Lipari - Robbert Welagen

In't kort:
De hoofdpersoon in deze novelle is naar Lipari getrokken om er even tussenuit te zijn: weg van de studie, weg van de (ongeïnteresseerde) ouders, weg van alles.
Op dit Italiaanse eiland leert hij het mysterieuze koppel Gerard en Chaphine kennen: hij een uitgerangeerde advocaat, zij een ex-model en 20 jaar jonger dan Gerard.
Zij doen niets anders dan een hele dag aan een zwembad hangen: Chaphine zonnend en zwemmend, Gerard houdt zich onledig met het ondertekenen van schijnbaar belangrijke documenten.

Mijn oordeel:
Dit hele dunne boekje (ongeveer een uurtje en je hebt het uit) heeft niet superveel om het lijf en moet het helemaal van de sfeer hebben. Je voelt de loden warmte, de loomheid van het weer is herkenbaar in de loomheid van de personages. Verder is er niet veel. Vreemd genoeg stoort dit niet: het verhaal gaat ook over het doelloze leven van de hoofdpersoon die schippert tussen het zorgeloze tienerleven en de last van het volwassen zijn. Gerard en Chaphine hebben deze last al ontdekt.

Mooi geschreven maar het heeft me niet bij het nekvel gegrepen.

Eindoordeel:
***

Klaverjassen in Barcelona - Frits Barend

In't kort:
Frits Barend is een sportjournalist voor het Nederlandse TV-station RTL4 (een beetje vergelijkbaar met VTM). Vooral bekend van zijn jarenlange samenwerking met Henk van Dorp. In dit boek zijn columns verzameld die van 1995 tot 1999 zijn verschenen in Het Parool.

Mijn oordeel:
Dit was het andere boek dat ik uit de campingbibliotheek ontleende (ja, werkelijk, de oogst was mager).

Sportcolumns hebben het voordeel dat ze kort zijn en dat je makkelijk van het ene naar het andere doorbladert zonder al te veel inspanning. Bovendien beslaan de columns een periode waar ik zelf nog veel interesse had in sport en Ajax onder Van Gaal hoge toppen scheerde in de Champions' League.

Het nadeel aan columns is dat ze te veel een persoonlijk stukje zijn van de schrijver en te vaak als eenzijdig gezeur kunnen gaan klinken. Barend koketteert graag met zijn imago van een beetje een rebel, een schenenschopper die geen blad voor zijn mond neemt. Het gaat ook bijna alleen maar over Ajax of over de spelers van Ajax. Af en toe raakt het een snaar, wanneer het bijvoorbeeld gaat over racistische spreekkoren bij supporters, maar over het algemeen is het te mager om echt boeiend te zijn.

En, maar daar heeft de auteur geen schuld aan: columns zijn van nature al snel gedateerd. 1999 is het jaar waarin Van Gaal begint te falen als trainer (maar na een nog slechtere periode bij Oranje nu weer succes oogst), waar Nederland weer net niet de finale haalt... Al is het ook leuk om bepaalde zaken te lezen die sindsdien toch uitgekomen zijn (van der Sar die op dat moment naar Manchester United wil, maar die willen  hem dan weer niet. Ondertussen zit van der Sar bij... juist).

Ik heb trouwens het stiekeme gevoel dat Cruyff is voor Barend wat Armstrong is voor Smeets.

Ach, het heeft me een paar uurtjes lezen gegeven en ik heb niet de neiging gehad het weg te gooien. Maar echt boeiend was het niet.

Eindoordeel:
**

Five Little Pigs - Agatha Christie

In't kort:
De Canadese Carla Lemarchant, née Caroline Crale, wil dat Hercule Poirot de moordzaak op haar vader, de bekende schilder Amyas Crale opnieuw onderzoekt. 16 jaar geleden werd haar moeder als schuldige veroordeeld. Die heeft echter, net voor haar dood, een brief gestuurd waarin ze haar onschuld uitspreekt.

Wat is dan de waarheid? Er zijn vijf mogelijke andere daders. Heeft een van hen Amyas veroordeeld? Of heeft haar vader zelfmoord gepleegd? Of was het toch de moeder?

Mijn oordeel:
Geweldig leuk, boeiend en stijlvol. Dit was mijn eerste Agatha Christie (wel vroeger veel naar de Poirot TV-reeks met David Suchet gekeken) en het smaakt naar meer. Ver moet ik ze niet zoeken want Inez' Christie collectie is zeer uitgebreid.

Dit verhaal loopt gewoon lekker en is ook slim opgebouwd: eerst de feiten, dan de verhalen van de getuigen en dan zoals steeds de slimme analyse van Poirot. Een simpel concept maar het werkt. Je kan je als lezer ook zo de sfeer van die tijd voor de geest halen. Lekker aristocratisch en een beetje bekakt: leuk. En het antwoord op de schuldvraag: zoals in elke goede detective kan iedereen het tot de onthulling zijn. En het is knap dat vol te kunnen houden.

En zeggen dat ik het alleen maar ben gaan lezen omdat er verder in de bibliotheek van de camping waar we vorige week een polderkeet huurden niet veel soeps was en ik geen ander boek meer had (en het regende, wat moet je dan?).

Eindoordeel:
Lekker!
****

Onder Professoren - Willem Frederik Hermans

In't kort:
De wat grijze hoogleraar Rufus (Roef) Dingelam wint onverwacht de Nobelprijs voor de scheikunde. De daarvoor wat genegeerde  of onopgemerkte Roef wordt plots bekend en aan alle kanten aangesproken en geadviseerd.

Tegelijkertijd plannen de studenten een opstand die de officiële viering van dit heuglijke feit in de war zou kunnen sturen.

Mijn oordeel:
De gebeurtenissen in dit boek zijn duidelijk een satire op het universiteitsleven van Hermans zelf die tot medio jaren '70 zelf hoogleraar was in Groningen. Hij laat van heel het universitaire leven aan een regionale universiteit geen spaander heel en laat geen kans liggen om de wantoestanden op elk niveau aan te kaarten.

Dit zorgt op sommige momenten voor heel leuke stukken, op andere momenten krijgt het toch een beetje een wrange nasmaak. De omgang tussen professoren onderling, de afgunst en zelfs de haat zijn goed geschreven en volgens mij vandaag nog steeds aanwezig in elke universiteit. Op andere ogenblikken loopt het verhaal een beetje verloren: de haan, de vooral geestelijke ontrouw...

Tegen het einde van het boek, waar Rufus erop uit trekt met zijn vrouw Gré om even tot rust te komen, bloedt het ook allemaal een beetje dood en lijkt het alsof er een moraal gezocht wordt.

Op de leukste momenten deed het me denken aan de leukere persiflages van David Lodge. Zie vooral Changing Places, dat eveneens tegen de achtergrond van sociaal oproer geplaatst is.


Eindoordeel:
***

Rituelen - Cees Nooteboom

In't kort:
"Rituelen" volgt Inni Wintrop in drie periodes in zijn leven: eerst in 1963, waar we getuige zijn van zijn scheiding van Zita, zijn enige grote liefde, dan terug naar 1953 waar hij Arnold Taads ontmoet, die een leermeester zal blijken voor de jonge Inni en op het einde gaan we naar 1973 waar Inni de zoon van Arnold Taads ontmoet.

Mijn oordeel:
Dit is niet mijn soort literatuur. Ik viel ten eerste continu in slaap tijdens het lezen en had daarna de grootste moeite om te begrijpen waar dit boek naartoe ging. Boeken die te veel de oppervlakte gebruiken om alleen maar  ons 'toegang te verschaffen tot een diepere betekeniswereld' zijn me sowieso wat te filosofisch, te nietszeggend. Ik wil een verhaal, een plot, geen oeverloos uitwaaieren langs intellectuele zijwegen.

Ik wil dus eigenlijk geen al te groot oordeel vellen over deze roman omdat het niet mijn soort roman is. Er wordt in het derde deel van dit boek verwezen naar een Chinese auteur, Kawabata, in verband met de thee ceremonie. Ook dat is een veelgeprezen auteur, maar ik heb er één boek van gelezen en ook daar faalde ik in mijn begrip.

Het ligt aan mij...

Eindoordeel:
**

The terrible privacy of Maxwell Sim - Jonathan Coe

In 't kort: Maxwell Sim heeft het niet makkelijk: vers gescheiden van zijn vrouw, slechte relatie met zijn vader en gebrek aan goede vrienden met wie hij over zijn problemen kan praten. Wanneer hij de kans krijgt om als tandenborstel-verkoper helemaal naar de Shetland-eilanden te rijden, grijpt hij de kans aan om zijn leven te beteren. Hoe verder hij echter rijdt, hoe benauwder zijn situatie wordt.

Mijn oordeel: Als fan van Coe's werk viel dit boek mij behoorlijk tegen. Het verhaal bevat een aantal spitse en grappige elementen (hoe meer Sim naar het noorden reist, hoe eenzamer hij wordt & vervolgens begint hij tegen zijn GPS te praten (en zij praat terug)) en de reflectie over de tijd waarin wij leven (vele facebookvrienden, maar niemand om écht mee te praten als het niet goed gaat) is herkenbaar, maar het verhaal en hoofdpersonage konden me niet pakken. Ik denk dat de mix van humor en tragiek hier niet werkte. Zijn vorige boek "The rain before it falls" vond ik geweldig! Hopelijk is het volgende weer van die kwaliteit. Ik geef de moed niet op...

Eindoordeel: **

The Night Watch - Sarah Waters

In 't kort: Duncan, Helen, Kay en Viv zijn de vier inwoners van Londen die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de lezer gevolgd worden. Zij hebben ieder hun verhaal dat soms met dat van de ander verweven is. Wat hun (gezamenlijke) geschiedenis is en waar en hoe ze elkaar ontmoetten, daar kom je achter door langzaam terug in de tijd te gaan. We starten namelijk na de oorlog, in 1947 en gaan via 1943 terug naar 1941 waar het allemaal begon.

Mijn oordeel: Net als in de andere boeken die ik van Waters heb gelezen, kan zij als de beste een verhaallijn zo structureren dat je nieuwsgierigheid tot op de laatste bladzijde behouden blijft. In dit boek doet ze dat door juist terug in de tijd te gaan. Je weet dus hoe het eindigt, maar niet hoe het allemaal begon en waarom het zo eindigt. Dat houdt de spanning er in. Haar andere andere boeken die ik eerder las ("The little stranger" en "Fingersmith") konden mij echter meer boeien. Een mogelijke verklaring daarvoor is dat in die verhalen minder personages betrokken waren die dus méér en beter uitgediept konden worden.

Eindoordeel: ***

Oeroeg - Hella S. Haasse

In 't kort: Een Nederlandse jongen vertelt over zijn vroegere vriendschap met de Indische jongen Oeroeg.

Mijn oordeel: Ik heb al bijna alle boeken van Haasse gelezen, maar dit bekendste werk én debuut van haar heb ik altijd laten liggen (zonder aanwijsbare reden overigens). Net als van haar andere boeken ben ik ook hiervan onder de indruk. Het leest zo ongelooflijk zalig. Als je net als ik de volgende zin een pareltje vindt, dan raad ik je aan méér van haar te lezen. "Als het waar is dat er voor ieder mens een landschap van de ziel bestaat, een bepaalde sfeer, een omgeving, die responsieve trillingen oproept in de verste schuilhoeken van zijn wezen, dan was -en is- mijn landschap het beeld van berghellingen in de Preanger: de bittere geur van theestruiken, het klateren van heldere stroompjes over steenblokken, de blauwe wolkenschaduwen over het laagland." Wauw!

Eindoordeel: ****

Wie scheep gaat - Rascha Peper

In 't kort: Hanna is twee jaar geleden bij de kust van Marokko met een boot gezonken. Haar lichaam ligt daar hoogstwaarschijnlijk nog altijd. We volgen verschillende personen die Hanna hebben gekend en met vragen achter zijn gebleven: twee ex-vriendjes, haar vader en nichtje. Zij leiden ieder hun leven, maar komen ook weer bij elkaar terecht.

Mijn oordeel: Als liefhebber van boeken met verschillende verhaallijnen en personages die met elkaar te maken gaan krijgen én de intrigerende bizarre elementen die Peper altijd in haar verhalen steekt (hier o.a.: man met gewoonte om bij vrouwen in te breken en in de laden met vrouwenondergoed te masturberen) kon ik dit boek zéér smaken. Zelf ben ik nét iets gecharmeerder van haar kleinere romans zoals Dooi enVerfhuid.

Eindoordeel: ***1/2

De Appel - Michel Faber

In't kort:
We maken (opnieuw) kennis met een aantal personages uit The Crimson Petal and the White. Sommige leren we kennen in een vroegere periode, een aantal andere later.

Mijn oordeel:
Ik ben dit boek gaan lezen omdat ik, als lezer, geïntrigeerd was te weten te komen wat er met de personages zou gebeuren, omdat het boek TCP&TW zo vrij abrupt stopt en een heel aantal eindjes laat liggen.

Dit boek is, al geeft de auteur het slechts schoorvoetend toe, ook precies daarom geschreven. Maar, al worden een aantal mysteries opgehelderd (vooral in het laatste verhaal), heel veel wijzer worden we niet.

Dat is niet zo erg natuurlijk, maar daarnaast heeft het boek toch niet zo heel erg veel waarde voor mij. Het is bij lange na niet zo boeiend als de grote broer en ondanks dat de auteur beweert dat het makkelijk apart gelezen kan worden, kan dat m.i. toch niet. Als lezer voel je je toch een beetje bekocht, althans deze lezer, alsof het succes van zijn grote roman wordt uitgebuit.

Leuk dus voor de volledigheid, en leuk om de oude bekenden weer eens te zien maar eigenlijk een beetje een overbodig boek.

Eindoordeel:
**1/2

De man die in rook opging - Sjöwall & Wahlöö

In't kort:
Alf Matsson, een journalist voor een sensatieblaadje, wordt vermist. Tijdens een trip naar Boedapest is hij niet meer naar zijn hotel teruggekeerd.

Detective Martin Beck wordt al op de eerste dag van zijn lang verbeide vakantie teruggehaald om naar Boedapest te reizen en deze zaak te onderzoeken.

Mijn oordeel:
De detectives van Sjöwall en Wahlöö worden aanzien als de ijkpunten als het gaat om Scandinavische detective- en misdaadromans die de laatste tijd een duidelijke hausse beleven.

Dit boek heeft me echter niet overtuigd van hun kunnen. De verdwijninsgzaak en de afwikkeling ervan heeft te weinig om het lijf om te boeien en ook de intrige eromheen (drugshandel) te weinig schokkend om mij aan mijn stoel te kluisteren. Goed geschreven, dat wel, maar ik zal toch beter werk van hen moeten lezen om het met hun status eens te zijn.

Eindoordeel:
Beetje teleurstellend **

Triomf en tragiek op de Tourcols - Robert Janssens en Raymond Kerckhoffs

In't kort:
Kerckhoffs en Janssens nemen ons mee op een overzicht van de belangrijkste en beruchtste cols van de Tour, zoals de Galibier, De Tourmalet, Mont Ventoux etc.
Ze gaan daarbij vrij encyclopedisch te werk en geven zowel informatie mee voor de wielertoerist als een overzicht van de belangrijkste feiten op die cols (tot 2002).

Mijn oordeel:
Met de Tour die nu aan de gang is, is dit zeker een leuk boekje. Op den duur zijn de toeristische uitwijdingen wat minder interessant, maar verhalen over de oude gloriedagen van de Tour en de onmenselijke omstandigheden waarin de renners voor de wereldoorlogen moesten fietsen blijven fascineren.

De volledigheid draagt ook bij tot de objectiviteit van dit boek. Ze gaan,  naar het lijkt bewust, voor een keer niet op zoek naar de makkelijke sensatie, maar naar een volledig verslag.

Niet altijd even boeiend, maar wel volledig en inzichtelijk geschreven. Wie niets heeft met de Tour heeft er natuurlijk niets aan. En morgen ben ik alweer het merendeel van de informatie vergeten. Het boek staat vast in de bibliotheek van tournerds als Michel Wuyts en consoorten.

Eindoordeel:
***1/2

ESPN's Mighty Book of Sports Knowledge - ed. Steve Wulf

In't kort: een tachtigtal korte stukjes over diverse aspecten van het Amerikaanse sportleven: hoe gooi ik een curveball, wat gebeurt er tijdens een pitstop, wat moet een longsnapper in het American Football precies doen, welke sporters zijn bijgelovig, welke hockey-goalie had het eerste masker etc.

Mijn oordeel: een letterlijk mooi boek, met heel mooie foto's, korte quotes tussendoor en prachtige cover. Niet direct een boek om in één ruk uit te lezen, maar eerder om af en toe ter hand te nemen en stukjes uit te lezen. Uiteraard hoofdzakelijk (en misschien zelfs alleen maar, enkele stukjes over soccer en tennis niet te na gesproken) over Amerikaanse sporten.

Eindoordeel: ***1/2

Wit is altijd Schoon - Leo Pleysier

In't kort: hoe ga ik om met het overlijden van mijn moeder, in 110 bladzijden.

Mijn oordeel: een herlezing van een ondertussen al wat gedateerd boekje. Het boek is eigenlijk een dialoog tussen de overleden moeder en haar zoon (in casu de auteur), waarbij enkel de moeder aan het woord komt en de tussenkomsten van de zoon verzwegen worden, en dat in het Kempens dialect.
Moeder is vooral bekommerd om de uiterlijkheden (is mijn rouwkleed wel mooi gestreken, is de kamer waar ik lig wel proper genoeg, zijn er genoeg kaarsjes, zal de begrafenisondernemer zorgen voor een mooie begrafenis, want, tgoh, wat gaan de mensen anders wel zeggen ?) en roddels over tantes, dorpsgenoten en dergelijke. Het echte afscheidnemen komt pas na de begrafenis aan bod, wanneer de moeder echt beseft dat het over en uit is, en dat ze haar zoon niet meer terug zal zien.
Leest als een trein, maar desalniettemin mooi, af en toe grappig, af en toe aangrijpend. Alleen spijtig van het afn en toe te gekunsteld 'opgekuist' Kempens dialect.

Eindoordeel: ****

Stories for Life

In't kort: naar aanleiding van de StuBru-actie 'Music for Life' van 2009 werd een bundel kortverhalen op de markt gebracht, waarin een hele resem Nederlandstalige auteurs hun visie poneren op muziek, liefdadigheid en ziekte.

Mijn oordeel: het is al een hele tijd geleden dat ik dit boekje las, maar ik herinner me nog nauwelijks iets van de verhalen. Dimitri Verhulst sprong er (uiteraard) uit, dat van Joke Van Leeuwen was snelsnel bij elkaar geklutst. Verder volgens mij geen wereldschokkende dingen.

Eindoordeel: ***

Can I Keep my Jersey - Paul Shirley

In't kort: Paul Shirley is een professioneel basketspeler, maar net niet goed genoeg om het te maken in de NBA. In dagboekstijl vertelt hij over zijn wedervaren in competities in Italië (uitstekend basketbal maar onregelmatige betaling), Rusland (uitstekend basketbal, vrij regelmatige betaling, belabberde omstandigheden) en een Amerikaanse minor league (minder goed basketbal, slecht betaald maar dicht bij huis), en daartussen enkele oefenkampen en heel korte contractjes in de NBA.

Mijn oordeel: Shirley schetst een heel mooi beeld van het leven van een journey-man in de basketwereld. Te goed voor Europa, net niet goed genoeg voor het echt grote werk in de NBA, met als gevolg dat hij constant moet kiezen tussen een leven van betrekkelijke financiële zekerheid ver van huis of dicht bij huis basketten voor een appel en een ei en het najagen van zijn grote droom.
Shirley schrijft leuk, af en toe tongue-in-cheek, af en toe bijtend sarcasme en ironie, het lijkt wel een echte Brit. Vooral het relaas over zijn verblijf in Rusland, bij Kazan, is bij momenten hilarisch en tegelijk schrijnend.
En het loopt ook goed af, want uiteindelijk krijgt hij een vast contract aangeboden bij een NBA-team, voor een volledig seizoen.

Eindoordeel: ****

I'm a Stranger here Myself - Bill Bryson

In't kort: na 20 jaar in Groot-Brittanië keert Bryson terug naar de Verenigde Staten. Oorspronkelijk een rasechte Midwester (hij is opgegroeid in Iowa) nestelt hij zich nu, samen met zijn familie, in het oosten van de USA, in Maine. Dit boek is een verzameling columns die gedurende drie jaar schreef over hoe de USA is veranderd in die 20 jaar, wat hij heeft gemist en wat juist niet, wat beter was in Groot-Brittanië en wat juist niet.

Mijn oordeel: dit is Bryson ten voeten uit. Je voelt aan elk woord dat hij een rasechte Amerikaan is, maar dan wel eentje met de nodige dosis zelfironie en nuance. Dikwijls gaat hij uit van een in het oog springend nieuwtje of opvallende statistiek, en werkt hij van daaruit verder naar een algemene conclusie. En dat kan over eender wat gaan: het milieu (toen al, het boek dateert van midden 90s !!), supermarkten, criminaliteit, liefde voor baseball, etc. Steeds weer uitstekend gedocumenteerd, met de nodige humor (het invullen van de belastingsbrief) en zelfspot (zijn avonturen met het joggen in de bossen), een vintage Bryson. En dat ik die graag heb, dat is al eerder duidelijk geworden waarschijnlijk.

Eindoordeel: ****

The Heretic's Daughter - Kathleen Kent

In't kort: Massachusetts, eind 1690. Sarah Chapman en haar familie verhuizen van Andover, Massachusetts, naar het dorpje Billerica, iets verderop, waar ze een nieuw leven willen opbouwen. Ondanks het feit dat hun dorpsgenoten hen met de nek aankijken, lukt dat aardig. Tot in de lente van 1691 in Salem, enkele mijlen verwijderd van Billerica, de beruchte heksenvervolgingen uitbreken. Vrouw na vrouw wordt door hysterische tienermeisjes beschuldigd van hekserij, opgesloten en veroordeeld, sommigen zelfs tot de dood door ophanging. En jawel, na enkele maanden wordt ook de moeder van Sarah beschuldigd. Meer nog, ook Sarah zelf en haar broers moeten zich voor de rechtbank verantwoorden. En dan brengt haar moeder het grootst mogelijke offer…

Mijn oordeel: Een historisch verantwoorde roman over ene boeiende periode in de Amerikaanse geschiedenis, meer moet dat meestal niet zijn voor mij. Dit is wel geen makkelijk boek om in het Engels te lezen: er wordt nogal veel gesproken over ondertussen in onbruik geraakte tradities, gereedschappen, voedsel, en die woordenschat is niet echt voor de hand liggend. Maar het thema zelf is boeiend, de sfeerschepping en de karakters zijn dat evenzeer, en het slot is zelfs adembenemend. Alleen spijtig dat sommige verhaallijnen niet volledig uitgewerkt worden (wat is er precies met het nichtje van Sarah aan de hand, bijvoorbeeld). Maar globaal gezien een uitstekend boek. Vandaar ook…

Eindoordeel: ****1/2

Het spel van De Niro - Rawi Hage

In 't kort:
George en Bassam zijn vrienden, opgegroeid in Beiroet. Terwijl de ene bij de militie gaat en aan vreemde spelletjes begint, wil de andere erg graag weg uit een stad van stukgeschoten muren, raketaanvallen en angst.
We volgen de 'vluchter', en zien alles om hem heen versplinteren.

Mijn oordeel:
Het boek grijpt je meteen bij de keel. In korte, krachtige alinea's, die echt als spervuur geschreven zijn, neemt de schijver je mee in die vreemde wereld. Hoe kan je overleven als alles om je heen stuk gaat? Hoe zou ik dààr overeind blijven? Knagende vragen die me bij het lezen van dit boek de hele tijd achtervolgden.

Ondanks het desolate decor en de zware thema's (verraad, verlies, ...) vind ik de schrijfstijl toch eerder opgewekt, en da's een hele prestatie. Zonder lacherig te gaan doen, benadert de schrijver dit verhaal op een heel aparte manier.

Een heel goed boek zonder meer!



Eindoordeel:
****

The eastern parade - Richard Yates

In 't kort: We volgen in dit verhaal het leven van de zusjes Sarah en Emily Grimes. Ze groeien samen op en voelen zich hun leven lang sterk verbonden. Toch worden het twee totaal tegengestelde vrouwen, die beide het geluk nooit echt zullen vinden.

Mijn oordeel: Na het zien van de verfilming van Yates bekendste werk Revolutionary Road (vond ik een prachtige film) wilde ik eens een boek van hem lezen. Yates thema is veelal het gewone huiselijk leven en de treurigheid daarvan. Zo ook in dit boek. Na het eerste hoofdstuk wist ik dat dit mijn stijl en genre was. Geen heftig verhaal, maar een subtiele weergave van de ups en vooral downs van twee zussen.
Toch dacht ik ook een duidelijke dubbele laag in het verhaal te herkennen, met diverse morele boodschappen van de schrijver. Maar het geinige is dat ik die misschien zelf zo interpreteer en de schrijver geen enkele bijbedoeling had. Hoe dan ook. Het blijft een fijne leeservaring.

Eindoordeel: ***1/2

Het spel van de engel - Carlos Ruiz Zafón

In 't kort: Wanneer het hem op het gebied van liefde, werk en gezondheid zwaar tegenzit krijgt David Martín een verzoek van een mysterieuze uitgever om een groots boek te schrijven. Hij aanvaardt het aanbod, maar dan begint de miserie pas echt goed.

Mijn oordeel: de eerste 350 pagina's van het boek zijn formidabel. Het verhaal bouwt zich rustig en coherent op, alles is goed te volgen en ongelofelijk spannend! En dan plots ging het me te snel. Een combinatie van te veel personages, te snelle en bizarre wendingen zorgde ervoor dat mijn interesse wegzakte en ik het allemaal niet meer kon & wilde volgen. Het werd van een mysterieus en pakkend verhaal ineens een misdaadverhaal met achtervolgingen. Bovendien bleef ik over met een behoorlijk aantal vragen zitten.
Echt heel jammer.

Eindoordeel: **

De grote kleine kapitein - Paul Biegel

Genre: kinderboek

In 't kort: De kleine kapitein, een stoere kindzeeman, strandt met zijn scheepje de 'Nooitlek'. Al snel wordt hij op zijn schip vervoegd door drie reisgezellen: Dikke Druif, Marinka en Bange Toontje. Samen beleven zij spannende avonturen op zee; ze vinden een schat en circusdieren, belanden op vreemde eilanden met bizarre personen en nog veel meer.

Mijn oordeel: Eigenlijk kun je het beter niet doen. De boeken die je als kind of tiener geweldig vond op volwassen leeftijd opnieuw lezen. Maar ik kon het bij de kleine kapitein niet laten. Toen ze mij op achtjarige leeftijd door de leraar werden voorgelezen vond ik de verhalen fantastisch! En zelfs op mijn 31e vind ik ze nog steeds geweldig tot de verbeelding spreken en met een zalig gevoel voor humor en fantasie geschreven en getekend. Absolute aanrader als voorleesboek voor ouders of leraren.

Eindoordeel: ***** (mijn oordeel destijds als kind dat er uit voorgelezen werd)

De stoel van Elijah - Igor Stiks

In 't kort:

Richard Richter gaat op zoek naar zijn vader in een Sarajevo waar alles stuk is en sluipschutters heersen. We schrijven 1992.

Hij is hier omwille van een brief die zijn moeder aan zijn vader schreef, net voor ze zijn kind baarde. Richard heeft zijn echte vader nooit gekend, en hij hoopt daar nu verandering in te brengen. Maar in Sarajevo ligt het noodlot op de loer...

Mijn oordeel:

Al meteen van bij het begin is het duidelijk dat dit boek geen happy end zal krijgen. En toch worden niet meteen alle kaarten op tafel gelegd. Mondjesmaat geeft de auteur de geheimen van Richard prijs.

Het is best knap geschreven, en daarom ook boeiend tot het einde, hoewel ik ongeveer halverwege al wel doorhad wat er ging gebeuren.

Waarom het randpersonage Simon moet komen meedoen, begrijp ik ook niet helemaal.

Eindoordeel:

***1/2

Nachtradio - Elizabeth Hay

In 't kort:

Een mislukte radioreporter gaat aan de slag bij een lokale omroep in het noorden van Canada. Zijn collega's zijn stuk voor stuk vreemde figuren: een onpeilbare schoonheid, een verlegen meisje op de vlucht, een ietwat agressieve activist...

Het verhaal meandert langs verliefdheid en afwijzing, leven en dood, jeugd en ouderdom...

Mijn oordeel:

Deze bij momenten mysterieuze vertelling (een heleboel dingen worden verzwegen) nam me mee naar een land dat me eigenlijk vreemd is. De uitgestrektheid en de kilte zijn bij momenten echt tastbaar aanwezig.

Op een heel gezapig tempo komen verschillende grote thema's aan bod, zonder dat je als lezer het overzicht verliest.

De personages worden bovendien knap neergezet...

Ik heb dit boek graag gelezen, maar ik weet niet of het een blijvende indruk zal nalaten.

Eindoordeel:

***1/2

Titus - Karin Amatmoekrim

In't kort:
Titus verliest op jonge leeftijd  zijn vrouw Kat door een stom ongeluk: een vrachtwagenchauffeur die achteruit rijdt en haar aanrijdt. Titus erft hierdoor onverwacht een fortuin.
Op zoek naar zichzelf en loutering trekt hij eerst naar Kopenhagen en laat het lot hem dan naar eerst Barcelona en uiteindelijk New York brengen.

Mijn oordeel:
Deze roman is niet echt geslaagd in zijn opzet. Volgens mij wordt hier getracht het verwerkingsproces van een man te schetsen en hoe dit ertoe leidt dat je jezelf in het centrum ziet van alleen maar chaos. Echter, ik geloofde het verhaal niet, ik voelde het hoofdpersonage niet. Naast Titus heb je ook zijn moeder (Anneke) en een mensenschuwe schrijver (Buurman Schrijver) die dan voor de verklarende noten moeten zorgen, maar ze worden zo sporadisch opgevoerd dat je ze telkens weer vergeten bent. Het verhaal leidt ook nergens toe.

Tuurlijk, ik heb nooit een dergelijk drama moeten meemaken en hoop dat ook nooit te moeten, maar de apathie die Titus hier uitstraalt klopt niet. Het boek al evenmin. Wat overblijft zijn soms mooie zinnen. Dit is niet genoeg om het boeiend te houden.

Eindoordeel:
**

Het Kaartenhuis - Mark Z. Danielewski

In 't kort:

Het levenswerk van een oude blinde komt terecht bij een ietwat groezelig figuur... Dat levenswerk, een verhandeling over een erg surrealistisch en angstaanjagend huis, heeft een bevreemdende uitwerking op de nieuwe eigenaar.

Mijn oordeel:

Dit is een ronduit ge-wel-dig boek. Een verhandeling die een thriller wordt, een boek dat je moet ontdekken. Op bepaalde momenten lijken het boek en het gruwelhuis zelfs op elkaar. Ongemeen spannend, een boek dat echt bezit van je neemt.

Eindoordeel:

*****

Eating animals - Jonathan Safran Foer

In 't kort: Nu Foer een zoontje heeft begint hij zich af te vragen of het gezin toch niet beter voor altijd het vlees uit het menu bant.
Om voldoende motivatie te vinden gaat hij op onderzoek naar de praktijken in de vleesfokkerij en verwerking. Wat hij daar aantreft is niet zo smakelijk...

Mijn oordeel: Als 99% vegetariër wilde ik me door dit boek nóg meer laten overtuigen van mijn eetgewoonte. Resultaat: vanaf nu ook geen vis meer (al die bijvangst!!).
De praktijken in de vleesindustrie die Foer beschrijft waren mij echter al in grote mate bekend. Ik heb al menig artikel gelezen en documentaire gezien die hetzelfde toont. Niets opzienbarends voor mij, maar voor de nietsvermoedende (amerikaanse) carnivoor wellicht & hopelijk wel. Het is zoals met de olie-industrie; de huidige markt van vraag en aanbod creeërt deze ellende en wij zijn er zelf verantwoordelijk voor.

Eindoordeel:
**1/2

Sex and the City - Candace Bushnell

In't kort:
Het boek waar de serie uit voortgevloeid is en waar Candace Bushnell de New York mentaliteit van de rich and famous onder de loep neemt.

Mijn oordeel:
Er valt niet zo heel veel over te zeggen: het legt zeer duidelijk de oppervlakkigheid bloot van de welstellende 30+ generatie in New York en hun onvermogen een normale relatie met andere mensen aan te gaan.

Bij wijlen is het grappig, bij andere wijlen dan weer eerder tragisch. In het begin was ik geïntrigeerd en had het een vage American Psycho feel, maar het begint te vervelen na verloop van tijd. De reeks, maar ook daar heb ik niet zo veel van gezien, was leuker.

De personages in de reeks zijn trouwens combinaties van de verschillende personages die in het boek opduiken.

Eindoordeel:
**

Slecht nieuws voor Doctor Paf de Pierennaaier, Pandemonium in de Grauwzone - J.M.H. Berckmans

In't kort:

Tja, waar gaat dit boek eigenlijk over?

Mijn oordeel:

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens een Berckmans had gelezen (Ontbijt in het Vilbeluik was het laatste dat ik las in '97). Op Berckmans' boeken was toen al geen label meer te plakken. Ze worden geschreven vanuit de onderkant van de maatschappij, vanuit het hart, de kapotte lever, de darmen, het kontgaatje en andere openingen. Je kan het zien als een studie van de wereld van de marginalen waar Berckmans zich al jaren begaf en waar hij het al bij al nog vrij lang heeft uitgezongen.

Inhoud is ondergeschikt aan de taal en die taal is er een die rechtstreeks vanuit de vermangelde hersenen op papier wordt gegooid. Dat heeft een bevreemdend maar fascinerend effect op de lezer en je kan niet anders dan met verwondering verder lezen en achteraf denken: what the fuck was dat?

Ik herkende hier een beetje het natuurlijke taalgebruik van een Dimitri Verhulst maar dan tot een veel hogere macht.

Niet voor zwakke magen, maar bij momenten zeer grappig en, mits met mate genuttigd, best aangenaam leesvoer. Geweldige namen ook van de personages: Brees (the wrong man in the wrong place), Jeanien het Poepmasjien, Leon Leonski (die patenten vraagt op werkelijk alles: het warm water...), Pafke de Pierenaaier, Greta persona non greta...

Eindoordeel:

***1/2

The Road - Cormac McCarthy

In't kort:

Een man en zijn zoontje (ze blijven de hele tijd ook naamloos) trekken rond in een desolaat, post-apocalyptisch landschap. Ze zijn continu op zoek naar voedsel in een uitgestorven landschap (post-kernoorlog) en moeten op de hoede zijn voor de bad guys, kannibalen die alles zullen proberen om hen (the good guys) te pakken te krijgen.

Mijn oordeel:

Wow. Dit zijn de boeken waarom een mens leest. Van de eerste zin tot de laatste zat ik in het boek, voelde ik mee met de personages, was ik verbijsterd, begeesterd, ontroerd, angstig. Dit is zo'n boek waar, als je het weglegt, je even weer moet wennen aan de wereld buiten het boek.

Een van de beste boeken die ik de afgelopen jaren heb gelezen.

Eindoordeel:

*****

The death of Bunny Munro - Nick Cave

In't kort:Bunny Munro, huis-aan-huis verkoper van beauty products voor vrouwen, is een onverbeterlijke schuinsmarcheerder die, na een zoveelste veroveringstocht, zijn vrouw thuis aantreft, met een koord rond haar nek, bengelend aan de gordijnrail. Na een vruchteloze poging om hun zoontje, Bunny Jr bij de schoonouders te dumpen, besluit hij om zijn zoontje dan maar de knepen van het vak aan te leren door hem mee te nemen op een volgende verkoopsronde.

Mijn oordeel:

Het zal aan mij liggen, maar het boeide me totaal niet. Op zich leuk geschreven, met een stijl die je als lezer voortduwt in het verhaal, maar Bunny Munro is niet een personage waar ik sympathie voor heb: hij zuipt, hij verkracht en hij sleurt zijn zoon mee in de afgrond. Nadat hij eerst zijn vrouw zo kapot heeft gemaakt dat ze zelfmoord pleegt. Zijn louteringstocht langs klanten (makkelijke vrouwen, hoopt hij) is beschamend.

Nu, ik denk ook niet dat Nick Cave wil dat we dit personage sympathiek vinden, en het is keiharde satire op dit soort huis-aan-huis verkopers en charlatans. Daar is hij dan wel in geslaagd. Alleen geloofde ik niet in de "loutering" op het einde en de "het is allemaal de schuld van een slechte opvoeding" op het einde. Het is een determinisme waar ik me niet mee wil verzoenen.

Eindoordeel:

**1/2

Notes from a small island - Bill Bryson

In't kort:
Voordat Bill Bryson, nadat hij jarenlang in het VK heeft gewerkt en gewoond, terugkeert naar zijn geboorteland Amerika, trekt hij nog een laatste keer door dit kleine eiland, op zoek naar wat hem daar nou zo geeft gefascineerd.

Mijn oordeel:
Deze keer kon Bill Bryson me toch wat minder bekoren dan in andere werken zoals Walk in the woods of Down under. En dat heeft volgens mij een deel dezelfde reden als bij Overal en nergens (Neither here nor there). Hoe dichter Bryson bij mij bekende zaken komt, hoe vaker ik het in zekere mate oneens met hem ben en hoezeer zijn anders grappig cynisme en sarcasme overkomen als bijtend en een beetje, mja, paternalistisch. Hij komt dan, zoals ik bij dat boek ook had, toch over als de Amerikaan die moeite heeft zich aan te passen, een zeurpiet. Je vraagt je wel eens af of hij het wel naar zijn zin heeft.

Nu, er zijn genoeg leuke passages en Bryson blijft een begenadigd verteller. Dit was dus verre van een onprettige leeservaring. Het is alleen wat minder dan wat ik bij hem verwachtte.

Eindoordeel:
***

I play the drums in a band called okay - Toby Litt

In't kort:
De (fictieve) autobiografie van Clap, de drummer van de band okay.

Mijn oordeel:
Ik vond het maar matig boeiend. Het probeert het leven te schetsen van life on the road voor een bandlid dat meestal en van nature meer op de achtergrond blijft. Drugs, gewillige fans en allerlei andere typische zaken komen naar voor. Niets nieuws. Waar het anders is of probeert te zijn, is dat Clap toch minder asociaal is dan de doorsnee rockster. Hij bekeert zich op een bepaald moment zelfs tot het Boeddhisme.

Alleen: hij doet dat op een voor mij saaie manier. De humor zit hem vast in de hilarische toestanden die hij en de band meemaken, maar het is geen bijtende satire, het mist pit.

Toby Litt heeft, denk ik, geprobeerd om een waarheidsgetrouwe weergave te maken, net zoals een echte drummer uit een rockband het zou (kunnen) doen. Die biografieën zijn vast niet veel boeiender, maar worden daar vaak rechtgehouden doordat het de biografie van een bekend iemand is en de lezer positief bevooroordeeld eraan begint. Hier ken je de drummer niet, eerlijk, en blijft de verveling over. Ik was blij dat het uit was.

Wel mooi vormgegeven: de kaft ziet er niet alleen uit als een oude vinylplaat, maar heeft ook de ribbeltjes. Geinig.

Eindoordeel:
**1/2

Wij - Elvis Peeters

In't kort:
Een groep jongeren verveelt zich. Ze probeert deze verveling te verdrijven door steeds verder gaande spelletjes te spelen met elkaar maar ook met anderen.

Mijn oordeel:
"Wij" wil een spiegel zijn van de verveling die de jeugd van tegenwoordig, ondanks een groter aanbod aan afleiding dan ooit, in zijn greep houdt. Het is ook een door gewelddadige games en media moreel losgeslagen jeugd, die de scheidslijn tussen goed en kwaad, tussen aanvaardbaar en onaanvaardbaar niet meer kent of wil kennen.

Zij zijn hun eigen baas. Het is hun lichaam, hun geest die ze (ook letterlijk) verneuken, dus wat let hen?

Op zich een interessant gegeven, maar het beeld hier is wel heel scherp.  Hun gedragingen zijn zeer extreem en hun morele losgeslagenheid is bijna stuitend. Het wil me allemaal wat te schokkend zijn. Het is me daarin ook wat onduidelijk wat Elvis Peeters hier dan mee wil. Ik vrees een beetje dat vooral die jeugd die hij hier schetst dit een schitterend boek vindt. Voor mij ontbrak er wat, al kan ik niet direct duiden wat: een andere stem? Meer diepgang?

Ik vind het wel een goed geschreven boek: de verveling van die jongeren druipt van de bladeren af en het is zo uit, maar de eenzijdigheid begon me halverwege het boek wat tegen te staan en dat is gebleven tot het einde.


Eindoordeel:
**1/2

Testimony - Anita Shreve

In't kort:

Een seksschandaal op de prestigieuze Avery Academy, waar een sekstape opduikt van een aantal senior studenten met een minderjarige freshman studente, zet de wereld van alle betrokkenen en hun omgeving op z'n kop.

Mijn oordeel:

Goed boek. Ondanks het gewaagde uitgangspunt, wordt nergens de sensatie opgezocht. De verschillende betrokkenen, ouders, liefjes, tot zelfs een bewoonster van het dorpje Avery die vertelt over de media-aandacht, worden eerlijk aan bod gebracht en nergens wordt de lezer een bepaalde visie opgedrongen. Oordel zelf maar wie er fout is, of de gevolgen te hard of net niet hard genoeg waren voor de betrokkenen.

Vooral ook de schuldvraag wordt in het midden gelaten, evenals de vraag of de reactie van de media en de overdreven preutsheid van Amerika (seksuele betrekkingen zijn bij tieners een feit maar worden snel in de criminele sfeer geduwd) niet te overdreven zijn.

De personages krijgen ook de tijd om open te bloeien voor ons. Je komt steeds meer te weten en het zijn kleine details die hen tekenen. De directeur van de Academy, bijvoorbeeld, wordt door kleine details gekleurd, en het zijn net die details die hem voor elke lezer anders gaan doen overkomen (net zoals je in het echte leven over mensen oordeelt, op basis van schijnbaar nietige details). Ik vind hem bijvoorbeeld een sukkel, maar dan voornamelijk door kleine details.

Hierdoor wint het boek ook aan overtuigingskracht. Door deze subtiele, registrerende stijl van Anita Shreve geraak je ook meer betrokken dan wanneer de emoties voorgeschoteld zouden worden.

De balans in dit boek zat helemaal goed en het las dan ook als een trein. 

Eindoordeel:

****

Maus - Art Spiegelman

Genre: graphic novel

In 't kort: Een joodse man (de schrijver zelf) maakt een stripboek over het hedendaagse leven van (en met) zijn vader en dat ten tijde van de Holocaust. Zijn vader vertelt hoe hij dit drama, met steeds heel veel mazzel, overleefde. Bijzonder in dit boek zijn de dieren die metafoor staan voor hun afkomst (muis = jood, kat = nazi)

Mijn oordeel: Het boek lees je in één beweging uit. Woord & beeld geven op een bijzondere wijze weer wat er in WOII gebeurde en wat voor effect dat nà de oorlog op die generatie (de vader) en die daarna (de zoon) heeft.

Eindoordeel: ****

Hickory Dickory Dock - Agatha Christie

Genre: detective

In 't kort: Wanneer in een Londen's studentenhuis plotseling verschillende voorwerpen worden vermist, schakelt de huisbazin Hercule Poirot in. Niet lang daarna wordt een van de studenten vermoord. Poirot vindt onder andere middels de lijst van gestolen voorwerpen de oplossing tot de moord.

Mijn oordeel: Een onderhoudende, voor Agatha Christie's doen, drukke/volle whodunnit. De meeste van haar verhalen kabbelen wat meer en zijn daardoor dmv redelijk "passief" lezen goed te volgen. Bij deze detective werden er tamelijk veel aanwijzingen en personages opgevoerd wat een actievere leeshouding van mij vroeg (waar ik op dat moment wat minder zin in had).

Eindoordeel: ***

The Clocks - Agatha Christie

Genre: Detective

In 't kort: Een onbekende man wordt vermoord aangetroffen in het huis van een blinde vrouw. Niemand in de buurt lijkt iets gezien te hebben. In de kamer waar het lijk gevonden wordt zijn drie klokken geplaatst. De dader is onvindbaar, totdat Hercule Poirot er zich mee mag bemoeien.

Mijn oordeel: Ik ben over het algemeen dol op Agatha Christie's (heb ze nu op een paar na allemaal gelezen) maar vind dit een van de minst geslaagden. Het duurde naar mijn smaak veel te lang voordat er ook maar één aanwijzing was en plots daarna was alles snel opgelost. Haar personages hebben hier ook weinig diepgang. Hoogstwaarschijnlijk omdat er te veel worden opgevoerd.

Eindoordeel: **

The pillars of the earth - Ken Follett

Genre: Historische roman

In 't kort: Een bijna 1000 pagina tellend middeleeuws epos. De rode draad in dit verhaal is de bouw van een kathedraal en een aantal personages die daarbij betrokken zijn: edelen, geestelijken en werklieden.
Hoe deze verschillende machten door geweld en intriges elkaar het leven zuur maken en aan invloed winnen en verliezen. Op de voorgrond volgen we een aantal "gewone" mensen die hun hoofd boven water proberen te houden in onzekere tijden.

Mijn oordeel: De eerste honderd pagina's waren even doorbijten; er gebeurt niet zo veel interessants en ik vroeg me af waar de komende 900 pagina's dan wel over zouden gaan? Snel daarna begon het verhaal zich écht te ontwikkelen en werd het 'groter geheel' duidelijk. Vanaf dat moment tot het einde was een heerlijke leeservaring. Een aanrader voor iedereen die eens het (mogelijke) dagelijks leven van de Middeleeuwen wilt beleven.

Eindoordeel: ****

On Chesil Beach - Ian McEwan

In't kort:
Edward en Florence zijn net getrouwd. In het hotel van hun huwelijksreis kijken zij vol spanning de eerste huwelijksnacht tegemoet.
Ze hebben allebei andere redenen om er met zin dan wel weerzin op te wachten en om er, ieder voor een eigen reden, bang voor te zijn.

Mijn oordeel:
Dit korte boekje speelt zich helemaal af in de hoofden van de beide protagonisten. We leren hoe Florence en Edward allebei uit een andere achtergrond komen. Maar allebei zijn ze wel stevig geworteld in een Victoriaanse preutsheid. De eerste nacht is ook meteen de eerste keer.

Het is tegelijk ook een blik op veranderende tijden. Het speelt zich af begin jaren '60, net voor de sexuele revolutie de wereld en de visie op sexualiteit zal veranderen. In Florence en Edward zie je twee aspecten van die tijd: een zit stevig vast in de oude tijd (preuts, a-seksueel), terwijl de andere klaar is om bijna letterlijk en figuurlijk de nieuwe tijd te bespringen.

Daarnaast zien we hoe liefde niet kan blijven bestaan als er niet gepraat wordt. Edward en Florence houden van elkaar maar kennen elkaar niet.

McEwan brengt een mooie visie op deze worsteling van Edward en Florence om te leren leven met enerzijds hun wensen, anderzijds hun beperkingen en de moeilijkheid om als koppel tot een bevredigend vergelijk te komen. Waar het boek moeite heeft op gang te komen, krijgen we steeds meer lagen die zowel het gedrag van Florence als dat van Edward wat beter duiden. Dat maakt het boek uiteindelijk een interessante psycholgische denkoefening. Of hoe twee geliefden elkaar ook kunnen kapotmaken.

Eindoordeel:
***

Smet - Henk van Straten

In't kort:
Tonny Ickenroth, Darryl Flesje en Betsie Deckers, alledrie slachtoffer van dwangneuroses, starten samen een praatgroepje, tot hilariteit van de Thaise huishoudhulp van Betsie, Boonchan. Wanneer Tonny zijn blinde zoon Timo meeneemt naar een van de sessies, werpt deze laatste zich op als de nieuwe messias. Hun eerste missie wordt het redden van Joseph, de zoon van Darryl, die als loverboy op het slechte pad is geraakt.

Mijn oordeel:
Smet mist diepgang. Het is onduidelijk wat nou de bedoeling is: is het een satirische parodie op de algehele moderne neuroses die hier in een aantal personages wordt gekristalliseerd? Is het slapstick waarbij met een aantal neuroses wordt gelachen? Tonny is ook een Gilles de la Tourette patient. Altijd voer voor wat goedkope humorstootjes. Iemand die om de zoveel tijd wat smerigs roept, nou, da's lachen? Nu heb ik wel de indruk dat Henk van Straten het goed bedoelt, in de lijn van programma's als "Je zal het maar hebben", maar het neigt toch allemaal wat teveel naar het stereotiepe.

Er wordt ook te veel op het humoristische gespeeld om de diepere laag goed naar voren te komen: het wil ons een spiegel voorhouden, het wil ons wijzen op onze bizarre verhouding met hedendaagse maatschappelijke  problemen als milieu, criminaliteit en hoe dit leidt tot apocalyptische visioenen.

Boonchan en haar cynische opmerkingen moeten (te) duidelijk voor de komische noot zorgen en ervoor zorgen dat de lezer niet gaat denken dat het allemaal ernstig is. Zij is de stem van de rede: wat een onzin allemaal, die apocalyptische visie van deze mensen. De meerlagigheid van de personages wordt wel betracht maar gaat verloren tegen de te sterke nadruk op hun tics. Ik voelde me bij geen enkel personage betrokken. Het geheel was te gestructureerd, te bedacht om geloofwaardig te zijn.

Soit, het is een roman met, denk ik, goede bedoelingen, maar die er niet in slaagt om die bedoelingen bevredigend uit te werken.

Jammer, want vorig jaar was het debuut van deze schrijver (Ik Ben de Regen) een van de positieve verrassingen voor mij en ik verwachtte hier meer van.

Eindoordeel:
**

PS: De titel van "Ik Ben de Regen" is trouwens voor de pocket-uitgave veranderd naar "Kleine Stinkerd" omdat de eerste titel te literair zou zijn (heb ik begrepen). Ik vond het wel een goede titel en heb het boek op basis daarvan meegenomen.

Ultramarijn - Henk van Woerden

In't kort:
Door een grote familieschande en ook door etnische onrust in Turkije worden Joakim en zijn half-zus Aysel van elkaar gescheiden. Aysel trekt met haar vader naar Duitsland, terwijl Joakim verweesd met zijn moeder achterblijft in Turkije.
Zullen hun paden ooit weer kruisen?

Mijn oordeel:
Dit boek was een beproeving, Waar het veelbelovend begint als een soort familiegeschiedenis alla Middlesex, verzuipt het steeds meer in metaforen en zintuiglijkheden die Henk Van Woerden op de voorgrond wilt plaatsen. Het verhaal wordt secundair. Door de overduidelijke aanwezigheid van de schrijver, kwam bovendien geen enkel personage als authentiek over.

Nu, ik heb geen moeite met een goeie metafoor op z'n tijd, maar je kan ook overdrijven. Letterlijk continu worden we met de neus gewreven op dat dit vooral een zintuigelijke ervaring moet zijn, hè! De kleur van een zaal is niet gewoon rood, nee, ze is "rood in C-groot". Een huis is geen gewoon huis, nee het huis "heeft eierstokken" (!!!!!).

Daarnaast is het een nogal cliché-matig gedweep van een duidelijke westerling met een andere, oude cultuur. Hij vindt dat in dit soort traditionele culturen mensen veel echter zijn, dat hun gevoelens en hun manier van leven veel waarachtiger zijn. Nederland is nuchter, droog, saai, doods; Turkije (het land wordt niet vernoemd maar het is duidelijk dat het Turkije is) leeft. Nu, uiteraard wordt dat Turkije dan kapotgemaakt door de westerse drang om er een vakantiepark van te maken.

Akkoord, dat is voor een deel waar. Onze drang om overal onze eigen cultuur tegen te komen zorgt voor lelijke toersitenkolonies en de vooruitgang is vaak voor die landen eerder een achteruitgang, maar dit soort eenzijdige visie erop stoort mij. Het is heel duidelijk een westerse visie die hier als een waarachtige visie wordt verkocht. Dat is steeds de ironie.

Waar ik ook best moeite mee had, is dat ik me niet kon vereenzelvigen met de personages. Ze lijden allemaal onder liefdesperikelen. Het is echter heel moeilijk om daar echt medelevend in te zijn als de ondertoon incestueus is. Och gut, wat jammer dat die relatie met z'n dochter zo problematisch is?? En wat goed dat Ozlem tegen haar vader / minnaar verzwijgt dat hij haar vader is...?

De verteller is ook te duidelijk een man. Dat maakt het natuurlijk ook wat makkelijker om een oude cultuur waar de mannen de plak zwaaien te verheerlijken.

Ach ja, ik las het vast verkeerd, Henk van Woerden won hiermee namelijk postuum de Gouden Uil in 2006 en de kritieken zijn lovend. Ik snap die oude, waarachtige cultuur gewoon niet, denk ik, verdomde westerling die ik ben...

Eindoordeel:
Begon goed, maar ik ergerde me steeds meer, aan inhoud én vorm *1/2

Mijn Jaar van het Vlees - Ruth L Ozeki

In't kort:
"Mijn jaar van het vlees" is de terugblik van Jane Takagi-Kleine, een Japans-Amerikaanse, op een turbulent jaar. Ze is een documentairemaakster die gevraagd wordt om een door de rundvleesindustrie (BEEF-EX) gesponsorde documentairereeks voor de Japanse markt te maken. In deze documentaire zullen Japanse huisvrouwen kennismaken met trouwe, Amerikaanse echtegenotes die liefdevol voor hun hardwerkende mannen een stukske vlees klaarmaken.

Althans, dat is de bedoeling van het Japanse reclamebureau. Het loopt uiteindelijk allemaal enigszins anders. Het jaar van het vlees wordt een turbulent jaar voor alle betrokkenen en Jane voelt zich hoe langer hoe meer verplicht om een en ander te saboteren.

Mijn oordeel:
Hoewel het een roman is, biedt dit boek toch weer een ontstellende blik op de door hormonen en andere medicijnen besmette vleesindustrie, in eerste instantie in de USA, maar uitbreidbaar naar de hele wereld. Meat is king. Dit maakt dit boek een satire met best wrange kantjes eraan. En dat mag.

Naast de flagrante misbruiken in de vleesindustrie draait dit boek ook voornamelijk om sterke vrouwen die proberen los te komen uit het juk van de nog steeds door mannen geregeerde wereld. Hier wordt vooral de Japanse conservatieve kijk op vrouwenrechten aangekaart, via de blik van de vreselijke Joichito 'John' Ueno die duidelijk vindt dat vrouwen moeten zorgen voor het huishouden en de nakomelingen. Of voor vertier voor de overheersende man in stripclubs.

Het geëngageerde van deze roman zit zeker niet een goede leeservaring in de weg, integendeel, het zorgt voor een extra push om geïntrigeerd verder te lezen. De sterke vrouwen zijn ook geen karikaturen geworden, je ziet dat het gemeend is. Briljant vond ik het misschien niet, maar ik merkte wel dat ik graag verder wilde lezen. Vooral ook omdat het in zijn geheel een mooi pleidooi is tegen allerlei vooroordelen. Dat kan ik alleen maar toejuichen.

Eindoordeel:
***1/2

Noot: De Nederlandse vertaling van deze Engelstalige roman is prima. Is ook het vermelden waard.

Passie - Mart Smeets

In't kort:
Mart Smeets kijkt terug op 40 jaar sportjournalistiek aan de hand van verschillende schrijfsels die hij in die 40 jaar voor uiteenlopende publicaties heeft geschreven.

Mijn oordeel:
Ik heb me geërgerd. Hoe verder ik vorderde in het boek, hoe meer ik me ging ergeren. Waar de oudere artikels nog blijk geven van een geïnteresseerd sportjournalist, zien we hoe langer hoe meer Mart Smeets' typische stijl opduiken: "Kijk eens hoe diepgaand ik met de mens achter de sporter omga." Nu, die stijl van hem heeft veel succes. Ik reken de werkelijk braakverwekkende commentaren van bijvoorbeeld een Michel Wuyts of een Karl Van Nieuwkerke tot volgelingen van Smeets. Daar kan hij niets aan doen natuurlijk.

Het grootste probleem met Mart Smeets is dat hij zichzelf duidelijk een hele grote meneer vindt, in tegenstelling tot iedereen die niet voldoet aan de Mart norm. En de Mart norm is heel simpel: je moet gewoon hetzelfde doen en zijn als Mart. Dat betekent, volgens mij, dat je zelfingenomen, ouderwets, sexistisch, betweterig en een beetje naar moet zijn. Volgens Mart zelf betekent dat vast dat je inteliigent, filosofisch, gedistingeerd en modern aristocratisch moet zijn.

Zijn sportstukjes zijn nog het minst ergerlijk en gelukkig heeft hij er geen Armstrong stukjes inzitten, maar de verhalen die de man geschreven heeft, overstijgen nergens de middelmaat, zijn dertien in een dozijn en vertonen een hoog masturbatoir gehalte. Zijn eigen terugblik op stukjes (korte commentaartjes achter elk stukje) gooien vaak olie op het vuur: "Ineens ging ik een verhaaltje schrijven vanuit het standpunt van een vrouw..." (juist, ja) of "Er is blijkbaar wat misgelopen bij het versturen naar de uitgever want dit stukje werd nooit gepubliceerd" (tja...) enzovoort.

Akkoord, ik ben met een vooroordeel aan dit boek begonnen maar ook met de gedachte dat ik hem nog een kans wilde geven. Helaas... Het ergste verhaal is dat waar hij, fictief uiteraard, vooruitblikt hoe hij in het voorportaal naar de Hemel, zijn grafrede moet samenstellen en waar hij wordt geinterviewd door en knappe stoot die hem, natuurlijk, waanzinnig aantrekkelijk vindt. Tenenkrullend.

Het is vast allemaal ironisch bedoeld...

Eindoordeel:
Het begint nog bij een **1/2 à *** maar glijdt gestaag af naar mijn eindoordeel *

The Turnaround - George Pelecanos

In't kort: Zomer 1972, Washington DC. Drie dronken blanke tieners rijden een zwarte wijk binnen om er wat amok te maken. Het loopt echter zwaar uit de hand en zes levens worden voorgoed veranderd. Vijfendertig jaar later lopen drie van hen elkaar 'toevallig' tegen het lijf, met alweer noodlottige gevolgen voor één van hen.

Mijn oordeel: Ik had al veel goeie dingen van Pelecanos gehoord en gelezen, en vond het hoog tijd om dat effe aan mijn smaak te toetsen.

En effectief, qua karaktertekening en het neerzetten van een milieu kan dit zeker tellen. Het boek leest als een trein, de personages worden heel sterk uitgewerkt, met heel veel oog voor detail. Het verhaal zelf is erg onderhoudend, met enkele leuke side-steps naar onder andere de oorlogen in Afghanistan en Irak.

Niks dan goeds dus. Alleen spijtig van het vrij voorspelbare einde. Als een niet echt ervaren thrillerlezer als ik na een goeie 120 pagina's al min of meer doorheeft hoe de vork aan de steel zit, dan zal dat voor doorwinterde thrillerliefhebbers zeker ook het geval zijn. Wat ontgoochelend. Maar dit zal toch niet mijn laatste Pelecanos zijn...

Eindoordeel: ***1/2

Caesarion - Tommy Wieringa

In't kort:
Ludwig Unger, een barpianist, keert met de as van zijn moeder terug naar Engeland om haar daar te verstrooien op de plek waar ooit hun huis stond.

We leren, stukje bij beetje, het verhaal kennen van Ludwig en zijn moeder. Een verhaal dat sterk oedipaal gekleurd is. Een verhaal ook dat ons een groot deel van de wereld laat zien, van Jordanië over Nederland, via Los Angeles, Wenen en Praag weer terug naar Engeland.

Mijn oordeel:
Net als bij Joe Speedboot valt hier vooral op hoe goed Wieringa kan vertellen. Hij heeft een soort van rustgevende of zelfs geruststellende schrijfstijl waar je je meteen in thuis voelt. Ik heb ook dit boek graag gelezen.

Het verhaal zelf is ook ontroerend, maar wordt misschien door net teveel vreemde vogels bevolkt om helemaal te grijpen. Nu, de personages zijn in zekere zin vreemd, maar blijven, door Wieringa's stijl, wel geloofwaardig, met uitzondering van de vader misschien.

Grootste minpunt vind ik toch dat het af en toe wat te cultureel geleerd wilt zijn. Ik hoed me steeds voor te gratuite verwijzingen naar cultuur en andere 'denkers'. Dit boek heeft dat niet nodig om sterk te zijn.

Tommy Wieringa kan zeer aardig schrijven en gebruikt verschillende stijlbeelden om het centrale thema van dit boek te ondersteunen: aftakeling, op allerlei vlak, die nog versneld wordt door af en toe een flinke storm.

Eindoordeel:
****