The Road - Cormac McCarthy

In't kort:

Een man en zijn zoontje (ze blijven de hele tijd ook naamloos) trekken rond in een desolaat, post-apocalyptisch landschap. Ze zijn continu op zoek naar voedsel in een uitgestorven landschap (post-kernoorlog) en moeten op de hoede zijn voor de bad guys, kannibalen die alles zullen proberen om hen (the good guys) te pakken te krijgen.

Mijn oordeel:

Wow. Dit zijn de boeken waarom een mens leest. Van de eerste zin tot de laatste zat ik in het boek, voelde ik mee met de personages, was ik verbijsterd, begeesterd, ontroerd, angstig. Dit is zo'n boek waar, als je het weglegt, je even weer moet wennen aan de wereld buiten het boek.

Een van de beste boeken die ik de afgelopen jaren heb gelezen.

Eindoordeel:

*****

The death of Bunny Munro - Nick Cave

In't kort:Bunny Munro, huis-aan-huis verkoper van beauty products voor vrouwen, is een onverbeterlijke schuinsmarcheerder die, na een zoveelste veroveringstocht, zijn vrouw thuis aantreft, met een koord rond haar nek, bengelend aan de gordijnrail. Na een vruchteloze poging om hun zoontje, Bunny Jr bij de schoonouders te dumpen, besluit hij om zijn zoontje dan maar de knepen van het vak aan te leren door hem mee te nemen op een volgende verkoopsronde.

Mijn oordeel:

Het zal aan mij liggen, maar het boeide me totaal niet. Op zich leuk geschreven, met een stijl die je als lezer voortduwt in het verhaal, maar Bunny Munro is niet een personage waar ik sympathie voor heb: hij zuipt, hij verkracht en hij sleurt zijn zoon mee in de afgrond. Nadat hij eerst zijn vrouw zo kapot heeft gemaakt dat ze zelfmoord pleegt. Zijn louteringstocht langs klanten (makkelijke vrouwen, hoopt hij) is beschamend.

Nu, ik denk ook niet dat Nick Cave wil dat we dit personage sympathiek vinden, en het is keiharde satire op dit soort huis-aan-huis verkopers en charlatans. Daar is hij dan wel in geslaagd. Alleen geloofde ik niet in de "loutering" op het einde en de "het is allemaal de schuld van een slechte opvoeding" op het einde. Het is een determinisme waar ik me niet mee wil verzoenen.

Eindoordeel:

**1/2

Notes from a small island - Bill Bryson

In't kort:
Voordat Bill Bryson, nadat hij jarenlang in het VK heeft gewerkt en gewoond, terugkeert naar zijn geboorteland Amerika, trekt hij nog een laatste keer door dit kleine eiland, op zoek naar wat hem daar nou zo geeft gefascineerd.

Mijn oordeel:
Deze keer kon Bill Bryson me toch wat minder bekoren dan in andere werken zoals Walk in the woods of Down under. En dat heeft volgens mij een deel dezelfde reden als bij Overal en nergens (Neither here nor there). Hoe dichter Bryson bij mij bekende zaken komt, hoe vaker ik het in zekere mate oneens met hem ben en hoezeer zijn anders grappig cynisme en sarcasme overkomen als bijtend en een beetje, mja, paternalistisch. Hij komt dan, zoals ik bij dat boek ook had, toch over als de Amerikaan die moeite heeft zich aan te passen, een zeurpiet. Je vraagt je wel eens af of hij het wel naar zijn zin heeft.

Nu, er zijn genoeg leuke passages en Bryson blijft een begenadigd verteller. Dit was dus verre van een onprettige leeservaring. Het is alleen wat minder dan wat ik bij hem verwachtte.

Eindoordeel:
***

I play the drums in a band called okay - Toby Litt

In't kort:
De (fictieve) autobiografie van Clap, de drummer van de band okay.

Mijn oordeel:
Ik vond het maar matig boeiend. Het probeert het leven te schetsen van life on the road voor een bandlid dat meestal en van nature meer op de achtergrond blijft. Drugs, gewillige fans en allerlei andere typische zaken komen naar voor. Niets nieuws. Waar het anders is of probeert te zijn, is dat Clap toch minder asociaal is dan de doorsnee rockster. Hij bekeert zich op een bepaald moment zelfs tot het Boeddhisme.

Alleen: hij doet dat op een voor mij saaie manier. De humor zit hem vast in de hilarische toestanden die hij en de band meemaken, maar het is geen bijtende satire, het mist pit.

Toby Litt heeft, denk ik, geprobeerd om een waarheidsgetrouwe weergave te maken, net zoals een echte drummer uit een rockband het zou (kunnen) doen. Die biografieën zijn vast niet veel boeiender, maar worden daar vaak rechtgehouden doordat het de biografie van een bekend iemand is en de lezer positief bevooroordeeld eraan begint. Hier ken je de drummer niet, eerlijk, en blijft de verveling over. Ik was blij dat het uit was.

Wel mooi vormgegeven: de kaft ziet er niet alleen uit als een oude vinylplaat, maar heeft ook de ribbeltjes. Geinig.

Eindoordeel:
**1/2

Wij - Elvis Peeters

In't kort:
Een groep jongeren verveelt zich. Ze probeert deze verveling te verdrijven door steeds verder gaande spelletjes te spelen met elkaar maar ook met anderen.

Mijn oordeel:
"Wij" wil een spiegel zijn van de verveling die de jeugd van tegenwoordig, ondanks een groter aanbod aan afleiding dan ooit, in zijn greep houdt. Het is ook een door gewelddadige games en media moreel losgeslagen jeugd, die de scheidslijn tussen goed en kwaad, tussen aanvaardbaar en onaanvaardbaar niet meer kent of wil kennen.

Zij zijn hun eigen baas. Het is hun lichaam, hun geest die ze (ook letterlijk) verneuken, dus wat let hen?

Op zich een interessant gegeven, maar het beeld hier is wel heel scherp.  Hun gedragingen zijn zeer extreem en hun morele losgeslagenheid is bijna stuitend. Het wil me allemaal wat te schokkend zijn. Het is me daarin ook wat onduidelijk wat Elvis Peeters hier dan mee wil. Ik vrees een beetje dat vooral die jeugd die hij hier schetst dit een schitterend boek vindt. Voor mij ontbrak er wat, al kan ik niet direct duiden wat: een andere stem? Meer diepgang?

Ik vind het wel een goed geschreven boek: de verveling van die jongeren druipt van de bladeren af en het is zo uit, maar de eenzijdigheid begon me halverwege het boek wat tegen te staan en dat is gebleven tot het einde.


Eindoordeel:
**1/2

Testimony - Anita Shreve

In't kort:

Een seksschandaal op de prestigieuze Avery Academy, waar een sekstape opduikt van een aantal senior studenten met een minderjarige freshman studente, zet de wereld van alle betrokkenen en hun omgeving op z'n kop.

Mijn oordeel:

Goed boek. Ondanks het gewaagde uitgangspunt, wordt nergens de sensatie opgezocht. De verschillende betrokkenen, ouders, liefjes, tot zelfs een bewoonster van het dorpje Avery die vertelt over de media-aandacht, worden eerlijk aan bod gebracht en nergens wordt de lezer een bepaalde visie opgedrongen. Oordel zelf maar wie er fout is, of de gevolgen te hard of net niet hard genoeg waren voor de betrokkenen.

Vooral ook de schuldvraag wordt in het midden gelaten, evenals de vraag of de reactie van de media en de overdreven preutsheid van Amerika (seksuele betrekkingen zijn bij tieners een feit maar worden snel in de criminele sfeer geduwd) niet te overdreven zijn.

De personages krijgen ook de tijd om open te bloeien voor ons. Je komt steeds meer te weten en het zijn kleine details die hen tekenen. De directeur van de Academy, bijvoorbeeld, wordt door kleine details gekleurd, en het zijn net die details die hem voor elke lezer anders gaan doen overkomen (net zoals je in het echte leven over mensen oordeelt, op basis van schijnbaar nietige details). Ik vind hem bijvoorbeeld een sukkel, maar dan voornamelijk door kleine details.

Hierdoor wint het boek ook aan overtuigingskracht. Door deze subtiele, registrerende stijl van Anita Shreve geraak je ook meer betrokken dan wanneer de emoties voorgeschoteld zouden worden.

De balans in dit boek zat helemaal goed en het las dan ook als een trein. 

Eindoordeel:

****

Maus - Art Spiegelman

Genre: graphic novel

In 't kort: Een joodse man (de schrijver zelf) maakt een stripboek over het hedendaagse leven van (en met) zijn vader en dat ten tijde van de Holocaust. Zijn vader vertelt hoe hij dit drama, met steeds heel veel mazzel, overleefde. Bijzonder in dit boek zijn de dieren die metafoor staan voor hun afkomst (muis = jood, kat = nazi)

Mijn oordeel: Het boek lees je in één beweging uit. Woord & beeld geven op een bijzondere wijze weer wat er in WOII gebeurde en wat voor effect dat nà de oorlog op die generatie (de vader) en die daarna (de zoon) heeft.

Eindoordeel: ****

Hickory Dickory Dock - Agatha Christie

Genre: detective

In 't kort: Wanneer in een Londen's studentenhuis plotseling verschillende voorwerpen worden vermist, schakelt de huisbazin Hercule Poirot in. Niet lang daarna wordt een van de studenten vermoord. Poirot vindt onder andere middels de lijst van gestolen voorwerpen de oplossing tot de moord.

Mijn oordeel: Een onderhoudende, voor Agatha Christie's doen, drukke/volle whodunnit. De meeste van haar verhalen kabbelen wat meer en zijn daardoor dmv redelijk "passief" lezen goed te volgen. Bij deze detective werden er tamelijk veel aanwijzingen en personages opgevoerd wat een actievere leeshouding van mij vroeg (waar ik op dat moment wat minder zin in had).

Eindoordeel: ***

The Clocks - Agatha Christie

Genre: Detective

In 't kort: Een onbekende man wordt vermoord aangetroffen in het huis van een blinde vrouw. Niemand in de buurt lijkt iets gezien te hebben. In de kamer waar het lijk gevonden wordt zijn drie klokken geplaatst. De dader is onvindbaar, totdat Hercule Poirot er zich mee mag bemoeien.

Mijn oordeel: Ik ben over het algemeen dol op Agatha Christie's (heb ze nu op een paar na allemaal gelezen) maar vind dit een van de minst geslaagden. Het duurde naar mijn smaak veel te lang voordat er ook maar één aanwijzing was en plots daarna was alles snel opgelost. Haar personages hebben hier ook weinig diepgang. Hoogstwaarschijnlijk omdat er te veel worden opgevoerd.

Eindoordeel: **

The pillars of the earth - Ken Follett

Genre: Historische roman

In 't kort: Een bijna 1000 pagina tellend middeleeuws epos. De rode draad in dit verhaal is de bouw van een kathedraal en een aantal personages die daarbij betrokken zijn: edelen, geestelijken en werklieden.
Hoe deze verschillende machten door geweld en intriges elkaar het leven zuur maken en aan invloed winnen en verliezen. Op de voorgrond volgen we een aantal "gewone" mensen die hun hoofd boven water proberen te houden in onzekere tijden.

Mijn oordeel: De eerste honderd pagina's waren even doorbijten; er gebeurt niet zo veel interessants en ik vroeg me af waar de komende 900 pagina's dan wel over zouden gaan? Snel daarna begon het verhaal zich écht te ontwikkelen en werd het 'groter geheel' duidelijk. Vanaf dat moment tot het einde was een heerlijke leeservaring. Een aanrader voor iedereen die eens het (mogelijke) dagelijks leven van de Middeleeuwen wilt beleven.

Eindoordeel: ****

On Chesil Beach - Ian McEwan

In't kort:
Edward en Florence zijn net getrouwd. In het hotel van hun huwelijksreis kijken zij vol spanning de eerste huwelijksnacht tegemoet.
Ze hebben allebei andere redenen om er met zin dan wel weerzin op te wachten en om er, ieder voor een eigen reden, bang voor te zijn.

Mijn oordeel:
Dit korte boekje speelt zich helemaal af in de hoofden van de beide protagonisten. We leren hoe Florence en Edward allebei uit een andere achtergrond komen. Maar allebei zijn ze wel stevig geworteld in een Victoriaanse preutsheid. De eerste nacht is ook meteen de eerste keer.

Het is tegelijk ook een blik op veranderende tijden. Het speelt zich af begin jaren '60, net voor de sexuele revolutie de wereld en de visie op sexualiteit zal veranderen. In Florence en Edward zie je twee aspecten van die tijd: een zit stevig vast in de oude tijd (preuts, a-seksueel), terwijl de andere klaar is om bijna letterlijk en figuurlijk de nieuwe tijd te bespringen.

Daarnaast zien we hoe liefde niet kan blijven bestaan als er niet gepraat wordt. Edward en Florence houden van elkaar maar kennen elkaar niet.

McEwan brengt een mooie visie op deze worsteling van Edward en Florence om te leren leven met enerzijds hun wensen, anderzijds hun beperkingen en de moeilijkheid om als koppel tot een bevredigend vergelijk te komen. Waar het boek moeite heeft op gang te komen, krijgen we steeds meer lagen die zowel het gedrag van Florence als dat van Edward wat beter duiden. Dat maakt het boek uiteindelijk een interessante psycholgische denkoefening. Of hoe twee geliefden elkaar ook kunnen kapotmaken.

Eindoordeel:
***

Smet - Henk van Straten

In't kort:
Tonny Ickenroth, Darryl Flesje en Betsie Deckers, alledrie slachtoffer van dwangneuroses, starten samen een praatgroepje, tot hilariteit van de Thaise huishoudhulp van Betsie, Boonchan. Wanneer Tonny zijn blinde zoon Timo meeneemt naar een van de sessies, werpt deze laatste zich op als de nieuwe messias. Hun eerste missie wordt het redden van Joseph, de zoon van Darryl, die als loverboy op het slechte pad is geraakt.

Mijn oordeel:
Smet mist diepgang. Het is onduidelijk wat nou de bedoeling is: is het een satirische parodie op de algehele moderne neuroses die hier in een aantal personages wordt gekristalliseerd? Is het slapstick waarbij met een aantal neuroses wordt gelachen? Tonny is ook een Gilles de la Tourette patient. Altijd voer voor wat goedkope humorstootjes. Iemand die om de zoveel tijd wat smerigs roept, nou, da's lachen? Nu heb ik wel de indruk dat Henk van Straten het goed bedoelt, in de lijn van programma's als "Je zal het maar hebben", maar het neigt toch allemaal wat teveel naar het stereotiepe.

Er wordt ook te veel op het humoristische gespeeld om de diepere laag goed naar voren te komen: het wil ons een spiegel voorhouden, het wil ons wijzen op onze bizarre verhouding met hedendaagse maatschappelijke  problemen als milieu, criminaliteit en hoe dit leidt tot apocalyptische visioenen.

Boonchan en haar cynische opmerkingen moeten (te) duidelijk voor de komische noot zorgen en ervoor zorgen dat de lezer niet gaat denken dat het allemaal ernstig is. Zij is de stem van de rede: wat een onzin allemaal, die apocalyptische visie van deze mensen. De meerlagigheid van de personages wordt wel betracht maar gaat verloren tegen de te sterke nadruk op hun tics. Ik voelde me bij geen enkel personage betrokken. Het geheel was te gestructureerd, te bedacht om geloofwaardig te zijn.

Soit, het is een roman met, denk ik, goede bedoelingen, maar die er niet in slaagt om die bedoelingen bevredigend uit te werken.

Jammer, want vorig jaar was het debuut van deze schrijver (Ik Ben de Regen) een van de positieve verrassingen voor mij en ik verwachtte hier meer van.

Eindoordeel:
**

PS: De titel van "Ik Ben de Regen" is trouwens voor de pocket-uitgave veranderd naar "Kleine Stinkerd" omdat de eerste titel te literair zou zijn (heb ik begrepen). Ik vond het wel een goede titel en heb het boek op basis daarvan meegenomen.

Ultramarijn - Henk van Woerden

In't kort:
Door een grote familieschande en ook door etnische onrust in Turkije worden Joakim en zijn half-zus Aysel van elkaar gescheiden. Aysel trekt met haar vader naar Duitsland, terwijl Joakim verweesd met zijn moeder achterblijft in Turkije.
Zullen hun paden ooit weer kruisen?

Mijn oordeel:
Dit boek was een beproeving, Waar het veelbelovend begint als een soort familiegeschiedenis alla Middlesex, verzuipt het steeds meer in metaforen en zintuiglijkheden die Henk Van Woerden op de voorgrond wilt plaatsen. Het verhaal wordt secundair. Door de overduidelijke aanwezigheid van de schrijver, kwam bovendien geen enkel personage als authentiek over.

Nu, ik heb geen moeite met een goeie metafoor op z'n tijd, maar je kan ook overdrijven. Letterlijk continu worden we met de neus gewreven op dat dit vooral een zintuigelijke ervaring moet zijn, hè! De kleur van een zaal is niet gewoon rood, nee, ze is "rood in C-groot". Een huis is geen gewoon huis, nee het huis "heeft eierstokken" (!!!!!).

Daarnaast is het een nogal cliché-matig gedweep van een duidelijke westerling met een andere, oude cultuur. Hij vindt dat in dit soort traditionele culturen mensen veel echter zijn, dat hun gevoelens en hun manier van leven veel waarachtiger zijn. Nederland is nuchter, droog, saai, doods; Turkije (het land wordt niet vernoemd maar het is duidelijk dat het Turkije is) leeft. Nu, uiteraard wordt dat Turkije dan kapotgemaakt door de westerse drang om er een vakantiepark van te maken.

Akkoord, dat is voor een deel waar. Onze drang om overal onze eigen cultuur tegen te komen zorgt voor lelijke toersitenkolonies en de vooruitgang is vaak voor die landen eerder een achteruitgang, maar dit soort eenzijdige visie erop stoort mij. Het is heel duidelijk een westerse visie die hier als een waarachtige visie wordt verkocht. Dat is steeds de ironie.

Waar ik ook best moeite mee had, is dat ik me niet kon vereenzelvigen met de personages. Ze lijden allemaal onder liefdesperikelen. Het is echter heel moeilijk om daar echt medelevend in te zijn als de ondertoon incestueus is. Och gut, wat jammer dat die relatie met z'n dochter zo problematisch is?? En wat goed dat Ozlem tegen haar vader / minnaar verzwijgt dat hij haar vader is...?

De verteller is ook te duidelijk een man. Dat maakt het natuurlijk ook wat makkelijker om een oude cultuur waar de mannen de plak zwaaien te verheerlijken.

Ach ja, ik las het vast verkeerd, Henk van Woerden won hiermee namelijk postuum de Gouden Uil in 2006 en de kritieken zijn lovend. Ik snap die oude, waarachtige cultuur gewoon niet, denk ik, verdomde westerling die ik ben...

Eindoordeel:
Begon goed, maar ik ergerde me steeds meer, aan inhoud én vorm *1/2

Mijn Jaar van het Vlees - Ruth L Ozeki

In't kort:
"Mijn jaar van het vlees" is de terugblik van Jane Takagi-Kleine, een Japans-Amerikaanse, op een turbulent jaar. Ze is een documentairemaakster die gevraagd wordt om een door de rundvleesindustrie (BEEF-EX) gesponsorde documentairereeks voor de Japanse markt te maken. In deze documentaire zullen Japanse huisvrouwen kennismaken met trouwe, Amerikaanse echtegenotes die liefdevol voor hun hardwerkende mannen een stukske vlees klaarmaken.

Althans, dat is de bedoeling van het Japanse reclamebureau. Het loopt uiteindelijk allemaal enigszins anders. Het jaar van het vlees wordt een turbulent jaar voor alle betrokkenen en Jane voelt zich hoe langer hoe meer verplicht om een en ander te saboteren.

Mijn oordeel:
Hoewel het een roman is, biedt dit boek toch weer een ontstellende blik op de door hormonen en andere medicijnen besmette vleesindustrie, in eerste instantie in de USA, maar uitbreidbaar naar de hele wereld. Meat is king. Dit maakt dit boek een satire met best wrange kantjes eraan. En dat mag.

Naast de flagrante misbruiken in de vleesindustrie draait dit boek ook voornamelijk om sterke vrouwen die proberen los te komen uit het juk van de nog steeds door mannen geregeerde wereld. Hier wordt vooral de Japanse conservatieve kijk op vrouwenrechten aangekaart, via de blik van de vreselijke Joichito 'John' Ueno die duidelijk vindt dat vrouwen moeten zorgen voor het huishouden en de nakomelingen. Of voor vertier voor de overheersende man in stripclubs.

Het geëngageerde van deze roman zit zeker niet een goede leeservaring in de weg, integendeel, het zorgt voor een extra push om geïntrigeerd verder te lezen. De sterke vrouwen zijn ook geen karikaturen geworden, je ziet dat het gemeend is. Briljant vond ik het misschien niet, maar ik merkte wel dat ik graag verder wilde lezen. Vooral ook omdat het in zijn geheel een mooi pleidooi is tegen allerlei vooroordelen. Dat kan ik alleen maar toejuichen.

Eindoordeel:
***1/2

Noot: De Nederlandse vertaling van deze Engelstalige roman is prima. Is ook het vermelden waard.

Passie - Mart Smeets

In't kort:
Mart Smeets kijkt terug op 40 jaar sportjournalistiek aan de hand van verschillende schrijfsels die hij in die 40 jaar voor uiteenlopende publicaties heeft geschreven.

Mijn oordeel:
Ik heb me geërgerd. Hoe verder ik vorderde in het boek, hoe meer ik me ging ergeren. Waar de oudere artikels nog blijk geven van een geïnteresseerd sportjournalist, zien we hoe langer hoe meer Mart Smeets' typische stijl opduiken: "Kijk eens hoe diepgaand ik met de mens achter de sporter omga." Nu, die stijl van hem heeft veel succes. Ik reken de werkelijk braakverwekkende commentaren van bijvoorbeeld een Michel Wuyts of een Karl Van Nieuwkerke tot volgelingen van Smeets. Daar kan hij niets aan doen natuurlijk.

Het grootste probleem met Mart Smeets is dat hij zichzelf duidelijk een hele grote meneer vindt, in tegenstelling tot iedereen die niet voldoet aan de Mart norm. En de Mart norm is heel simpel: je moet gewoon hetzelfde doen en zijn als Mart. Dat betekent, volgens mij, dat je zelfingenomen, ouderwets, sexistisch, betweterig en een beetje naar moet zijn. Volgens Mart zelf betekent dat vast dat je inteliigent, filosofisch, gedistingeerd en modern aristocratisch moet zijn.

Zijn sportstukjes zijn nog het minst ergerlijk en gelukkig heeft hij er geen Armstrong stukjes inzitten, maar de verhalen die de man geschreven heeft, overstijgen nergens de middelmaat, zijn dertien in een dozijn en vertonen een hoog masturbatoir gehalte. Zijn eigen terugblik op stukjes (korte commentaartjes achter elk stukje) gooien vaak olie op het vuur: "Ineens ging ik een verhaaltje schrijven vanuit het standpunt van een vrouw..." (juist, ja) of "Er is blijkbaar wat misgelopen bij het versturen naar de uitgever want dit stukje werd nooit gepubliceerd" (tja...) enzovoort.

Akkoord, ik ben met een vooroordeel aan dit boek begonnen maar ook met de gedachte dat ik hem nog een kans wilde geven. Helaas... Het ergste verhaal is dat waar hij, fictief uiteraard, vooruitblikt hoe hij in het voorportaal naar de Hemel, zijn grafrede moet samenstellen en waar hij wordt geinterviewd door en knappe stoot die hem, natuurlijk, waanzinnig aantrekkelijk vindt. Tenenkrullend.

Het is vast allemaal ironisch bedoeld...

Eindoordeel:
Het begint nog bij een **1/2 à *** maar glijdt gestaag af naar mijn eindoordeel *

The Turnaround - George Pelecanos

In't kort: Zomer 1972, Washington DC. Drie dronken blanke tieners rijden een zwarte wijk binnen om er wat amok te maken. Het loopt echter zwaar uit de hand en zes levens worden voorgoed veranderd. Vijfendertig jaar later lopen drie van hen elkaar 'toevallig' tegen het lijf, met alweer noodlottige gevolgen voor één van hen.

Mijn oordeel: Ik had al veel goeie dingen van Pelecanos gehoord en gelezen, en vond het hoog tijd om dat effe aan mijn smaak te toetsen.

En effectief, qua karaktertekening en het neerzetten van een milieu kan dit zeker tellen. Het boek leest als een trein, de personages worden heel sterk uitgewerkt, met heel veel oog voor detail. Het verhaal zelf is erg onderhoudend, met enkele leuke side-steps naar onder andere de oorlogen in Afghanistan en Irak.

Niks dan goeds dus. Alleen spijtig van het vrij voorspelbare einde. Als een niet echt ervaren thrillerlezer als ik na een goeie 120 pagina's al min of meer doorheeft hoe de vork aan de steel zit, dan zal dat voor doorwinterde thrillerliefhebbers zeker ook het geval zijn. Wat ontgoochelend. Maar dit zal toch niet mijn laatste Pelecanos zijn...

Eindoordeel: ***1/2

Caesarion - Tommy Wieringa

In't kort:
Ludwig Unger, een barpianist, keert met de as van zijn moeder terug naar Engeland om haar daar te verstrooien op de plek waar ooit hun huis stond.

We leren, stukje bij beetje, het verhaal kennen van Ludwig en zijn moeder. Een verhaal dat sterk oedipaal gekleurd is. Een verhaal ook dat ons een groot deel van de wereld laat zien, van Jordanië over Nederland, via Los Angeles, Wenen en Praag weer terug naar Engeland.

Mijn oordeel:
Net als bij Joe Speedboot valt hier vooral op hoe goed Wieringa kan vertellen. Hij heeft een soort van rustgevende of zelfs geruststellende schrijfstijl waar je je meteen in thuis voelt. Ik heb ook dit boek graag gelezen.

Het verhaal zelf is ook ontroerend, maar wordt misschien door net teveel vreemde vogels bevolkt om helemaal te grijpen. Nu, de personages zijn in zekere zin vreemd, maar blijven, door Wieringa's stijl, wel geloofwaardig, met uitzondering van de vader misschien.

Grootste minpunt vind ik toch dat het af en toe wat te cultureel geleerd wilt zijn. Ik hoed me steeds voor te gratuite verwijzingen naar cultuur en andere 'denkers'. Dit boek heeft dat niet nodig om sterk te zijn.

Tommy Wieringa kan zeer aardig schrijven en gebruikt verschillende stijlbeelden om het centrale thema van dit boek te ondersteunen: aftakeling, op allerlei vlak, die nog versneld wordt door af en toe een flinke storm.

Eindoordeel:
****

Dixit - Toni Coppers

In't kort:
Voormalig ambtenaar David Cleeffs besluit zijn kans te wagen en met zijn zeer uitgebreide quiz- en citatenkennis een bedrijfje op te zetten, Dixit, dat teksten en toespraken schrijft voor bedrijven en andere mensen die daar of de tijd of het talent niet voor hebben.

Hij wordt in het geheim ingehuurd door twee agenten die eindelijk eens de jaarlijkse politiequiz willen winnen en van David verlangen hun algemene kennis up to speed te brengen en daarbij specifiek in te zoomen op kennis over het internationaal terrorisme. Als bij een nationale gifaanvalpaniek David het middelpunt wordt van de klopjacht  van de politie, loopt het allemaal een beetje uit de hand.

Mijn oordeel:
Dit is een satirisch boek in de stijl van Ben Elton. En het is zeer genietbaar. Alleen: een beetje betere redactie had dit boek echt deugd gedaan. Niet alleen zijn er een aantal storende taalfouten (tweemaal een behoorlijke basisfout in het Frans bijvoorbeeld), er zijn ook wat inconsistenties: zo is een van de klanten van David een bordeel dat meer intellectuele klanten wilt aantrekken en daarvoor hun prostituees opleidt. Later, voor het komisch effect wellicht, toont een van deze prostituees zich als enorm dom. Dit klopt niet. Bovendien wordt het verhaal ook bevolkt door teveel personages die even hun kop binnensteken voor nog maar eens een extra satirisch element. Dixit wordt daardoor een beetje onevenwichtig. In de beperking toont zich nog steeds de meester. Een goede redacteur had dit gezien. Dit boek kon evenwichtiger en sterker geweest zijn.

Het is natuurlijk ook een eerste boek van deze schrijver. Hij wil graag bewijzen dat hij de media kent (werkt voor de VRT).

Het is een aangenaam boek voor tussendoor, het leest als een trein en een aantal grapjes zijn best goed gevonden. De laatste woorden van Davids schoonvader bij een séance (helemaal in het begin van het boek) zetten de toon. Ik verklap er eentje: grappig hoewel ook enorm flauw. Als de hoofdredacteur van een krant bulderend aan een van zijn journalisten vraagt of hij wel beseft wat het verliezen van het reclamebudget van Always betekent, antwoordt deze laatste laconiek: "Nattigheid?". Niet briljant, wel leuk dus :-)

Eindoordeel:
Goede satire is niet makkelijk en dit is een zeer aardige poging.
***

Kapitein Zeiksnor en De Twee Culturen - Ramsey Nasr

In't Kort:
Een oude man, met oude waarden van etiquette en goede burgerzin, besluit om op zijn verjaardag, net als in de goede oude dagen, een koffie te gaan drinken in het statige Amstel hotel. Hij wordt op weg daarheen echter vreselijk in de weg gestaan en voor de voeten gelopen door de moderne tijd / moderniteit.

Mijn oordeel:
Ik kende van Ramsey Nasr niet meer dan dat hij stadsdichter van Antwerpen is geweest en wilde wel eens iets van hem lezen.

Dit boekje wordt vooral gekenmerkt door een zeer typische stijl: het lijkt een beetje op een toneelstuk waar de schrijver in steeds toenemende mate zich bemoeit met de gang van zaken en zelfs zijn hoofdpersonage af en toe gewoon aan zijn lot overlaat. Dat is leuk, maar niet leuk genoeg voor heel dit boekje, al is het maar 120 pagina's. Het is me ook onduidelijk wat Nasr hiermee nu wil zeggen: is hij nou voor de oude waarden en tegen de onpersoonlijkheid van de moderne tijd of net andersom? De oude man wordt letterlijk en figuurlijk te kakken gezet, maar ook de moderne mens komt er bekaaid vanaf. De waarheid zal wel weer in het midden liggen, zeker?

Soit, het is een kort, vrij amusant boekje zonder al te veel diepgang en een wat vaag doel. Het laat zich wel lekker lezen.

Eindoordeel:
"Waarin de boekenwijze sterren geeft aan een boek en zich afvraagt of hij niet te gul is."
***

The English Patient - Michael Ondaatje

In't kort:

In een verlaten ziekenboeg in Italië, de Villa San Girolamo, is de Canadese Hana als enige verpleegster overgebleven om voor de zwaar verbrande English Patient te zorgen. Zij is vooral aangetrokken door het mysterie van deze man, waarvan ze enkel weet dat hij Engels is of schijnt te zijn.

Wat later wordt dit duo aangevuld met Caravaggio, een dief en oude familievriend van Hana, en Kip, een Indische ontmijner. We volgen voornamelijk de innerlijke gedachtenwereld van deze vier personages terwijl we tegelijk het verhaal van de infameuze Engelse patiënt leren kennen (een onmogelijke liefde in de woestijn) en het mysterie ontrafelen.

Mijn oordeel:
Dit boek ben ik beginnen lezen omdat het in zekere zin (en ook door de verfilming) een moderne klassieker is en ik wilde weten waar het dan over ging (heb de film niet gezien).

Nu, de innerlijke gedachten worden in zeer mooie bewoordingen weergegeven en emoties, landschappen en andere worden zeer mooi omschreven. Echter, het is allemaal zo SAAI. Waar ik in het begin nog geboeid werd door het mysterie van de patiënt, kon het me op het einde allang niet meer schelen. Het liefdesverhaal is schrijnend en ontroerend, maar wordt mijns inziens in de weg gestaan door net té veel schoonschrijverij. Er worden vast veel lagen getoond (of gesuggereerd) die het verhaal meer diepgang moeten geven, zoals de gruwel van de oorlog, de allesvernietigende kracht van de Liefde, en dan nog wat verwijzingen naar Kunst, maar op een bepaald moment wilde ik ze niet meer ontdekken.

Het was gewoon niet mijn soort boek, dus.

Eindoordeel:
**1/2

De Cementen Tuin - Ian McEwan

In't kort:
Jack, Julie, Sue en Tom verliezen kort na elkaar eerst hun vader en daarna hun moeder. Uit schrik anders geadopteerd te worden en hun huis kwijt te geraken, besluiten ze het overlijden van hun moeder voor de buitenwereld verborgen te houden en de moeder in een kist met beton te verbergen.

Mijn oordeel:
The Cement Garden is een van de bekendere werken van McEwan en ik verwachtte dan ook in dit boek een culminatie van wat ik in een aantal van zijn andere boeken zo boeiend vond: het spelen met mysterie, het tegenover elkaar plaatsen van rationele en irrationele gedachten, de kracht van het toeval... Nu, dat viel me hier eerder tegen. Er wordt weinig met het mysterie gespeeld en het wordt al vrij snel duidelijk wat er aan de hand is.
Het subplot, de mogelijk incestueze spanning tussen Jack en Julie is ook te doorzichtig om echt een drijvende kracht te zijn in het verhaal. Je krijgt als lezer alles wat teveel op een presenteerblaadje aangereikt. Daardoor sijpelt alle spanning weg uit dit boek en hoef je als lezer geen enkele inspanning meer te doen.

Aan de vertaling (ik las het in het Nederlands) ligt het niet, want die is prima.

Eindoordeel:
Beetje teleurstellend.
**1/2

Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt) - Ivo Victoria

In't kort:
Ivo keert terug naar zijn geboorteplaats Edegem om zich te verontschuldigen bij Dries, zijn jeugdvriend, voor het nooit winnen van de ronde van Frankrijk voor min twaalfjarigen.

Mijn oordeel:
Geef toe: een boek met zo'n titel kan je gewoon niet laten liggen. Het intrigeerde mij in ieder geval mateloos.

Brengt het boek dan ook wat? Wel, ja, in zekere zin wel. We wisselen in dit boek tussen het heden, waar Ivo in Edegem bij zijn moeder op bezoek is en plant zich te gaan verontschuldigen en het verleden dat we leren via Ivo's herinneringen.

Dit boek is, kan je zeggen, een bewustwordingsroman van de volwassen Ivo (ca 35 jaar): zijn jeugd is nu echt voorbij. Een onschuldige jeugd waarin je, ongestraft, voor jezelf en om indruk te maken op een wat goedgelovige vriend (Dries) een heroïsch kader creëert. Zo was Ivo een groot wielertalent dat samen met Lucien Van Impe trainde. Uiteraard had hij ook het mooiste meisje van de klas (Anja) veroverd. Het zijn vooral de terugblikken op deze jeugdfantasieën en op zijn toen zeer arrogante, egocentrische persoonlijkheid die het boek zeer prettig maken. We herinneren ons allemaal wel nog zulke jongetjes die steeds met wilde verhalen over hun heldendaden aan kwamen draven. Er was altijd ook iemand nodig die het geloofde. Misschien waren we ook wel een van beide types...

Het heden toont een man die tegen een fikse midlife-crisis aankijkt en terugverlangt naar die onschuld en naar het geloof in je eigen fantasiewereld. Een man ook die moeilijk het overlijden van zijn vader lijkt te verwerken. Waren we allemaal nog maar twaalf...

Aangenaam leesvoer en herkenbaar.

Eindoordeel:
***1/2

Blood's a Rover - James Ellroy

In't kort:

Blood's a rover is het derde deel van Ellroy's Underworld USA trilogy (na American Tabloid en The Cold Six Thousand). We zetten het verhaal voort met twee protagonisten uit deel 2, Wayne Tedrow Jr. en Dwight Holly. Net als in deel twee, komen we nog een aantal oude bekenden tegen. Daarnaast worden een aantal nieuwe protagonisten toegevoegd. De meest opvallende daarvan is Donald Crutchfield, een soort van private investigator die mee opgenomen in de criminele onderbuik waar Tedrow en Holly zich al jaren bevinden en de waanzin die dit met zich meebrengt.
Dit deel start in 1968. Bobby Kennedy en Martin Luther King zijn vermoord en Nixon begint aan zijn opmars.

Mijn oordeel:

Na de eerste twee delen gelezen te hebben met een grote tussenpoos, wilde ik deze keer niet zo lang wachten om deel 3 te lezen, de grote conclusie. Hamvraag was of Ellroy de waanzin van deel twee (zowel in de personages als in zijn schrijfstijl) nog verder zou doordrijven.

In de personages, jazeker: jaren als dubbel, triple of meer agent in de verschillende criminele organisaties maar ook in de al even criminele FBI zitten, dat doet wat met een mens. Dit valt nog het meeste op bij Tedrow die steeds meer zijn heil gaat zoeken in voodoo cocktails in Haiti, waar hij voor de maffia probeert casino's te openen. Dwight Holly is wat rustiger geworden, kan je zeggen, maar ziet zijn geweten verscheurd door zijn verliefdheid voor een harde communistische tante. En ook Donald Crutchfield wordt "geïnitieerd".
Inhoudelijk worden we net als bij deel 1 en 2 als lezer niet gespaard: dit is een rotte wereld van drugs, bloedgeld en andere viezigheid die door afpersing, racisme, doodslag of andere drukkingsmiddelen worden verkregen of veroverd. Geen wonder dat ze allen gek worden.
Stilistisch is dit boek nog steeds hypnotiserend. De telegramstijl, de 'raving ramblings' van Ellroy laten ons lijfelijk bijna de gruwelen voelen en meemaken. En dat heb je niet vaak.

Alleen: ik was deze keer minder mee dan met deel 1 en 2. American Tabloid blijft voor mij het beste boek van de drie, terwijl The Cold Six Thousand, in al zijn stilistische waanzin, onclassificeerbaar is, maar misschien net daarom een sterke tweede. En deel drie, mja, las ik het te snel na deel 2 (van Ellroy moet je evenbekomen :-))? Was het niet het juiste moment? Sprak dit deel van de Amerikaanse geschiedenis me minder aan? Had ik stiekem gehoopt dat hij toch nog waanzinniger zou zijn dan The Cold Six Thousand? Ik weet het niet en weet het nu al anderhalve maand niet, dus doe geen verdere pogingen. Maar ik was minder mee.

Eindoordeel:
Ik vind de hele trilogie absoluut een aanrader, maar na deel 1 en 2 had ik hier een onverklaarbaar gevoel van teleurstelling. Tip voor toekomstige lezers: bouw rustpauzes in...

Toch een dikke ***1/2

De Heining - Jan Van Loy

In 't kort:
Een niet nader genoemde ambtenaar bij de Europese Unie (de ik-verteller) en zijn vrouw Debbie verhuizen, nadat zich in de stad een gezinsdrama heeft afgespeeld boven hun appartement, naar een gloednieuwe "gated community" op het Vlaamse platteland: de Windroos. Deze gemeenschap is niet er geliefd in de rest van het dorp en wordt smalend "De Heining" genoemd.

Op een dag past de ik-figuur op het jongste zoontje van de eigenaar (dictator) van de Windroos. Na wat tumult tussen de ik-figuur en een jaloerse Braziliaanse voetballer, blijkt het jongetje spoorloos verdwenen.

Mijn oordeel:
Dit is een best aangenaam boekje (een goeie 150 pagina's) dat op geen enkel moment vervelend wordt. Het wordt echter ook nergens echt boeiend. Het is, althans volgens mij, in zijn thematiek vis noch vlees. Wil het maatschappijkritisch zijn op het enge Vlaanderen? Mja, maar dat is elders al beter gedaan (Hugo Claus was er alvast beter in) en wordt hier niet strak doorgetrokken. Is het een psychologisch drama (de gated community die slaat op de "gated communion" die het huwelijk van onze man en zijn vrouw Debbie ondertussen geworden is?)? Is het een kritiek op de paranoia van de bange blanke Vlaamse man en vrouw?
Ik kreeg hierdoor een beetje een onbestemd gevoel bij dit boek. Leest lekker, dat wel, maar wat heb ik nou eigenlijk gelezen? Bovendien zijn de 150 of zo pagina's te kort om de personages volledig in te kleuren waardoor een aantal ervan te stereotiep blijven. Bewust, misschien, maar voor mij niet overtuigend.

Eindoordeel:
**1/2

The Cry of The Sloth - Sam Savage

In't kort:

Andrew Whittaker is uitgever van literair tijdschrift Soap en zelfverklaard verdediger van al wat literair rebels is.

Het blad kent echter geen succes. Hij heeft een aantal huizen en appartementen die hij verhuurt. Door hun bouwvallige staat krijgt hij ze echter niet verhuurd, branden ze af of betalen de huurders geen huur. En ondertussen wil hij een literair festival organiseren.

Dit boek volgt Sam een aantal maanden terwijl de waanzin hem steeds meer in zijn greep heeft.

Mijn oordeel:

Dit is weer zo'n boek dat ik op basis van de titel en hoe het eruitzag uit de bib heb meegenomen. Nooit van gehoord voordien. En blij verrast geworden. Er is maar een verteller in dit boek, Andrew zelf. En die vertelt ons dan ook alles: van zijn korte antwoorden op inzendingen voor het tijdschrift over brieven aan zijn ex-vrouw tot lijstjes voor de supermarkt.

Doordat hij de enige verteller is, weet je natuurlijk nooit wat je kan en mag geloven, want een ding is duidelijk: Andrew Whittaker is een pathologische leugenaar. Maar zijn cynisme is lekker hard en zijn vindingrijkheid bij het afweren van schuldeisers zeer prettig om lezen. Vooral zijn zogenaamde lezersbrieven aan een ander kunst- en literatuurtijdschrift zijn best hilarisch, vooral de creatieve manier waarop hij pseudoniemen verzint.

Stilaan merk je als lezer ook op dat Andrew een zielige, eenzame figuur is. Een sporadische vriend antwoordt nog wel eens op een brief (althans, dat denken we), maar hij heeft in zijn leven de mensen zo tegen zich kunnen opzetten dat hij nu gemeden wordt. Ondanks dat het een archetypisch onuitstaanbare figuur is, krijg je haast medelijden met de man.

Eindoordeel:

Leuk, zeker geen klassieker, maar een paar keer goed kunnen lachen. En toch ook nog een beetje ontroerend. Toch een kleine aanrader, dus.

***1/2

Sarah's key - Tatiana de Rosnay

In 't kort: Julia, een Amerikaanse journaliste, ontdekt tijdens research voor een artikel dat haar Franse schoonfamilie tijdens de 2e Wereldoorlog in het huis van gedeporteerde Joden is gaan wonen. Ze ontraffelt het verhaal achter deze Joodse familie. Iets waar haar schoonfamilie niet zo blij mee is.

Mijn oordeel: Dit boek is op een ochtend en middag in de trein + een avond op de bank uitgelezen. Een heerlijke leeservaring, alhoewel een tragisch verhaal. Vroeger (WO II) en nu wisselen elkaar om de +/- 4 pagina's af, steeds met een cliffhanger. Deze opzet geeft het boek een fantastische dynamiek waardoor je maar door wilt blijven lezen. Het verhaal zélf vond ik bovendien zeer aangrijpend. Met wat bingelende traantjes op mijn wangen.

Eindoordeel: ****

The year of the flood - Margaret Atwood

In 't kort: Vanuit het oogpunt van twee personages, Toby en Ren, volgen we het aardse leven voor en na een waterloze vloed die bijna de gehele wereldbevolking verzwelgd. In dit verhaal maken we kennis met een samenleving zoals deze er in de toekomst uit zou kunnen zien (Atwood noemt het genre van dit boek liever "Speculative Fiction" i.p.v. Science Fiction). Groepen leven in omgevingen fysiek strikt gescheiden van andere op basis van o.a. religie en maatschappelijke opvatting. Deze verschillende "culturen" leven op gespannen voet met elkaar. Eén van de culturen zijn God's Gardeners, een groep overtuigde groene rakkers waar Toby en Ren elkaar tegen het lijf lopen.

Mijn oordeel: Dit is een vervolg op een eerder boek van Atwood: Oryx & Crake. Alhoewel ik niet zo'n SF-fanaat ben, sprak dat verhaal mij een paar jaar geleden erg aan. Ik was dan ook benieuwd naar deze opvolger. The year of the flood is voor mij zeker geen teleurstellend vervolg, maar pakte mij wel minder. Het verhaal en de setting is creatief opgebouwd. Atwood zet met veel visie en fantasie een mogelijke (beklemmende!) toekomstige samenleving neer, maar geregeld was het me allemaal wat te druk (o.a. veel personages) en ging het te snel zodat ik soms het spoor bijster werd. Dit deed voor mij geregeld afbreuk aan de fijne leeservaring die ik bij "Oryx & Crake" wel had.

Eindoordeel: ***

Godverdomse dagen op een godverdomse bol - Dimitri Verhulst

In't kort: de geschiedenis van de mensheid in ongeveer 170 bladzijden. Verhulst beschrijft de evolutie van de mens, van toen hij (Verhulst noemt de mens steevast "'t" in dit boek, een erg leuke vondst) miljarden jaren geleden vanuit de zee voor het eerst het land opkroop tot en met het gooien van de atoombom op Hiroshima en Nagasaki. Alle belangrijke gebeurtenissen passeren de revue, van de uitvinding van het wiel en het ontdekken van het vuur over de antieke beschavingen en de middeleeuwen tot de tweede wereldoorlog. Dat doet hij allemaal zonder één eigennaam te gebruiken, en toch weet je als lezer perfect waarover hij het heeft.

Mijn oordeel: ik ben een fan van Verhulst, en dan nog het meest van zijn stijl. Steevast zijn zijn boeken een explosie van woorden, zinnen en alinea's, en dat is in dit boek nog meer zo dan in bijvoorbeeld 'De helaasheid der dingen'. Ondanks het trieste beeld dat Verhulst schets van het mensdom (veel meer dan schijten, neuken, vreten, zuipen en moorden doen we eigenlijk niet, blijkt) verveelt die toon geen moment. Hij houdt ook luchtig met stomme zinsneden als 'gaan met die banaan' en 'een eigen grot, een plek onder de zon'. Het lijkt misschien onnozel maar het werkt. En zijn korte zinnen zorgen ervoor dat het tempo steevast hoog blijft. In een ruk heb je et boek uit, en dan kan je moeilijk anders dan denken: 'wow, wat was dat ??'.

Kortom, ik was onder de indruk. En samen met mij blijkbaar ook de jury van de Libris-prijs, want die heeft Verhulst met dit boek gewonnen.

Eindoordeel: ****1/2

The Book of Illusions - Paul Auster

In't kort:

David Zimmer, een professor Comparative Literature, verliest vrouw en kinderen in een vliegtuigcrash. De moeilijke periode om met het verlies om te gaan, wordt draaglijker gemaakt door de stomme films van Hector Mann uit de jaren '20. Deze Hector Mann is in 1929 van de aardbol verdwenen en door velen dan ook voor dood opgegeven.

David Zimmer besluit een boek over de films van Hector Mann te schrijven. Op een dag krijgt hij een brief met de vraag of hij Hector Mann wilt ontmoeten, bijna 60 jaar nadat hij van de aardbol is verdwenen.

Mijn oordeel:

Zoals ik elders in deze blog al heb vermeld, is Auster een van mijn favoriete schrijvers. Wie de Metro van voorbije maandag heeft gelezen weet dat wel zeker :-) Echter, ik merk een zekere Auster-moeheid die optreedt. Het blijft me wel boeien, maar het grijpt me minder aan dan bij de eerste boeken die ik van hem las (New York Trilogy, Oracle Night). Zo ook bij dit boek: ik heb het graag gelezen, was nergens verveeld, maar wat ik bij Auster zoek, is om echt in het verhaal op te gaan. En dat lukte deze keer niet. Het personage van David Zimmer was mijns inziens ook niet de beste figuur uit dit boek om het verhaal te dragen. Hector Mann is de echte spil van dit boek maar sterft enkele uren nadat hij geïntroduceerd wordt.

Ik mis, kortom, het echte "Auster-gevoel" in dit boek. Maar hij blijft een goeie, vlotte stijl hebben en weet perfect Davids moeizame verwerking van zijn groot verlies weer te geven.

Eindoordeel:

***

The Crimson Petal and The White - Michel Faber

In't kort:

Dt is vooral het verhaal van de prostituee Sugar die, nadat William Rackham, opvolger van een rijke parfum-industrieel, zo betoverd is geraakt van haar dat hij het alleenrecht op haar diensten afkoopt.

Het verhaal speelt zich af enerzijds in de sjiekere huizen en hun salons maar daarnaast ook in de smerigste achterbuurten van Victoriaans Londen.

Mijn oordeel:

Het uitgangspunt van dit boek en de setting lijken op het eerste gezicht not my cup of tea. Dit boek is echter zo leuk en onderhoudend geschreven dat het wel mijn kopje thee werd. Je wilt weten hoe het gaat aflopen met Sugar en William en ook diens vreemde, religieus fanatieke vrouw Agnes.

Ondanks de ca. 850 pagina's die het boek omvat, verveelt het nergens. De stijl van Faber heeft daar een groot aandeel in: een zeer natuurlijke schrijfstijl, soms spreekt hij letterlijk de lezer aan. Grappig is daarbij bijvoorbeeld dat hij bij misschien wat langdradiger passages ons dit wel toegeeft, maar ons meteen ook weer aanspoort toch verder te lezen, want er komen wat lekkere passages aan.

En het einde, daar wil ik hier niets over zeggen om niets te verklappen als iemand het zelf wil lezen, behalve dan dat het me verdwaasd en een beetje verweesd achterliet...

Eindoordeel:

****

The Book of Basketball - Bill Simmons

In't kort: moeilijk in 't kort te vertellen. Simmons herschrijft de geschiedenis van de NBA, bekeken door zijn lichtjes gekleurde bril. Het merendeel van het boek (in totaal ongeveer 700 blz) beslaat een hertekening van de Basketball Hall of Fame, waar hij een piramideconstructie van wil maken: de allerbesten op de top van de piramide, de net niet allergrootsten een niveau lager etc.

Mijn oordeel: dat ik een fan ben van Simmons, weten jullie waarschijnlijk al uit een vorig review. Aan zijn stijl is niks veranderd, hij blijft zijn boek rijkelijk larderen met voetnoten, maakt All-Star-teams van vanalles, gaande van Hot TV-Mums in their Fifties tot de Reggie Cleveland All-Stars (blanke spelers met een 'zwarte' naam) enzovoort. Leuk, uiteraard, maar af en toe gaan er wel wat grapjes de mist in wegens te weinig Amerika-kennis, en het wordt wel vermoeiend na zo'n dikke 550 blz.

Los daarvan is het een bijzonder leerrijk boek, diepgaand, uitstekend gedocumenteerd, en vrij objectief. Simmons heeft zijn favorietjes, is een Boston-man in hart en nieren, maar kan zijn top-vijf toch heel objectief en overtuigend brengen. Uiteraard kan er altijd gediscussieerd worden over de positie van deze of gene speler, maar dat is eigen aan dit soort boeken. En hij stelt alles in zijn tijdscontext, en dat doet hij op een knappe manier.

Ik zou nog een tijdje kunnen doorgaan, maar dat wordt misschien wat langdradig. Als iemand toch geïnteresseerd zou zijn, geef gerust een seintje.

Eindoordeel:

****1/2 (een half puntje minder omdat het echt wel een heel erg lang boek is. en hij had het beter 'The Book of the NBA' genoemd)

Enduring Love - Ian McEwan

In't kort:

Joe Rose, een wetenschappelijk journalist, houdt een verrassings picnic voor zijn vriendin die na een lange afwezigheid weer thuis is. Hun picnic wordt echter verstoord door hulpgeroep: een luchtballon is zwaar in de problemen en een vader en zijn zoontje dreigen om te komen. terwijl Joe en andere toegesnelde helpers de luchtballon proberen tegen te houden, laat een van hen los. John Logan een van de helpers blijft haken en stort even later naar zijn dood.

Een van de andere "redders", Jed Parry, ontwikkelt volgens Joe een fascinatie voor hem die grenst aan het irrationele en dreigt te escaleren.

Mijn oordeel:

Ian McEwan is ondertussen een van die schrijvers geworden waar ik naar terug grijp als ik even geen inspiratie heb om iets anders te zoeken. Een certitude waarvan ik quasi zeker weet dat het me zal bevallen.

Dit boek las ik tijdens een uitgeregende dag in Nieuw-Zeeland en was het ideale boek om de tijd te verdrijven. Spannend en intrigerend en, belangrijk, kort genoeg om de spanningsboog niet te laten verslappen. Het zet de lezer ook net genoeg aan het twijfelen: niet te weinig mysterie zodat je aan de ene kant geïnteresseerd blijft maar aan de andere kant niet te veel om het geloofwaardig te houden. Je voelt als lezer dezelfde angst als het hoofdpersonage en aan de andere kant begrijp je ook de twijfels en het onbegrip van de anderen. De balans zit in dit boek perfect goed. En McEwan heeft zo perfect gebracht wat ik die regenachtige dag zocht.

Eindoordeel:

****

The little stranger - Sarah Waters

Genre: Gothic novel

In 't kort: Als klein kind was dokter Faraday al betoverd door Hundreds Hall, een prachtig Gregoriaans landhuis. Wanneer hij jaren later als arts terugkeert om een van de bewoners te onderzoeken, merkt hij tot zijn teleurstelling hoezeer het huis is vervallen. Vanaf dat bezoek zal het huis én zijn bewoners een bepalende rol in zijn leven gaan spelen.

Mijn oordeel: Je leest op voor- en achterflappen van boeken vaak allerlei beweringen over schrijvers. Hier las ik "one of the best storytellers of our time". Ik ben het daar in dit geval volledig mee eens.
Het verhaal bouwt zich zeer traag, maar nauwgezet op. Het huis en de personages komen volledig tot leven. Dan beginnen er vreemde dingen te gebeuren en je vraagt je af: "Wat is hier aan de hand? Wat zit er achter?" Deze zalige suspence is er van begin tot helemaal op het eind, 500 pagina's lang. Het is een heerlijke pageturner! Je moet echter wel wat tegen de traagheid van dit verhaal kunnen. Persoonlijk vond ik dat heerlijk. Ik ga heel snel meer van Waters lezen.

Eindoordeel: ****

De repetitie - Eleanor Catton

Genre: roman

In 't kort: Op een High school wordt bekend dat de muziekleraar seks heeft gehad met een van zijn leerlingen. De invloed hiervan op verschillende mensen in en rond de school (o.a. zus en vriendinnen van slachtoffer) wordt in dit verhaal op een heel bijzondere manier uiteen gezet. De gevoelens, gedachten, reacties én acties die volgen zijn zeer uiteenlopend. Groot thema is de mentale en lichamelijke ontwikkeling van adolescenten. Qua genre deed het me wat denken aan American Beauty.

Mijn oordeel: Dit is één van de vreemdste, fascinerendste boeken die ik ooit heb gelezen. De structuur, vertelstijl en personages zijn zo uniek en wat vreemd. Er gebeuren zéér kleine maar absoluut interessante dingen die zo prachtig geschreven zijn dat je maar leest.. en leest.. en leest. De personages zijn stuk voor stuk geweldig interessant en hebben boeiend, originele dialogen. Al vinden de critici de adolesenten al wat te volwassen spreken. Mee eens, maar wat mij betreft niet irritant. Het boek leest lekker en snel, maar na het einde heb je wel even tijd nodig om alles te verwerken en te plaatsen. Dat maakt het een leuke leeservaring.

Eindoordeel: ****

Wolf Hall - Hillary Mantel

Genre: Historische roman

In 't kort: Het is +/- 1520: Henry VIII is aan de macht in Engeland (die van de 8 vrouwen). We volgen de bloeiende carrière van Thomas Cromwell. Door zijn pientere plannen en creatief brein weet hij het vertrouwen van de koning te winnen en groeit hij uit tot de belangrijkste raadsman van de vorst. Als adviseur, boekhouder en jurist staat hij in voor de noodzakelijke veranderingen die ervoor moeten zorgen dat de koning een mannelijke opvolger kan verwekken. In dit boek volgen we Cromwells gloriejaren, want uiteindelijk zal het (zoals bij vele andere hoge heren die dicht bij de koning stonden) slecht met hem aflopen.

Mijn oordeel: Het boek geeft duidelijk de machtstrijd weer die rond het hof van Henry VIII gaande moet zijn geweest. De strijd voor een nieuwe vrouw die Henry een mannelijke troonopvolger kan bezorgen. De strijd met de katholieke kerk om dit mogelijk te kunnen maken. We zitten in Cromwell's brein waar al de ingenieuze plannen worden bedacht om van de "onrendabele" Catherine of Aragon af te komen en Anne Boleyn te installeren als koningin. Cromwells professionele en privé-gedachten en gevoelens maken deze interessante geschiedenis zeer inzichtelijk. Voor mij persoonlijk was er echter het nadeel dat ik onlangs de eerste drie delen van de voortreffelijk smeuïge serie "The Tudors" heb gezien. Dit verhaal maakt onderdeel uit van deze serie en werd al zeer uitgebreid vertoond. Hierdoor was ik eigenlijk al iets te veel op de hoogte van deze geschiedenis.

Eindoordeel: ***

Desert Storm - Joe Funk

In't kort: de Arizona Cardinals, jarenlang de kneusjes van de National Football League, maakten in het seizoen 2008-09 een onwaarschijnlijk traject door, met als hoogtepunt hun allereerste trip naar de Superbowl.

Mijn oordeel: het boek start bij het einde van het seizoen, met een omstandig verslag van de Superbowl, die de Cards (helaas) net niet konden winnen, maar waar ze toch hun tanden lieten zien en alle criticasters lik op stuk gaven. Vervolgens kijken we in omgekeerde volgorde terug op de playoff-wedstrijden, waar ze keer op keer als underdog startten, maar toch bleven winnen.

Nadien volgt een korte blik op het preseason, en wedstrijd per wedstrijd het reguliere seizoen, gekenmerkt door hoogtes en laagtes.

Tenslotte vormt de carrière van quarterback Kurt Warner het onderwerp van een mooi portret.

Heel veel mooie foto's, wat nuttige stats en info, en alles bekeken door een rode Cards-bril. Marvellous.

Eindoordeel: uiteraard alleen geschikt voor aficionado's als ik. Stay away if no Cards fan !! Maar voor mij dus een knappe **** 1/2

Dertig - Mart Smeets

In't kort: Mart Smeets, sportjournalist bij de NOS, vierde in 2002 zijn 30ste Tour de France op rij, en blikt op zijn eigen manier terug op drie decennia in 's werelds zwaarste en beroemdste wielerronde.

Mijn oordeel: waar je misschien zou verwachten dat Smeets het chronologisch aanpakt en jaar per jaar zou bespreken of uitspitten, doet hij het eerder thematisch. Hij begint wel bij het begin, met hoe hij eerder toevallig in de wereld van de wielerverslaggeving rolde in 1973, als bijzitter op de moto voor de NOS-radio. Enkele jaren later maakte hij, alweer heel toevallig, de overstap naar NOS-televisie, waar hij tot nader order nog steeds vertoeft.

Smeets vertelt vervolgens wat meer over de collega's van de bevriende televisiestations (Jan Wauters was één van de beste ooit, Louis De Pelsmaecker te afstandelijk, Michel Wuyts te schoolmeesterachtig, what's new?), en gaat dan wat dieper in op Nederlandse hoogtepunten. De fameuze Raleigh-ploeg van 1980, met winnaar Joop Zoetemelk in de rangen, was één van Smeets' all-time hoogtepunten, hij wijdde er zelfs een apart boek aan, maar hier dus ook een hoofdstukje. En de Tour van 1989, met liefst 30 Oranje-renners aan de start, een record.

Uiteraard passeert ook het doping-thema de revue, met Zoetemelk, Theunisse en het PDM-Intralipid-verhaal als hoofdrolspelers.

Jan Raas, Peter Post en Cees Priem, de bekendste Nederlandse ploegleiders, worden tegen elkaar afgewogen, en ook Indurain en (uiteraard !) Armstrong krijgen een apart hoofdstukje.

Typisch een Smeetsboek: vlot geschreven, helder en informatief, af en toe grappig, soms met harde standpunten maar altijd onderhoudend. Eén van zijn betere.

Eindoordeel: ****

The Invention of Everything Else - Samantha Hunt

In't kort:

Nikola Tesla, veel minder bekend dan gerenommeerde uitvinders als bijvoorbeeld Thomas Edison of Marconi, is een van de grootste uitvinders van eind 19e en de vorige eeuw. Hij zorgde bijvoorbeeld ervoor dat we nu kunnen genieten van AC electriciteit en , weliswaar slechts na vele rechtszaken tegen Marconi, is hij ook de officiële uitvinder van de radio. Dit boek is deels een gefictionaliseerde biografie van deze bizarre figuur (had meer liefde voor duiven dan voor mensen).

In het andere verhaal maken we kennis met Louisa die als dienstmeid werkt in het hotel waar Tesla de laatste jaren van zijn leven verblijft. Haar moeder is gestorven bij haar geboorte en zij woont samen met haar vader, wiens hele leven in het teken staat van de herinnering aan zijn te jong overleden vrouw. Louisa is ook al gefascineerd door duiven.

Mijn oordeel:

Dit is duidelijk een boek dat je kan catalogiseren bij de generatie jonge Amerikaanse auteurs waar ook Jonathan Safran Foer, Dave Eggers en Nicole Krauss bijhoren. Niet toevallig waarschijnlijk krijgt de lof van Dave Eggers een prominente plaats op het voorblad. Dit betekent dat we dus ook hier een mix krijgen van huidige tijd en personages daarin en een terugblik op het verleden (dat van Tesla, maar ook dat van Walter, de vader van Louisa) en hoe dat verleden effect heeft op het heden. Het verleden zowel als het heden hebben vaak ook iets sprookjesachtigs.

Nu, dit is mooi en dit is ook een mooi verhaal, maar wat ik ook al had bij The History of Love van Nicole Krauss heb ik hier ook: de verzadiging is een beetje bereikt. De stijl staat als het ware echte emoties in de weg. Dit is best een emotioneel verhaal en het einde is niet per se heel happy, maar door het misschien net te gestileerde verhaal blijf je als lezer een beetje neutraal ernaar kijken. Het lijkt wat te artificieel, te literair. Je blijft op je honger zitten op het vlak van emotionele medeleven met de personages.

Daarnaast is de figuur van Nikola Tesla best bijzonder en daar wordt, ongetwijfeld ook om het verhaal te dienen, toch te weinig tijd aan gegeven. Akkoord, dan moet ik eigenlijk maar een biografie van die man lezen.

Al bij al een goed boek, leest prettig, maar al te gestileerde mooischrijverij staat in de weg van mijn betrokkenheid bij het verhaal.

Eindoordeel:

***

Bloody Sundays - Mike Freeman

In't kort: de American Football-wereld is heel complex, met heel wat ins & outs. Freeman neemt ons mee voor een blik achter de schermen. Zo passeren de belangrijkste speler- en coach-posities de revue, en bekijken we wat de League zelf doet om de spelers beter te beschermen tegen de after-effects van deze vrij gewelddadige (al is het wel gecontroleerd geweld) sport.

Mijn oordeel: Freeman is een doorwinterd football-journalist, en kent deze gesloten wereld als weinig anderen. Het verhaal over de homofobie , verteld door een homofiele (uiteraard anonieme) speler is erg onthullend, net als de uiteenzetting over het huiselijk geweld dat bij meer en meer spelers blijkbaar de kop opsteekt. Ook het hoofdstuk over het leven van een head-coach van een NFL-team is erg interessant.

Aan de andere kant is het boek ook wel wat gedateerd (geschreven in 2002). Zo heeft de auteur het over Michael Vick als de beste quarterback van de nabije toekomst, en hemelt hij de Tampa Bay Buccaneers danig op, terwijl dat achteraf een simpele eendagsvlieg bleek. Maar achteraf is het natuurlijk makkelijk...

En ook voor een grappige noot kan je bij Freeman terecht. Het hoofdstukje '99 Reasons why Football is better than Baseball' is hilarisch, en hij beschrijft ook wat ie zou doen mocht hij één dag tsaar van de football-wereld zijn.

Eindoordeel: **** (al is zijn voorliefde voor alles wat met New York te maken heeft, af en toe irritant, de rest is echt heel goed)

No Country For Old Men - Cormac McCarthy

In't kort:

Voor wie de film gezien heeft, zal het verhaal wel bekend zijn: Lewellyn Moss stuit tijdens de jacht in de barre Texaanse woestijn op een slagveld ten gevolge van een vermoedelijk misgelopen drugstransactie. Hij vindt er bijna evenveel lijken als kogelgaten, naast een shitload of drugs. Wat verderop vindt hij de geldkoerier, ook al dood. Lewellyn neemt het geld mee.

Hiermee start hij een onwaarschijnlijke achtervolgingsthriller waarin hij moet proberen de onstopbare en compleet gestoorde premiejager Anton Chigurh af te houden.

Sheriff Bell, een oldtimer, in wiens county de misgelopen drugstransactie heeft plaatsgevonden, loopt steeds achter de feiten aan en kan weinig meer doen dan de lijken onderweg tellen en zich hoodschuddend afvragen waar we in godsnaam mee bezig zijn.

Mijn oordeel:

Ik was van de film niet heel erg gecharmeerd, terwijl ik mezelf toch tot de liefhebbers van de films van de Coen broers reken. Te traag, te nietszeggend, te doelloos leek de film me. Bij het boek echter klopt het wel allemaal. Zonder dat het boek trouwens veel antwoorden geeft. Dit is een parabel over het verschuiven van goed en kwaad, het afglijden van de Amerikaanse maatschappij naar steeds diepere dalen. Inderdaad geen land voor oude mannen: het gaat hun verstand en hun begrip te boven hoe het zo ver is kunnen komen.

Ik was van begin tot eind aan dit boek gekluisterd. McCarthy registreert voornamelijk de gebeurtenissen. Deze puur registrerende stijl werkt bijna hypnotiserend en jaagt de lezer door het boek. In slechts spaarzame persoonlijke interventies door Sheriff Bell krijgen we een soort van sociale kritiek. Deze steeds cynischer interventies van Sheriff Bell verheffen een al zeer goed opgebouwde en spannende roman naar een hoger niveau.

Eindoordeel:

Zeer van genoten. Ik wil nu eigenlijk de film nog eens bekijken.

****1/2

Pronto - Elmore leonard

In't kort:

'Crime noir' roman over illegaal bookmaker Harry Arno die uit de criminaliteit wilt stappen en een nieuw leven starten in Italië.

Hij wordt achterna gezeten door de bende van Jimmy Cap, voor wie hij de sportweddenschappen beheerde en daarbij af en toe wat geld liet 'verdwijnen'.

Mijn oordeel:

Deze stijl van boeken kan soms heel erg boeiend zijn. Het draait hem dan meestal niet om de misdaad zelf en de acties, maar om de psychologische diepgang van de betrokkenen. Dat wordt ook hier gepoogd. We zien hoe Harry eerst denkt in Italië zijn levensdroom te kunnen vervullen, maar dan snel weer merkt dat hij alleen kan leven in zijn zeepbel van misdaad en drank.

Echter, het lukt hier niet helemaal (lees: de personages boeiden me niet). Alle personages in dit verhaal zijn aan de basis dom. Harry zelf, die te naïef is om te geloven dat hij al die jaren Jimmy Cap te slim af is zijn, Jimmy Cap, die te dom is om te zien dat een naïeveling als Harry hem te slim probeert af te zijn, Raylan, de US Marshal die, om mij onduidelijke redenen, Harry in bescherming neemt en ga zo maar door.

Positief: Elmore Leonard is een goede verteller en het verhaal gaat vooruit. Dat het snel nergens naartoe ging, is dan wel jammer.

Eindoordeel:

*1/2

PS: 100!!

Oranges Are Not the Only Fruit - Jeanette Winterson

In't kort:

Dit is het semi-autobiografische relaas van Jeanette, een adoptiedochter die door haar moeder streng religieus opgevoed wordt: zij ziet in haar een missionaris voor hun kerk.

Tot blijkt dat Jeanette onreine gedachten heeft aangaande haar eigen geslacht. Een keer wordt de demon nog uit haar verdreven, maar weer wat jaren later geeft Jeanette toe aan haar geaardheid en verlaat noodgedwingen het ouderlijk huis.

Mijn oordeel:

Dit is een mooi beschreven, soms leuk, soms ontroerend relaas van volgzame, gehersenspoeld wonderkind tot zelfbewuste, opstandige adolescent. Door de tekst voel je de pijnlijke moeite en het uiteindelijke onvermogen om de liefde voor haar adoptiemoeder te verzoenen met haar zoektocht naar eigen geluk.

Het geeft tegelijk ook weer hoe moeilijk het is om als andersdenkende te aarden in een enggeestige gemeenschap.

Eindoordeel:

Ontroerend en mooi. Qua sfeer vergelijkbaar met "The Rain Before It Falls" van Jonathan Coe.

****

High Society - Ben Elton

In't kort:

Peter Paget, een 'backbencher' in de Labour party, oppert een revolutionair wetsvoorstel: legaliseer alle drugs, zodat de regering de handel erin kan organiseren en in goede banen leiden eerder dan dat de criminele onderwereld er zijn slag mee kan slaan.

In deze satire (het is natuurlijk wel Elton) volgen we het wedervaren van uiteraard Paget (die alle kenmerken van een stijve, middle-aged Britse politicus heeft, buitenechtelijke relatie en al) maar ook van verschillende drugsgebruikers: aan de ene kant Tommy Hanson, pop-idool du jour, die door zijn rijkdom aan drugs geraakt en Jessie, een 17-jarig meisje dat thuis is weggelopen en door een malafide pooier eerst aan de drugs is geraakt en daarna in de prostitutie.

Mijn oordeel:

Dit is alweer een zeer te pruimen satire van Ben Elton, al merk je ook hier dat Elton met mate genuttigd dient te worden: hij durft wel eens net te lang hetzelfde truukje gebruiken en dat begint op den duur op te vallen. Uiteraard vraagt een satire om stereotypes, maar in dit boek begint dat in het geval van bijvoorbeeld Tommy Hanson wat te zeer op te vallen.

Desalniettemin een zeer genietbaar boek waar je tot het einde geboeid blijft. Je wilt weten hoe het met de verschillende personages afloopt. Niet zo hilarisch als Dead Famous en Chart Throb misschien, maar daar leent het onderwerp zich natuurlijk ook minder toe. Het snijdt ook een maatschappelijk probleem aan en Elton wil het niet teveel bagatelliseren.

Eindoordeel:

***