaal. Te moe om me te concentreren op de letters in een boek, had ik wel de energie om te luisteren naar een stem die me het boek voorlas. Luisterboeken zijn ideaal voor als je ziek of moe bent of lezen je gewoon even te veel is.
Enfin, de Eetclub was voor mijn een ontspannend verhaal met een spannend goed opgebouwd plot. Het wordt in drie tijden verteld; heden, verleden en daar tussenin. Dit zorgt ervoor dat er langzaamaan mondjesmaat zaken aan het licht komen en dat ik geboeid en nieuwsgierig bleef.
Nadeel vond ik de behoorlijk clichématige schrijfstijl. Jammer, want dat werkte me af en toe fiks op de zenuwen.

Eindoordeel:
****

Hundred secret senses - Amy Tan

Genre: roman

In 't kort: Als zesjarige wordt Olivia verrast door de entree van haar halfzusje Kwan. Ze komt vanuit China bij de familie in de USA wonen.
Olivia heeft het echter niet zo op Kwan. Ze is nogal "weird", vertelt 's avonds wanneer ze in bed liggen verhalen over geesten en heeft de gave om dode mensen te zien en ermee te communiceren. Alle reden om je als klein meisje voor je zus te schamen en je te distantieren.

Wanneer de halfzusjes ouder zijn krijgt Olivia een beetje spijt van haar gedrag. Ze vertrekken samen met de ex van Olivia naar China om een reportage te maken van Kwan's vroegere woonplaats. Daar begint Olivia langzaam te geloven in de bijzondere gave van haar zus. Een gave die zij zelf misschien ook wel bezit...

Mijn oordeel: Net als andere boeken van Tan, speelt het verhaal zich af in twee werelden. De rationele V.S. (gepersonificeerd door Olivia) en het bovennatuurlijke China (Kwan). De moraal van het verhaal is duidelijk: het materiele zichtbare leven is maar een deel van de werkelijkheid.
Op zich vind ik dat een interessant uitgangspunt voor een boek. Ik hou zelf erg van magisch realistische verhalen, maar dan moet de "waarheid" in het midden blijven en ik met een vraagteken blijven zitten. Dat vind ik leuk. Maar in dit verhaal is de conclusie (ik ga het gewoon lekker verklappen) dat beide zussen elkaar uit hun vorige leven kennen. What a coincidence!! Bleh! Daar hou ik dan weer niet van.
"The bonesetter's daughter" vond ik dan wel weer goed. Daar is het bovennatuurlijke thema wat minder zwaar aangezet.

Eindoordeel:
**

Zaterdag - Ian McEwan

In't kort:
Dit boek gaat over 1 dag (15 februari 2003) in het leven van neurochirurg Henry Perowne. We volgen hem van tijdens zijn slapeloze nacht waar hij een brandend vliegtuig ziet vliegen (kort na 9/11). Deze dag is een dag als alle anderen, met de kinderen die op bezoek komen. De spanning van dat bezoek zal echter overschaduwd worden door iets wat eerst een banaal voorval lijkt...

Mijn oordeel:
Eigenlijk best een goed boek. We volgen de hele tijd hetzelfde personage, Henry, en zien de grote gebeurtenissen van die dag (het brandende vliegtuig, de grote betoging tegen de oorlog in Irak) samenvloeien met de zaterdagse beslommeringen van Henry (squashen met een vriend, boodschappen doen voor het familiediner) en nergens krijgt iets voorrang. Zoals het ook in het echte leven is: het kabbelt, met hier en daar een uitschieter. We krijgen via flashbacks ook wel wat meer informatie over de familie van Henry (zijn dochter die dichteres is en in Parijs woont, over zijn ontmoeting met zijn vrouw, zijn zoon die Blues speelt) zodat op die manier een bepaalde spanning naar het familiefeest wordt opgebouwd.

Uiteindelijk zorgt een schijnbaar klein voorval ervoor dat de spanning uiteindelijk ook echt voor een uitbarsting worgt op het feest, maar niet wat je verwacht.

Het opvallende is dat de spanning haast onvoelbaar wordt opgedreven, maar dat ze op den duur quasi ondraaglijk wordt. Er gebeurt schijnbaar niets, maar je wilt meer weten. Dat vond ik best knap hoe McEwan dat voor elkaar heeft gekregen. De voornaamste gebeurtenis in het boek, het feest en de uitbarsting daar, is trouwens uiteindelijk maar een zeer kleine stukje in het boek. Geen onnodig opdrijven en aanhouden van het spektakel hier.

Wat me echter een beetje verveelt is dat via de verteller Henry we een heleboel intellectueel gewauwel over onze kop krijgen. De laatste jaren merk ik dat ik er meer van houd om gewoon van dingen te genieten zonder continu cultureel verantwoord te moeten zijn, wonder de drang naar intellectuele referentiepunten. McEwan wil via zijn hoofdpersonage graag tonen hoe veel hij wel niet weet over kunst, muziek and so on. Nu, ik hou wel van dergelijke discussies, maar het zorgt er wel een beetje voor dat ik het hoofdpersonage minder aardig vind. Ik ben een beetje allergisch voor intellectuele snoeverij.
En McEwan gaat soms wat te lang door op iets. Wie de strandscène in de film Atonement heeft gezien, begrijpt wat ik bedoel. Om het makkelijk te zeggen: de wol had meer baat gehad met wat minder geblaat. Of zoals de Engelsen het met hun gevoel voor understatement zouden zeggen: He does go on a bit, doesn't he?

Eindoordeel:
***1/2

NB: Ook dit boek las ik in vertaling. Dit is tegen mijn gewoonte in, maar de bieb had het Engelse origineel niet in voorraad. De vertaling was trouwens heel erg goed en ik heb geen moment de indruk gehad een vertaling te lezen (al te vaak is dat wel het geval). Een gouden tip daar is te kijken of de vertalers een beurs hebben gekregen. Als dat wel het geval is, betekent dit dat er meer tijd en moeite voor is uitgetrokken.

Amerika - Franz Kafka

In't kort:
Dit is Kafka's onvoltooide eerste roman over Karl Rossman die door zijn ouders naar Amerika gestuurd wordt om het schandaal te ontlopen: hij heeft namelijk de veel oudere huismeid bezwangerd.

Karl Rossman is een op z'n zachtst gezegd naïeve jongeman die in de Nieuwe Wereld voornamelijk in zijn eigen ongeluk loopt.

Mijn oordeel:
Dit is zo'n boek waarbij je na afloop denkt dat je in het vervolg toch wat onderzoek had moeten doen. Het was behoorlijk vervelend dat het boek ineens ermee ophoudt. Interessant voer voor exegeten, ja, maar als vakantieboek behoorlijk stom. En dat had ik dus eigenlijk moeten / kunnen weten.

Verder is het boek best goed, zij het enorm enerverend. Karl Rossman is eigenlijk zo'n enorme naïeve sukkelaar die je op elke pagina wel een aantal keren flink door elkaar wilt schudden zodat zijn frank eindelijk eens gaat vallen (zijn kwartje mag ook gaan rollen, trouwens) dat van zoveel naïeve goedheid alleen maar geprofiteerd wordt. Het deed me een beetje denken aan Laurel and Hardy of andere comedy capers waar ook van de ene tenenkrommende situatie in de andere terechtkomt, slapstickgewijs.
De stijl van het boek weerspiegelt dat ook en misschien zie je in Karls wedervaren de reflectie daarin ook de wanhoop van de nieuwe schrijver Kafka die het boek niet afkrijgt... Maar goed, volgende keer maar eens een boek dat wel eindigt.

Eindoordeel:
***

Hell to pay - George Pelecanos

Genre: Misdaad; detective

In't kort:
Derek Strange is een zwarte private detective die naast zijn uren probeert de jonge kinderen uit de ghetto's van Washington DC van de straat te houden met zijn American Football team. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, want die jongeren zien andere jongeren die door in de misdaad te stappen met dikke auto's rondrijden, keepin' it real zoals ze zeggen.

Als op een dag deze misdaadwereld met een knal Dereck eigen wereld binnen komt gedonderd, wil Derek wraak.

Mijn oordeel:
Dit is niet je rechttoe rechtaan detective verhaal alle Dan Brown. Het detective verhaal is eigenlijk gewoon een coverstory voor een diepmenselijk, dieptragisch sociaal drama.
Net als in Drama City (eerder besproken op deze blog) krijgt de lezer hier af en toe flinke stompen in de maag. Life is unfair. Ook hier weer krijgt de lezer de vraag voorgeschoteld of het beter is in de shit te blijven leven of voor het korte luxeleventje van de misdaad te kiezen. Nou...

En dat is de kracht van deze boeken: geen gemoraliseer, alleen mensen, emoties, situaties. En ergens toch de boodschap dat ondanks de duisternis er toch wat lichtpuntjes zijn. Maar ze zijn moeilijk te zien.

De personges bij Pelecanos zijn ook allen menselijk en niemand is zonder fout. Dereck Strange zelf rijdt ook wel eens een scheve schaats. Dat wordt dan niet goed gepraat. Ook hier there's hell to pay.

Eindoordeel:
Sterk, aangrijpend, boeiend.
****

Overal en nergens - Bill Bryson

Genre: Reizen

In't kort:
Bill Brysons tweede boek neemt ons mee op een rondreis door Europa. Hij herneemt in zekere zin twee reizen die hij als jonge student jaren eerder heeft ondernomen.

Mijn oordeel:
Zoals elders op deze blog wel duidelijk wordt, is Bryson een van de favorieten hier. Merkwaardig genoeg is dat niet zo bij dit boek. We kennen allemaal de stijl van Bryson: luchtig, ironisch en met een overgrote dosis zelfspot. Wel, in dit boek komt Bryson voornamelijk over als een egocentrisch, ongeduldig en enggeestig mannetje. Het boek staat vrij vol van vooroordelen over bepaalde landen en onbegrip voor andere culturen.

Een voorbeeld: als Fransen, zoals we ze inderdaad wel een beetje kennen, minder gastvrij behandelen dan je zou wensen, dan vindt hij dat bij hem nog erger omdat zij toch wel de fransen hebben bevrijd zeker, in WOII...
Als hij in Duitsland in, je ziet het al aankomen, dan blijft hij toch een wrang gevoel hebben want ja, ze kunnen allemaal Joden de gaskamer ingedreven hebben. Dat is toch niet echt meer van deze tijd, zeker gezien Bryson zelf pas 6 jaar na WOII geboren is.

Kortom: voor het eerst viel het me met andere woorden bij Bryson op dat hij inderdaad een Amerikaan is.

In Zweden leren we dan weer dat Bryson een beetje een vies oud mannetje is, want hij heeft het voornamelijk over het park waar de dames 's middags topless gaan zonnen. Allen daarheen...

Te veel algemeenheden en veralgemeningen. Wat het allemaal erger maakt, is dat ik, nu ik zijn mening over wat ik zelf beter denk te mogen kennen heb gelezen, me begin af te vragen of hij dat ook heeft bij zijn andere boeken, waar ik de dingen dan maar voor waar aanneem?

Ten slotte is het boek veel te kort om echt iets nuttigs te kunnen vertellen over de verschillende landen die hij bezoekt. En wat hij bezoekt vind ik niet superboeiend. Je leert voornamelijk hoe hij zich druk maakt over lokale eigenaardigheden en voornamelijk alleen een biertje zit te drinken. Bryson komt hier over als een sad little man.

De vertaling heeft er vast geen goed aan gedaan en de ironie kan daar verloren gegaan zijn, maar zelfs met dat in het achterhoofd is deze oefening van Bryson verre van geslaagd te noemen.

Eindoordeel:
Jammer maar helaas **

Specimen Days - Michael Cunningham

In't kort:
Specimen Days vertelt drie verhalen: eentje in de tijd van de industriele revolutie, eentje nu aan het begin van de 21e eeuw en eentje zowat 150 jaar in de toekomst.
In het begin zien we de opkomst van de machines en hoe deze de levens van mensen beinvloeden. In het laatste verhaal hebben machines de wereld verkloot: het speelt zich af na de fallout (van een oorlog of van een kernramp wordt niet gezegd).
In alle verhalen komen (quasi) dezelfde drie personages terug: Lucas, Catherine en Simon. In elk verhaal is Walt Whitmans "Leaves of Grass" de leidraad voor minstens een van de personages. Dit doet ook dienst als leitmotiv in deze verhalen.

Mijn oordeel:
Ik vond het een wat vreemd boek, dat ik wel goed vond en weet verder niet zo goed hoe het te bespreken. Ik ken ook Whitmans werk niet, dus in hoeverre het boek intertekstueel met dit werk speelt en wat de diepere betekenis is, weet ik ook nog niet.

Maar het boeit wel de hele tijd.

Ik zal er eens wat langer over nadenken... To be continued.

Eindoordeel:
***1/2

The world according to Clarkson - Jeremy Clarkson

Genre: column

In 't kort:
Jeremy Clarkson, wereldbekend bij Top gear fans, heeft een wekelijkse column in the Sunday Times. Dit is een verzameling van deze columns van 2001 tot en met 2003.
Zoals we van Clarkson gewend zijn, spaart hij niemand in zijn grumpy rantings tegen alles wat er in die periode gebeurde.

Mijn oordeel:
Dit is een boek dat je leest als je even tijd hebt. Korte columns, even lachen en dan verlies je het weer een tijdje uit het oog. Ik heb het ergens in 2005 gekocht om tijdens een vliegreis wat te doen te hebben. Onlangs vond ik het in een kast op het werk waar het twee jaar gelegen had, met een bladwijzer ergens op 2/3 van het boek. Ik heb het dan maar uitgelezen.

Clarkson is een toffe peer. Klaagt en zaagt over alles in een zeer sappige stijl over alles wat voornamelijk Clarkson zelf tegenstaat. Een echte grumpy old man. En da's best fun. Al zijn zijn argumenten er vaak met de harenbij gesleurd. Maar ja, het zijn columns en de titel zegt het al: het is zijn mening. Die kan je haten of leuk vinden. Ik ben het verre van altijd met hem eens, maar het leest vlot weg.

Het grote nadeel is uiteraard dat dergelijke columns en boeken zeer snel gedateerd zijn. Sommige columns zijn daardoor totaal irrelevant en weinig interessant.

Eindoordeel
Goed voor tussendoor en bij wijlen zeer grappig.
**1/2

The Brooklyn Follies - Paul Auster

In't kort:
Nathan, een cynische oude man, verhuist na zijn scheiding en na een chemokuur tegen longkanker naar Brooklyn om daar te wachten op de dood. Uiteindelijk vindt hij er opnieuw de wil tot leven.
In Brooklyn begint hij te schrijven aan The Book of Human Folly, anekdotes over onnozele voorvalletjes. Een van die follies is het verhaal van zijn neef Tom die Nathan, per toeval, in Brooklyn weer ontmoet na jarenlang geen contact te hebben gehad. Wat volgt is een zoektocht naar, tja, een hogere betekenis in het leven, gekleurd door de mensen in Tom en Nathans leven. Die betekenis ligt uiteindelijk in de kleine dingen, uiteraard.

Mijn oordeel:
Paul Auster is, samen met Bret Easton Ellis, de naam die spontaan bij me opkomt als iemand me zou vragen wie mijn favoriete schrijver is.
In zijn boeken "The New York Trilogy" en "Oracle Night" word ik als het ware in het boek gezogen, waarna ik een beetje verdwaasd terugkeer naar de realiteit. De thematiek van deze boeken is ook de fragiele scheidingslijn tussen realiteit en verbeelding. Het boek wordt de realiteit. Dat is wat ik in een boek zoek: verdwijnen in een andere wereld. En Auster is daar een kei in.

Dit had ik veel minder met dit boek. Het is weliswaar goed geschreven en het leest lekker weg, maar ik voelde me minder betrokken bij de personages, miste het "zuig"-effect. Nathans en Toms wedervaren overstijgen nooit het banale en af en toe vond ik hen wat te intellectualistisch, filosofisch kijk-eens-hoe-wij-hetbeter-weten-ig overkomen. Auster dringt zijn visie een beetje op.

Verder is het een mooi verhaal over hoe je door kleine dingen toch de schoonheid kan zien en hoe mensen en relaties je wereld mooi maken, niet het materiële. Is een mooie boodschap. Het einde plaatst alles bovendien in perspectief: we ervaren hier de laatste maanden van de wereld voor 9/11. Je kon nog gewoon gelukkig zijn.

Eindoordeel:
Lees van Auster vooral The New York Trilogy (*****) en Oracle Night (****1/2). Dit is een minder overtuigende roman. Toch nog goed voor ***1/2

Het schandaal van het seizoen - Sophie Gee

Genre: historische roman

In het kort: Deze op ware feiten gebaseerde historische roman, speelt in het 18e eeuwse Engeland. De roman vertelt het verhaal achter een in die tijd bekend satirisch gedicht "The rape of the Lock" van Alexander Pope. Het gedicht gaat over een liefde die fataal afloopt. Hoe die liefde ontstaat en wat er allemaal omheendraait wordt uitvoerig beschreven. Qua verhaal moet je denken aan "Dangerous liaisons".

Mijn oordeel: Dit is een verukkelijke literaire bouquetroman. Het is smeuig, spits en uiterst leesbaar. Ik vond het boek een absoluut genot. Het is Jane Austen, maar dan pikanter en humoristischer. Met voortreffelijk beschreven seksscenes (ja, om toch wel wat opgewonden van te raken. Goed gedaan dus)
Ik hoop dat de schrijfster nog snel meer boeken uitbrengt (dit is haar debuut), want ik ben verkocht.

Eindoordeel:
*****

De gesloten kring - Jonathan Coe

Genre: Vriendenkringroman

In het kort: De Gesloten Kring is een vervolg op het boek "De Rotters Club" (zie Boekenwijzen-recensie Tom T). Beide boeken gaan over een groepje idealistische vrienden. In De Rotters Club zijn ze tieners. De Gesloten Kring speelt 20 jaar na De Rotters Club. Alle vrienden zijn inmiddels volwassen. Ze worden ieder, of samen, gevolgd in hun ontwikkeling. Dat zorgt voor hilarische, emotionele en irriterende momenten (irriterend in de zin van: Tszjie, wat is DAT een EIKEL).

Mijn oordeel: Ik heb al een aantal boeken van Coe gelezen en wat mij altijd aanspreekt is zijn uitstekend gebruik van verschillende verhaallijnen. De ene is grappig, de andere triest. Geregeld plot-twists. Daardoor word ik een boek minder snel moe (tja, de soap generatie). Dit las in ieder geval als een trein.
Wat mij in dit boek erg charmeerde was één van de (voor mij) onderliggende boodschappen: vroeger waren er nog idealisten die opkwamen voor het belang van de groep (in UK ten tijde van Thatcher, vakbonden, stakende mijnwerkers) Tegenwoordig handelt iedereen uit eigenbelang.

Ik vond het boek erg goed en onderhoudend.....tot nét voor het einde. Het werd me toch net iets te gek toen er iets uitkwam dat me allemaal net iets te toevallig leek. Moest meteen denken aan "De Vliegeraar" waar iedereen plots ineens toch familie blijkt te zijn.
Ik vond het in ieder geval erg storend en vooral ook niet nodig. Jammer. Bleef met een kater zitten.

Eindoordeel:
***1/2 (Vier voor als je net iets te veel toevalligheden niet erg vindt)

The brief wondrous life of Oscar Wao - Junot Diaz

Genre: Familiekroniek

In't kort:
The brief wondrous life of Oscar Wao gaat, u raadt het al, over Oscar Wao. Oscar is een jongen uit een Dominicaanse immigranten familie die echter a-typisch Dominicaans is. In de ogen van Domincianen ben je a-typisch als je voor je 16e nog niet van bil bent geweest en je vaste vriendin / vrouw niet met een aantal bijzitjes bedriegt.

Oscar is een nerd met een enorm gewichtsprobleem. Hij wordt om de haverklap smoorverliefd op de liefde van zijn leven, maar die liefdes beschouwen hem als de afkeer van hun leven. Met andere woorden: nie goe bezig.

Volgens de verteller heeft dit alles te maken met de vloek van de Dominicanen: de fukú (voor de snellen: op het einde van het boek wordt duidelijk dat de pun wel degelijk intended is). Deze vloek heeft alles te maken met het dictatoriale regime van Trujillo, de hogepriester van de fukú. In de roman zien we, in niet chronologische volgorde, hoe de grootvader als eerste de vloek over zich heeft uitgesproken gekregen en hoe later ook de derde en laatste dochter (de moeder van Oscar) deze vloek aan den lijve heeft ondervonden. En dat allemaal omwille van de Liefde.

We krijgen het verhaal van al deze mensen en van Oscars zus Lola, verteld door Yunior, het dan weer wél typische Dominicaanse vriendje van Lola.
In voetnoten verschaft Diaz ons bij tijd en wijlen een inkijk in de wonderlijke geschiedenis van de Dominicaanse republiek ten tijde van het regime.

Mijn oordeel:
Een heel erg leuk en origineel boek. Zeer vlot verteld, in een sappige straattaal alsof iemand je smakelijk en vol overgave over Oscar Wao en zijn vreemde familie vertelt. Doorspekt met Spanglish en Spaanse kreten, die je misschien niet altijd verstaat maar het verhaal wel sappig maken. Het is een familiekroniek with a twist, als het ware.

De achtergrond van de Dominicaanse geschiedenis zorgt voor heel erg vlot leesvoer. Ik was de hele tijd geamuseerd door de verhalen, ondanks de soms vreselijke lotgevallen van de personages. De verteller is vaak even verbaasd als de lezer, en dat werkt aanstekelijk.

Kortom: grappig, ontroerend en leest als een trein. En je leert nog eens wat bij ook!

Eindoordeel:
Voor mensen die van familiekronieken houden: brace yourselves, maar zeker lezen.
Voor mensen die niet van familiekronieken houden: laat dit de uitzondering zijn.
****

Drama City - George Pelecanos

Genre: Crime novel; stadskroniek

In 't kort:
Drama City belicht de zelfkant van de maatschappij in Washington DC. En dat is geen pretje. Door de ogen van Lorenzo Brown, Rachel Lopez en Nigel Johnson worden we meegenomen op een grauwe trip doorheen de door drugs en misdaad onveilig geworden straten van Washington DC. Lorenzo is een voormalige drugskoerier die nu een baan heeft gevonden bij een dierenbeschermingsorganisatie, Nigel is een van de huidge drugsheren (de vroegere baas van Lorenzo en een vriend) van en Rachel is de paroolofficier van Lorenzo die 's nachts haar eigen duistere kant zoekt in de alcohol.

Mijn oordeel:
Sterk boek. Pelecanos gaat niet voor de easy score, maar neemt zijn tijd om ons de personages te leren kennen en ons zelf te laten ontdekken dat het Washington DC zoals wij het kennen niet het échte Washington is. Het voelt allemaal levensecht en waargheidsgetrouw aan.

Je voelt de innerlijke strijd van de personages, die een voor een hun weg zoeken in een leven dat er eigenlijk geen is. Sommigen kiezen voor het zogenaamde 'rechte' pad, anderen kiezen de andere weg. Welke weg ze ook kiezen, het is een weg vol valkuilen en moeilijkheden. Je voelt ook bijna lijfelijk het ongure van de stad en komt bijna oog in oog te staan met wat dagelijkse kost is in de onderwereld van Washington. Aan het einde gunt Pelecanos een klein straaltje hoop en het besef dat zelfs in de duisternis licht gevonden kan worden. Maar de zoektocht is moeilijk.

In het begin gaat het boek traag vooruit, maar de dynamiek zit hem in de personages en het is daarom net goed dat Pelecanos ons de tijd gunt om iedereen goed te leren kennen. Bij Pelecanos zijn het echte personages en echte emoties en gure, gewelddadige maar wel eerlijke situaties. Wie houdt van de nieuwe, realistische stijl van de huidige generatie Amerikaanse politieseries, smult hier van.

Eindoordeel:
Ik vind het boek steeds beter worden hoe meer ik erover nadenk.
**** (en stijgend :-))

PS: ik ben zelf op dit boek uitgekomen via Boleuzia, waarvoor mijn dank :-). Zijn recensie is trouwens beter dan die van mij, vind ik...

Sterren tot nu

We hebben al behoorlijk wat recensies geschreven (ondanks de relatieve radiostilte van de laatste maanden) en ik vind het tijd om even een round-up te doen.

Laten we beginnen met een ranglijst van het aantal sterren te doen.
0 sterren:1
1/2 sterren: 0
1 ster: 1
1 1/2 ster: 1
2 sterren: 8
2 1/2 sterren: 0
3 sterren: 12
3 1/2 sterren: 7
4 sterren: 27
4 1/2 sterren: 5
5 sterren: 10


Veruit de meeste keren wordt 4 sterren gegeven aan een boek. Op een totaal van 71 maar liefst 27 keer. Heel lage scores, daar zijn we dan weer voorzichtig mee, met slechts 1 keer nul, één en anderhalve ster. Dit wijst er klaarblijkelijk op dat we voornamelijk onze leukere leeservaringen willen delen of dat we toch nog steeds onder de indruk zijn dat mensen boeken kunnen schrijven en we daarom niet al te hard willen zijn (alsof we denken dat de auteurs zullen riposteren met een scherp "Doe het dan zelf, hè, snotneus!"). Het valt echter ook op dat we daar in het begin moeite mee hadden en dat de laagste sterren pas later begonnen te vallen (waarbij we dan een leuker boek wensen). Ikzelf slaag er bijvoorbeeld in in een en dezelfde post een totaal niet leuk boek toch 2 sterren te geven en Tom Wolfe 3 sterren ondanks dat ik het niet goed vond... Dus toch nederigheid, zeker bij een monument als Wolfe...

Soit, we worden er beter in. Nog steeds af en toe te lange besprekingen (mea culpa) misschien, maar wie schrijft die blijft en we vinden alle recensies leuk en goed.

Dus voor onszelf en al die anderen die mee gaan boekenwijzen met ons: ***** :-)

Water voor de olifanten - Sara Gruen

Genre: roman


In't kort: Net voor zijn dierenarts-examens verliest Jacob plots zijn ouders in een auto-ongeluk. Het examen wordt niks en Jacob besluit er op uit te trekken.

Een rondreizend circus kruist zijn pad. Hij wordt aangenomen als dierenverzorger/dierenarts en krijgt op een gegeven moment "Rosie", een schijnbaar ontembare olifant, onder zijn hoede.

Een gelijktijdige uitdaging is de mooie Marlena. Zij is echter al bezet door de "psycho" August. Jacob heeft het moeilijk om zijn gevoelens voor Marlena te onderdrukken, wat ernstige gevolgen heeft...


Mijn oordeel: Deze roman leest als een trein. Het is fantastische vakantie/trein literatuur. Al is het literatuur met een kleine l, maar dat maakt niets uit. Het verhaal is boeiend en je wilt blijven lezen. Alleen jammer dat de karakters een tikkeltje cliché en weinig uitgediept zijn.


Eindoordeel:
****

The Book of Fate - Brad Meltzer

In 't kort:
8 jaar na een mislukte moordpoging op de president, waarbij één van diens naaste medewerkers, Ron Boyle, om het leven komt en een andere, Wes, voor het leven verminkt wordt, duikt Boyle levend en wel op in Maleisië. Het is slechts het topje van een ijsberg van een politiek complot vol geldlust en moord.

Mijn oordeel:
Dit boek is m.i. het papier waarop het is gedrukt niet waard. De personages zijn psychologisch oninteressant en oppervlakkig, er komen personages in voor die totaal nutteloos zijn... Nu, het is opgezet als een politieke thriller, met zoals steeds een paar corrupte mensen bij CIA en FBI om de boel op te smukken. In dergelijke romans en blockbuster films zijn personages over het algemeen bijkomstig (zie ook Dan Brown, Tom Clancy en gelijksoortigen) maar hier is het toch al te gortig. Nico, bijvoorbeeld, moet een religieuze fanatiekeling voorstellen die omwille van zijn geloof is gaan moorden. Brad Meltzer maakt er een karikatuur van. Dat was denk ik niet de bedoeling.

Bovendien maakt de auteur een heleboel fouten die mij al van bij aanvang van het boek stoorden.Voorbeeld: De aanslag gebeurt op het einde van de eerste regeerperiode van president Leland Manning. Er wordt duidelijk gemaakt dat dat na George W Bush is. Bij de aanslag zijn we dus in 2012 en het boek moet zich daarom afspelen in 2020. Er rijden echter nog steeds auto's uit 2005 ("A brand new Mustang), jonge mensen sukkelen met die verdomde nieuwe GSMs, wat echter tegen die tijd normaal zou moeten zijn. De auteur is met andere woorden zelf vergeten dat zijn boek zich in de toekomst afspeelt. Niet echt slim.

Het is gewoon een van de vele boeken die een goed idee hebben uitgemolken tot een pil van +500 pagina's en daarmee toch weer een groot publiek hebben bereikt. Mijn gok is dat er daarom niet echt veel redactie aan te pas is gekomen, het verkoopt toch wel. Het enige voordeel aan dergelijke boeken (en films): je blijft lezen omdat je uiteindelijk wilt weten waar de personages zich druk om maken. Ook dat is dan teleurstellend.

Opvallend is ook dat, na het succes van Dan Brown en zijn complottheorieën, dit soort boeken ineens overal opdoken. Hier worden de vrijmetselaars erbij gesleept. Eens erbij gesleept, zitten ze er echter voor spek en bonen bij en wordt niet echt duidelijk wat hun rol precies is. Oh ja, en uiteraard spelen symbolen een bepaalde rol. Op het moment dat de symbolen verklaard worden, is Brad Meltzer er echter al in geslaagd om ze voor een groot deel te verklappen. Grappig, maar echt heel slecht, is dat op een bepaald moment een expert in spelletjes en puzzeltjes erbij gehaald wordt om dit op te lossen, maar dat zijn rol ineens ophoudt zonder dat hij zelf het antwoord geeft. Waarom hem er dan bijhalen!!??

Kortom: dit is een boek dat gewoon de regeltjes van politieke thrillers er heeft bijgehaald en er dan een flauw verhaal omheen heeft gebreid. We zijn nog nauwelijks begonnen en we hebben al een moord, een accidental hero, een roddeljournaliste die eigenlijk wacht op dat ene verhaal (raad maar hetwelke dat zal worden dan!!) en een paar complotten binnen geheimzinnige groeperingen (vrijmetselaars dus) zodat mensen zich zouden gaan afvragen of dat echt allemaal echt waar is (kijk maar naar de commotie rond The Da Vinci Code). Ik geef je een tip: NEE!!!

Ach ja, het is niet echt mijn soort boeken. Als je goede romans over politieke intriges en complotten en corrupte CIA en FBI agenten wilt lezen, ga dan voor het topwerk zoals van James Ellroy (zie ook American Tabloid elders op deze blog).


Eindoordeel:
Dit is een vod die ik eigenlijk na een paar pagina's opzij had moeten gooien.
Voor liefhebbers van snellezende complottheorieboeken is het misschien wel ok, bij mij faalt het jammerlijk: *

Een kleine geschiedenis van Amsterdam - Geert Mak

Genre:

Geschiedenis.

In't kort:
De titel dekt de lading: het is een kleine geschiedenis van Amsterdam. van het prille ontstaan over de succesperiodes in de Gouden Eeuw, dan langs de terugval en de oorlogen naar vandaag.

Mijn oordeel:
Geert Mak, vandaag beter bekend van zijn boek en de bijbehorende TV-serie "In Europa", brengt geschiedenis zoals we het graag hebben: aan de hand van bijna andekdotische verhaaltjes en vertellingen gunt hij ons een blik op de gebeurtenissen in ongeveer 10 eeuwen Amsterdam. Je ziet als het ware de tijd van toen door de ogen van de mensen van toen.
Gschiedenis wordt op die manier iets persoonlijks en niet iets afstandelijks. Het staat dicht bij je.

Het enige minpunt is niet eens Maks fout: het boek wordt volgens mij nog een pak beter als je Amsterdam ook echt goed kent. Vaak wordt er verwezen naar straten en buurten in Amsterdam die, als je ze kent, vast een belletje doen rinkelen, maar voor mij net te onbekend om helemaal die warmte van het vertrouwde vrij te geven. Dan is het net alsof je naar een geweldig verhaal aan het luisteren bent, maar je hebt slechts vaag een idee waar het over gaat. Het is zoals bij de bespreking van "De eeuw van mijn vader": een absolute aanrader, en het leest ook erg vlot weg, maar diegenen die Amsterdam goed kennen zullen er nog veel meer aan hebben.

Eindoordeel:
Niet-Amsterdammers: ***1/2
Amsterdammers: ****1/2

7 Seconds or less - Jack McCallum

Genre: moeilijk te zeggen. Biografie van een team, als zoiets al bestaat.

In't kort: We volgen het basketbalteam Phoenix Suns tijdens het seizoen 2005-2006, voor en achter de schermen. De Phoenix Suns staan bekend om hun aanvallende speelstijl, en verbazen vriend en vijand met hun uitstekende resultaten. Sportschrijver Jack McCallum (senior basketball writer bij Sports Illustrated) kreeg het privilege om dit team gedurende het volledige seizoen van heel dichtbij te volgen, van de eerste training tot de laatste toespraak in de kleedkamer.


Mijn oordeel: McCallum is zich ten zeerste bewust van zijn privilege en laat zijn lezers ten volle meegenieten. Het boek begint 'in medias res', bij de start van de playoffs, en we krijgen een gedetailleerd verslag van elke dag tijdens die playoffs: elke wedstrijd, elke training, elke conversatie, elke coaches-vergadering wordt gevolgd en besproken. Daartussen komen enkele flash-backs naar het begin van het seizoen. McCallum zet ook elke belangrijke pion even in de schijnwerpers: de eigenaar, de hoodcoach, de sterspelers, ze komen allemaal aan bod. Doordat McCallum dit genuanceerd maar gedetailleerd beschrijft, krijg je als lezer een mooi beeld van hoe het er in een professioneel topteam echt aan toe gaat. En da's soms erg verrassend.

Eindoordeel: ****1/2

Shakespeare - Bill Bryson

Genre: biografie

In het kort: Bryson probeert aan de hand van vaststaande feiten (en dat zijn er verbijsterend weinig) het leven van 's werelds beroemde bard te reconstrueren. Daarnaast geeft hij ook een beeld van het Engeland van Williams tijd, waarbij onder meer de monarchie, het dagelijkse leven en het theater-leven de revue passeren.

Mijn oordeel: Een typisch Bryson-boek. Eens een fan, altijd een fan, en ik ben er duidelijk één. In zijn bekende stijl (veel tongue-in-cheek) voert hij de lezer mee naar 1600 in Londen en Stratford, en door middel van enorm veel relevante details maakt hij zijn lezer eigenlijk tot ooggetuige van Shakespeares leven. En het beste houdt hij voor het laatst: in het slothoofdstukje weerlegt hij alle anti-Shakespeare-theorieën (dat Shakespeare eigenlijk een samenwerking was van een aantal schrijvers, of dat het een schuilnaam was voor Christopher Marlowe, bvb).

Eindoordeel: ****

Dooi - Rascha Peper

Genre: roman

In het kort:
Het is een koude winter. Het heeft stevig gevroren.
Ruben zit met zijn woonboot vast in het Ijsselmeer. Het ziet er in eerste instantie niet naar uit dat hij snel weg kan, wat hem behoorlijk chagerijnig maakt. Hij is toch al niet zo`n fleurig mens.
Zijn verblijf krijgt weer zin als hij een schaatster ontmoet. Tot zijn ongenoegen treedt tegelijkertijd de dooi in.

Mijn oordeel:
Je moet er van houden, maar ik ben ieder geval helemaal weg van Rascha Peper.
De manier waarop ze met weinig woorden de typisch-Hollandse setting en de gemoedstoestand van haar, veelal misantropische pessimistische, hoofdpersonages neerzet is fantastisch. Ik krijg hele levendige beelden bij haar verhalen. Een teken van `er goed in zitten`.

Dit verhaal heeft een erg boeiend & spannend plot, opgebouwd uit een minumum aan elementen. Zo zijn er maar 3 personages en speelt alles zich af in én vlakbij de ingevroren woonboot. Juist door deze basic ingredienten, weet de schrijfster haar kleine roman ( 160 pagina`s) beklemmend en meeslepend te maken.
Ik vind het tussen de toch vaak dikke pillen door een heerlijk boekje.

Eindoordeel:
****

Grote vragen in de wetenschap - Harriet Swain

In het kort:
Zoals de titel al aangeeft worden er in dit boek `de grote vragen uit de wetenschap` belicht (niet per se beantwoord!!)
Vragen als: Kunnen we honger uitbannen? Is er leven op andere planeten? Waarin verschillen mannen van vrouwen?

Elke vraag wordt behandeld door een journalist en vervolgens een wetenschapper die een gerenommeerde staat van dienst op dit terrein hebben.

Mijn oordeel:
Er wordt heel helder antwoord gegeven op de vragen. Je leert waar men staat in het onderzoek naar deze onderwerpen. En vooral dat er nog een hele hoop te onderzoeken valt!!

Met name de bijdrage van de journalisten vond ik leerzaam.
Met enige algemene ontwikkeling is alles goed te lezen en te begrijpen. Prettig is ook dat er niet heel erg uitgewijd wordt. Iedereen heeft 5 pagina`s tot zijn beschikking, wat het lekker to-the-point maakt. Elke vraag wordt dus in 10 pag. behandeld.

Na het lezen van dit boek weet ik waar de wetenschap op verschillende gebieden staat en welke vragen er wel/niet beantwoord zijn en wat dat antwoord dan is.
Wat mij vooral opviel was dat men bij het beantwoorden van vraagstukken vaak de evolutietheorie van Drawin als uitgangspunt neemt. Hypothesen omtrent (deel)vragen worden veelal verworpen omdat ze in strijd met de evolutietheorie zijn. Mijn reactie was: `Is het wel zo verstandig om alles daaronder te scharen?`

Eindoordeel: *****

P.S. Harriet Swain heeft ook een boek samengesteld `De grote vragen in de geschiedenis`.

House to House - David Bellavia

Genre: oorlog, Irak

In het kort:

Dit boek, door David Bellavia, geeft een ooggetuigenverslag van zijn eigen belevenissen als Staff Sergeant 2nd Infantry Regiment 1st Infantry Division tijdens de Amerikaanse inval in Fallujah (Irak) in november 2004. David Bellavia werd vanwege zijn acties in Fallujah voorgedragen voor de Medal of Honor en het Distinguished Service Cross. Na zijn militaire loopbaan heeft hij het Vets For Freedom Action Fund mede opgericht. Een organisatie die zich inzet voor de rechten van veteranen.

Het Boek:

Na wat inleidende hoofdstukken over enkele voorgaande acties van David en karakterbeschrijvingen van zijn kornuiten gaat het merendeel van het boek over de inval in Fallujah en hoe hij dat allemaal beleefd heeft. Het geeft een diepgaand inzicht in de huidige mentaliteit van de moderne soldaat in het Amerikaanse leger. Nu heb ik veel boeken gelezen over de soldaat in de 2e wereldoorlog en meen me zelf daar een redelijk beeld van te kunnen vormen. En als ik die twee mentaliteitsbeelden met elkaar vergelijk moet ik zeggen dat een en ander mij verontrust. Ten eerste het totale ontbreken van inzicht, door de frontlinie soldaten, in de Iraakse cultuur. Alle hoofddoekjes zijn hetzelfde en moeten allemaal teruggezonden worden naar hun schepper. Ze zijn allemaal suicidaal en aan de drugs verslaafd. Ten tweede kan er geen zin worden uitgesproken of er staat iets in van "Fuckin A" of "Hooah!". Het "Fuck" gebruik wordt blijkbaar na elk woord in elke gesproken zin gebruikt. Een modernisme wat me de laatste tijd in het Nederlandse taalgebruik ook zo gaat storen. Er zit in dat taalgebruik iets waaruit blijkt dat het de huidige Amerikaanse soldaat totaal ontbreekt aan respect voor de "vijand", zijn vrienden en zijn leiders. Om niet te zeggen dat hij overloopt van eigendunk. Ik vind dat niet passen. Maar ja, de Amerikaanse cultuur is wat dat betreft de laatste 60 jaar dramatisch veranderd en dat belooft helaas niet veel goeds voor de toekomst.

Mijn oordeel:

Wil je precies weten wat er zich met David en zijn kameraden heeft afgespeeld in Fallujah dan is dit verplichte kost. De gevechtsbeschrijvingen zijn rauw, eerlijk, openhartig en uitputtend (in dubbele zin) en geven inzicht in de microcosmos van David. Zoek in dit boek geen "big Picture" van de Amerikaanse oorlogsmachine in Irak. Het is hoe hij het beleefd heeft en hoe hij er uit gekomen is. Geschonden en wel.

David Bellavia aan het woord over Fallujah

Eindoordeel:

***1/2

A long way down - Nick Hornby

Genre: Roman

In't kort:
Het boek begint om het moment dat de 4 hoofdpersonages elkaar op het dak van een flatgebouw ontmoeten, alle 4 net klaar om zelfmoord te plegen. De ontmoeting zorgt er echter voor dat ze beslissen om 'de lange weg naar beneden' (de trap) te nemen.

Ze willen elkaar helpen, maar echt vlot blijkt dat niet te lopen. Mooi daarbij is dat zelfs uit de meest idiote omstandigheden altijd wel een inzicht volgt, zo blijkt.

Mijn oordeel:
't is een typische Hornby: LOL-grappig en vlot lezend. Volgens sommige critici rammelt het hier en daar een beetje (wat psychologische diepgang of geloofwaardige ontwikkeling van de personages betreft). Helemaal ongelijk hebben ze daarin misschien niet, maar mij heeft het niet echt gestoord. 't is een ideaal boek voor op vakantie of een regenachtig weekend.

Eindoordeel: ***

The highest tide - Jim Lynch

Genre: Roman

In't kort:
Dit is een prachtig coming of age verhaal van de 13-jarige Miles. Hij slijt zijn zomervakantie schelpentellend aan de baai waar hij woont. Steeds vaker begint hij echter bijzondere zeedieren te ontdekken. Zijn omgeving bombardeert hem daardoor zelfs tot de nieuwe Messias (wat uiteindelijk bijzonder grappige passages bij een sekte oplevert).

Hij vind het allemaal maar niets, behalve dan dat anderen ineens zijn passie voor mosselen en schelpjes lijken te delen. Toch is hij vooral bezig met de dingen die voor hem belangrijker zijn: Kan hij iets doen aan de nakende scheiding van zijn ouders? Geraakt hij korter bij zijn knappe buurmeisje? Vindt hij een manier om zijn luchtgitaar-spelende vriend te verstaan? En vooral: wat moet hij met de zondvloed die een bejaarde vrouw hem voorspelt?

Mijn oordeel:
Een heel warm boek. Bij momenten grappig, soms ontroerend. Ik beveel dit zeker aan. De hoofdpersoon herinnerde me een beetje aan J.S.Foer's Oskar Schell uit 'Extremely Loud And Incredibly Close', al is Miles eerder gewoon opgroeiend dan beschadigd. Jim Lynch schrijft trouwens in een bijzonder vlotte taal. Ik las de Nederlandse versie 'Hoogtij' en die is uitstekend.

Eindoordeel: ***1/2