De donkere kamer van Damocles - Willem Frederik Hermans

In’t kort

Het hoofdpersonage van deze klassieker uit de Nederlandse literatuur is Henri Osewoudt, een gewoon en kleurloos iemand. In de loop van Wereldoorlog 2 komt hij door toeval in contact met Dorbeck, die in het verzet zit en die hem opdrachten begint te geven.

Mijn oordeel

Wat een vreemd boek. Ik lees graag Hermans, dus ook ‘de donkere kamer van Damocles’. En toch...

Het verhaal loopt vlot. Ik wil er hier niet teveel over vertellen, om het leesplezier van anderen niet in de weg te staan, maar in elk geval is er – in tegenstelling tot bijvoorbeeld in ‘nooit meer slapen’ – aan actie geen gebrek. Dat zorgt ervoor dat het boek boeiend is en blijft.

Waarom is het dan een vreemd boek? Wel, om verschillende redenen. Het is een boek dat voortdurend vraagtekens oproept. Op zich is alles duidelijk, maar de combinatie van verschillende elementen, het opeenvolgen van gebeurtenissen is dat niet. Ook is het boek doordrenkt van een zekere afstandelijkheid. Je leeft wel mee met Osewoudt, maar maar tot op zekere hoogte. Niet voldoende om – althans in mijn geval – erdoor geraakt te worden.

Misschien moet ik dit boek wel een tweede keer lezen, om een klaar oordeel te kunnen vellen. Of de film kijken, want blijkbaar werd het verfilmd – maar dat is dan ook maar de interpretatie van een regisseur natuurlijk. Of wat meer lezen over WF Hermans zelf – blijkbaar hield die er een zeer uitgesproken wereldbeeld op na. Anderzijds is dat ook wel de sterkte van het boek: dat het in je hoofd blijft zitten, dat je er niet uit raakt.

Eindoordeel

***1/2

Over de liefde - Doeschka Meijsing

In 't kort: Pip, een vrouw van +/- 60, wordt verlaten door haar (derde) liefde en verglijdt in een depressie. Dan ontvangt ze een DVD van een onbekende Jan. Niet lang daarna krijgt ze bovendien een ernstig ongeluk. Door geheugenverlies weet ze niet meer waarom ze op die plaats was en wat er gebeurde. Langzaam maar zeker wordt alles echter weer duidelijker en komt ze, oa door de DVD, meer te weten over de eerste (van de drie) grote liefde in haar leven: een schooljuf.

Mijn mening: Ik ben dit verhaal eigenlijk pas op naar het einde toe meer gaan waarderen, omdat het een en ander toen pas op zijn plaats viel (blijkbaar heb ík dat als lezer toch nodig). Ik vond het steeds wat te ongestructureerd waardoor het voor mij lang onduidelijk was waar het naar toe ging. Maar eigenlijk ging het niet écht per se ergens naar toe. Het verhaal beschrijft voor mij de behoorlijk depressieve gemoedstoestand van een lesbische 60+ vrouw en haar herinneringen aan haar vorige liefdes. Het einde blijft redelijk open. We weten niet waar het uiteindelijk met Pip naar toe gaat. Dat vind ik wel gedurfd, een open einde. En hier werkt het.

Eindoordeel: **1/2

De verborgen geschiedenis van Courtillon - Charles Lewinsky

In 't kort: Door onbekende omstandigheden komt de verteller van dit verhaal in het rustige kleine dorpje Courtillon te wonen. Hij leert er verschillende, nogal xenofobe, dorpsgenoten kennen, die ieder hun eigen eigenaardigheden en geheimen hebben.

Mijn mening: De boekomslag was voor mij wat misleidend. Ik was nogal geïntrigeerd door de geheimen die aan het licht zouden komen, maar die vielen mij wat tegen. Bovendien vond ik geen enkel hoofdpersonage sympathiek. Ok, het zijn ook geen fijne mensen in dat dorp, dat is wellicht de clou, maar enige herkenning of sympathie heb ik toch wel nodig om in een verhaal te zitten. Geen fijne leeservaring voor mij dus.

Eindoordeel: **

Het verslag van Brodeck - Philippe Claudel

Het verslag van Brodeck – Philippe Claudel

In’t kort

In “het verslag van Brodeck” wordt het verhaal van een dorp verteld waar een vreemdeling komt wonen. Enkele maanden na zijn komst, is de vreemdeling dood. Aan Brodeck wordt gevraagd een verslag te schrijven van de gebeurtenissen.

Mijn oordeel

In het begin van het boek krijgt Brodeck van zijn dorpsgenoten de opdracht het verslag te schrijven van de gebeurtenissen die voorafgingen aan de dood van de vreemdeling, de “Anderer”. Omdat Brodeck een buitenstaander is, nooit volledig in het dorp geïntegreerd, kan hij niet anders dan aanvaarden.

Als lezer krijg je alles te zien van het perspectief van Brodeck. Verschillende verhaallijnen lopen door elkaar: het verslag, hoe Brodeck zelf de gebeurtenissen beleefde, Brodecks verleden etc. De afwisseling tussen en opeenvolging van verhaallijnen is heel erg grillig.

Datzelfde geldt ook voor het boek op zich: het is grillig en de sfeer heeft iets grimmigs. Dit wordt ook nog extra in de hand gewerkt door een soort tijd- en ruimteloosheid: nergens wordt geëxpliciteerd waar of wanneer alles zich afspeelt. Ook het verleden van Brodeck en zijn familie wordt enigszins verholen.

Uiteraard heb je als lezer snel een vermoeden (dat ik omwile van het leesplezier hier niet zal neerpennen). Dit vermoeden wordt langzaamaan bevestigd. De trage onthulling voedt de nieuwsgierigheid. Je wil gewoon doorlezen. Persoonlijk vond ik dat de verwachtingen wat te hoog gespannen raakten hierdoor. Het einde kwam voor mij iets te snel en was iets te voorspelbaar.

Gelukkig wordt dit gecompenseerd door de mooie schrijfstijl van Claudel. Die heeft steeds iets poëtisch, met veel beelden, filmisch zelfs. “Het verslag van Brodeck” is zelf ook een soort beeld: op de achterflap wordt het een parabel genoemd en dat is toch wel terecht. Ik raad wel aan de achterflap niet te lezen, om de leeservaring zo puur mogelijk te houden.

Eindoordeel

***1/2

All Over Creation - Ruth Ozeki

In't kort:
In 1974 loopt Yumi (joemi), de 14-jarige dochter van aardappelboer Lloyd Fuller en zijn Japanse vrouw Momoko, van huis weg, na een kortstondige, seksuele relatie met haar geschiedenisleraar.

25 jaar later, na een brief van Cass en na een derde hartaanval van Lloyd, een oude schoolvriendin, keert de ondertussen in Hawai belande Yumi terug naar het kille Idaho om haar zieke vader en dementerende moeder te bezoeken. Ze neemt daarbij haar drie kinderen, van drie verschillende vaders mee.

Op de boerderij van haar ouders duiken daarnaast ook de Seeds of Resistance op, een bende eco-terroristen die protesteren tegen GM voedsel en in Lloyd en Momoko helden van het organisch boeren zien.

Mijn oordeel:
Net als bij haar andere boek, "Mijn jaar van het vlees", toont Ozeki haar gave om goede personages neer te zetten en die te plaatsen in een groter moreel verhaal. Toen was het de vleesindustrie, nu is het de problematiek van het genetisch gemanipuleerde voedsel.

Alleen, waar in "Mijn jaar..." de balans goed zat, wil ze hier te veel vertellen: er is niet alleen het GM probleem, we hebben ook het pedofiliegeval, we hebben de problematiek van Cass en haar man die maar geen kinderen kunnen krijgen, we hebben de verschillende Seeds of Resistance die elk met hun problemen zitten, we hebben de racistische kant van het Amerikaanse platteland,...: er is een heleboel gaande dat Ozeki slechts moeizaam allemaal weet te incorporeren in haar roman. Momoko, bijvoorbeeld, verwordt zo tot een quasi slapstick figuur die sporadisch wordt opgevoerd maar volledig overvleugeld wordt door alle andere personages. Alsof ze niet bestaat. Terwijl het verhaal steunt op de terugkeer van Yumi naar huis, na 25 jaar... Op sommige plaatsen merk je ook de dat timing verkeerd loopt: niet moeilijk als er zich zoveel afspeelt.

Kortom: alle goede bedoelingen worden overspoeld door de veelheid aan personages, plots en subplots die allemaal aandacht moeten krijgen. En dat is jammer, want er zat een mooi verhaal in als er links en rechts wat minder personages waren geïntroduceerd. Sommige verhaallijnen waren er beter ook uit geknipt zodat andere dan beter uitgewerkt konden worden.

Eindoordeel:
***

Rumo & de wonderen in het donker - Walter Moers

In’t kort

Rumo is Wolpertinger, een wezen dat je nog het best met een hond kan vergelijken. Na een heleboel avonturen en omzwervingen komt hij terecht in de stad Wolperting, die bewoond wordt door zijn soortgenoten. Daar valt hij als een blok voor een ‘gene’ (vrouwelijke) Wolpertinger, die helaas verdwijnt. Zijn zoektocht naar haar is opnieuw vol gevaar en avontuur.

Mijn oordeel

Ik houd niet van fantasy of wat naar fantasy neigt. Boeken met verzonnen werelden en verzonnen wezens zijn niet aan mij besteed. In principe dan toch. Grote uitzondering blijkt het werk van Walter Moers te zijn. Nochtans is zo goed als alles verzonnen.

‘Rumo’ speelt zich af in Zamonië, net als enkele andere romans van Moers. Zamonië is een wereld, met verschillende steden, die elk bevolkt worden door andere wezens. Zamonië heeft ook een eigen mythologie, eigen helden, een eigen geschiedenis. Het leuke aan de boeken van Moers is dat alles klopt, in elkaar klikt en terugkomt, maar dat ze perfect los van elkaar gelezen kunnen worden.

Ook al bestaan Wolpertingers niet, en staat zoiets vaak in de weg dat ik me echt kan inleven in een verhaal, toch boeide ‘Rumo’ me vanaf de eerste bladzijde. Meer nog, het verhaal is zelfs meeslepend. Je wil gewoon weten wat Rumo allemaal nog zal meemaken, hoe het zal aflopen. Zal hij de Duivelsrotsen heelhuids kunnen verlaten? Zal hij Rala levend terugvinden?

Ook de typische schrijf- of vertelstijl van Moers stoort niet. Hij maakt veel gebruik van excursussen, verhalen in het verhaal. Welhaast elk personage heeft een gebeurtenis te vertellen, al dan niet persoonlijk meegemaakt. Zo leer je als lezer Zamonië beter kennen. Dit blijkt zelfs een meerwaarde te bieden, aangezien het merendeel, zo niet alle van die verhaallijnen wel ergens heropgenomen wordt.

Rumo was een mooi boek, met een beetje van alles: spanning, avontuur, liefde, humor. Een boek dat je in zijn greep houdt en dwingt tot verder lezen.

Eindoordeel

****

De zelfmoordclub - Arto Paasilinna

In’t kort:

Twee mannen met zelfmoordplannen komen door toeval met elkaar in contact. Via een contactadvertentie verzamelen ze een groep andere toekomstige zelfmoordenaars rond zich. Hun ultieme plan is een gezamenlijke busrit naar de Noordkaap te ondernemen om daar van de klippen te rijden.

Mijn oordeel:

Het uitgangspunt van dit boek vond ik alvast bijzonder origineel en hetzelfde kan van de uitwerking gezegd worden. Het boek is allerminst gehuld in een depressieve sfeer, maar is vrolijk, richting slapstick zelfs. Hilarische situaties volgen elkaar op, de personages zijn heel erg treffend. Toch staat dit enige serieux niet in de weg, zodat het boek niet verzandt in louter dijenkletsen.

Het boek is geschreven in een eenvoudige rake taal, met veel dialogen. Ook dit bevordert het ironiserende en soms ronduit komische element. De Finse cultuur ken ik absoluut niet, dus ik kan niet inschatten in welke mate deze schrijfstijl al dan niet exemplarische zou zijn voor hun literatuur. Wel deed ‘De zelfmoordclub’ me bij wijlen denken aan ‘Twaalf stoelen’ van Ilf en Petrov, een satirisch werk uit de Russische literatuur.

Helaas zat er voor mij bij het lezen een soort dieptepunt in het werk, een punt waarop je je afvraagt waar het allemaal naartoe zal leiden, maar dan niet op een positieve manier, niet uit nieuwsgierigheid. Zo ongeveer na drie vijfde gelezen te hebben, verloor het even zijn geloofwaardigheid, heb ik even moeten doorbijten. Gelukkig herpakt Paasilinna zich snel genoeg om er geen negatieve leeservaring van te maken, maar toch beïnvloedt dat mijn eindoordeel. Wel is mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en ben ik vast van plan zijn andere boeken ook te lezen.

Eindoordeel:***1/2

De sekte der egoïsten - Eric-Emmanuel Schmitt

In’t kort

Een wetenschapper komt op het spoor van een onbekende, vergeten filosoof uit de achttiende eeuw. Omdat hij even uitgekeken is op zijn eigen onderzoek, besluit hij het spoor te volgen. Dat leidt naar ‘de sekte der egoïsten’, met als basisprincipe dat je het middelpunt bent van de wereld, die eigenlijk niet bestaat, maar ontsproten is aan je eigen brein. De consequenties hiervan worden in het boek uitgewerkt, de grenzen worden afgetast.

Mijn oordeel

Het is geen onbekend idee, dat de wereld niet bestaat, maar ontspruit aan iemands brein. Nooit echter zag ik dit zo uitgewerkt als in het boekje van Eric-Emmanuel Schmitt. Boekje, want zoals meestal is het aantal bladzijden beperkt. En toch staat dit een diepgaande uitwerking van het thema en een min of meer onverwachte wending niet in de weg.

Persoonlijk lees ik heel graag Schmitt: eenvoudige en mooie taal, rake en originele ideeën, allemaal gegoten in een goed verhaal. Het zijn boeken waaruit je iets meedraagt, die beklijven. Zo ook deze keer, al is het thema anders dan wat ik voordien al gelezen had. In zekere zin intellectueler, minder gericht op het emotionele.

Een denkoefening is het zeker. De lezer volgt de onderzoeker bij zijn speurtocht naar de onbekende filosoof. Teglijkertijd wordt de lezer stukje bij beetje ingewijd in diens egoïstische filosofie, waardoor de onderzoeker gefascineerd raakt en verward, zodat het voor iedereen moeilijk is schijn en werkelijkheid te onderscheiden.

Eindoordeel

****

Na de aardbeving - Haruki Murakami

In 't kort:

De kortverhalen in dit boek spelen zich allemaal af in februari 1995, gevangen tussen de aardbeving die vooral Kobe trof en de gifgasaanslag in de metro van Tokio.

Geen van de verhalen speelt zich echt af op één van beide plaatsen, maar de personages dragen allemaal wel iets met zich mee dat verwijst naar beide schokken.

Mijn oordeel:

Ik blijf kortverhalen een erg moeilijk genre vinden. Vaak gaat het me niet diep genoeg, is er te weinig tijd om de personages echt te leren kennen, en volstaan de luttele pagina's (voor mij) niet om een juiste sfeer te scheppen.

Murakami slaagt daar wél in, en dat vertelt mij wel iets over het talent van deze man. 

De verhalen lijken soms eerder poëzie. Ze zijn dromerig, sprookjesachtig, nauwelijks te vatten.

En toch lees ik die kwaliteiten liever in zijn romans dan in dit boek...

Eindoordeel:

***

Ga niet weg - Margaret Mazzantini

In’t kort:

Een chirurg in een groot ziekenhuis ziet zich plots geconfronteerd met de ergst denkbare situatie: het zwaargewonde meisje dat wordt binnengebracht blijkt zijn eigen dochter te zijn. Terwijl zijn collega’s haar opereren en proberen haar leven te redden, vertelt hij haar over zijn leven en de dingen waarover hij spijt heeft. 

Mijn oordeel:

De eerste pagina’s van dit boek springen eruit door het vertelperspectief. Mazzantini slaagt er ook bijzonder goed in de lezer de gevoelens van een vader die zijn zwaargewonde dochter onder ogen krijgt levensecht te laten ervaren. Althans, bij mij lukte dit toch.

De biecht van de vader toont een mens in al zijn echtheid. Met momenten is het verhaal ontroerend, dan weer hard tot zelfs shockerend. Maar vooral is het steeds eerlijk en nooit melig.

De verfilming (non ti muovere, met Penelope Cruz) kende ook veel succes, maar heb ik niet gezien. Ik ben ook niet van plan die te gaan kijken, enkel al om de herinnering aan het boek intact te houden.

Eindoordeel:

****

Het idee M/V - Asha ten Broeke

In 't kort: In dit boek geeft de wetenschapsjournaliste ten Broeke antwoord op de vraag of mannen nu echt van Mars komen en vrouwen van Venus. Oftewel: zijn mannen en vrouwen wel zo verschillend als de meesten van ons denken?

Mijn oordeel: Ik heb dit boek met een heel praktisch doel gekocht: om mij te kunnen wapenen tegen de continue stereotype beeldvorming rond jongens/meisjes mannen/vrouwen. In dit boek wordt het Mars-Venus onderscheid aan de hand van talrijk onderzoek (gelukkig) totaal met de grond gelijk gemaakt (lees eventueel ook: Bij gelijke geschiktheid). De conclusie luidt: we creëren de verschillen zelf , houden ze in stand door onze kinderen/leerlingen/werknemers genderafhankelijk te benaderen en deze "opvoeding" vervolgens weer door te geven aan een volgende generatie die er weer vrolijk op los stereotypeert.
Ik hoop dat dit boek duizend malen beter gaat verkopen dan die Mars-Venus-shit. Het bevat immers zo'n sterk, steekhoudend, met humor doorspekt, betoog dat het hopelijk positieve effecten zal hebben op onze maatschappij. Leest allen dit boek!

Eindoordeel:
*****

De graaf van Monte Cristo - Alexandre Dumas

In 't kort: Edmond Dantès mag tevreden zijn. Hij krijgt op jonge leeftijd een vette promotie (kaiptein van een schip) en gaat trouwen met de felbegeerde Mercedes, de liefde van zijn leven.
Maar het geluk wordt hem niet gegund. Op achterbakse wijze wordt hij beschuldigd van hoogverraad en hij verdwijnt in de gevangenis.
Na jarenlang gevangenschap in erbarmelijke omstandigheden weet hij te ontsnappen en gaat hij over tot een uitgekiende wraakactie op diegene die hem gevangen zetten.

Mijn oordeel: Dit bijna 1200 pagina's tellend verhaal is een absoluut meesterwerk. Na Edmonds ontsnapping uit de gevangenis wordt zijn wraakoefening in ruim 700 pagina's opgebouwd. En het verveelt geen moment. Je vraagt je continu af: en wat zou er nu gebeuren? Waarom gebeurt er dit? Het blijft boeiend omdat het hoofdverhaal doorspekt is met talrijke side-stories, intriges, whodunnits ed. Het nawoord van de vertaler geeft weer hoe de roman (als feuilleton) tot stand is gekomen. Dat was voor mij nog een leuke kers op de taart.

Eindoordeel:
*****

The White Tiger - Aravind Adiga

In't kort:
Balram Halwai, uit een arme kaste (the Darkness) heeft zich weten op te werken tot een van de vele jonge ondernemers die in het moderne India geld verdienen met de ICT boom die daar plaats vindt. Zijn bedrijf zorgt voor het taxivervoer van callcenter medewerkers van en naar het callcenter.

Naar aanleiding van een staatsbezoek van de Chinese premier Jiabao aan India, schrijft Aravind hem een brief om uit te leggen hoe het ondernemerschap in India werkt.

Het wordt een verhaal van armoede, machtsmisbruik en moord.

Mijn oordeel:
Dit is een uitstekend verteld verhaal. Balram ontpopt zich als een man die zijn verhaal met de nodige dosis ironie en sarcasme verrijkt. Zijn weg naar financieel succes is niet over een leien dakje gegaan. Geboren worden in een uitzichtloze lagere kaste in India is de hel. Je levensloop wordt eigenlijk al bij je geboorte uitgetekend, je zal nooit hogerop geraken, je zal uitgehuwelijkt worden voor de bruidsschat...

Arm blijft arm, maar rijk blijft ook rijk: door omkoping en vriendjespolitiek beschermen de rijken elkaar en heerst de wetteloosheid.

Hoe is Balram dan toch hogerop geraakt? Door moord en bedrog. Dat is blijkbaar de enige manier om aan je lot te ontsnappen. Wat is dan het meest cynische: de onontkoombaarheid van je lot of de moord om er toch aan te ontkomen? Het is een open vraag.

Dit verhaal schetst dus niet alleen Balrams leven, het schets de onrechtvaardige dualiteit en de onmogelijkheid van de Indische maatschappij.

Wat het verhaal voor mij persoonlijk ook tastbaarder maakte was dat mijn vorige werkgever ook intensief gebruik maakte van Indische ICT helpdesks. Kan je makkelijker inleven. En het accent horen :-)

Eindoordeel:
****

Sterren als labels - Nieuw

Even een praktische boodschap aan de boekenwijzen: om het makkelijker te maken om te kijken welke boeken een hoge, een gemiddelde of een lage quotering hebben gekregen, gaan we vanaf nu ook de sterren in de labels zetten (waar we tot op heden voornamelijk onze naam en of het (non-)fictie is).

Zo kunnen geïnteresseerden dan bij de labels kijken welke boeken 5, 41/2, 4 etc sterren hebben gekregen. Ook handig voor onszelf.

Ik houd me dan wel eens bezig met het retro-actief wijzigen van de labels bij recensies uit het verleden.

Beleg - Tom Naegels

In't kort:
Leon en Arno gaan in het eerste deel van dit boek "Hoe mijn lief mij bedroog met een Masaï..." naar hun vakantiehuisje in Frankrijk. Tijdens een trip naar Marseille belanden ze onverwacht op een Turks huwelijk. Door een overvloed aan alcohol gaat Arno vreemd met een daar aanwezige prostituee (lees: hij randt haar aan).

In deel twee "...en hoe dat ons huwelijk in gevaar bracht" zijn we terug in Antwerpen en vertelt de vrouw van Arno aan de ene kant hun geschiedenis dmv flashbacks en aan de andere kant de afwikkeling van de affaire.

Mijn oordeel:
Dit boek is eigenlijk, en dat geeft de auteur ook zelf aan, een collectie verhalen over asielzoekers in Antwerpen en hun wedervaren in dit 'beloofde land'. Hij heeft de verhalen echter bijeengebracht in de grotere raamvertelling van de korte inhoud hierboven.

Leon, de vader van Arno, is een bepaald type weldoener: gaat, ongevraagd, zich overal mee bemoeien, schijnbaar om die mensen echt te helpen (en bij aanvang is dat ook wel zo) en vanuit een schuldgevoel dat wij het toch zo goed hebben. Maar deep down zie je ook dat het voornamelijk gedaan wordt om te kunnen tonen: "Zie eens wat ik allemaal voor die arme stakkers doe". Een soort van paternalistische goeddoenerij.

Leon is ook met voorsprong het meest uitgesproken personage in dit boek. Jammer genoeg, zet hij daardoor de rest van het verhaal in de schaduw. Er zitten zeker leuke stukken in dit boek en Tom Naegels wil met goede bedoelingen die mensen hun verhaal vertellen, maar de vorm werkt zijn goede bedoelingen tegen. Het raamverhaal is m.i. ook te zwak om de rest degelijk te omkaderen. Beleg is dus een beetje zoals Leon: vol goede bedoelingen, maar het werkt niet zo goed als de bedoelingen waren.

Eindoordeel:
**1/2

Het geweld van de hond - John Savage

In 't kort:
Twee broers beheren een ranch nadat de ouders iets meer comfort hebben opgezocht op hun oude dag. Het harde buitenleven is geen ideale voedingsbodem voor uitgesponnen conversaties, en dus hangt het leven van Phil en George aaneen van onuitgesproken zaken, gegrom en erg basic dialogen.
Macho Phil (de enige die nooit handschoenen draagt, ook niet bij min twintig) heeft het dan ook erg moeilijk als zijn broer plots met een vrouw ten tonele verschijnt. Een vrouw die bovendien al een (ietwat verwijfde) zoon heeft.
De spanning is te snijden...


Mijn oordeel:
John Savage neemt je langzaam maar zeker mee in het verhaal. Het is mooi geschreven, uitgesponnen, traag. Het harde ranchleven is op elk blad terug te vinden, en als je je ogen sluit zie je paarden, koeien, stoffige stadjes en uitgestrekte landschappen begrensd door ruige bergen.

De personages worden heel mooi uitgewerkt, en langzaam maar zeker wordt de spanning tussen hen opgedreven. Toch gebeurt er niet echt veel in dit boek. Geen spannende achtervolgingen, geen schietpartijen, geen overdonderende plotwendingen.
Knap dat de schrijver z'n tijd neemt om alles te vertellen, en om met details aan te geven hoe de mensen zich voelen, wat hun drijfveren zijn.

Helemaal 'verpletterend' was het niet, maar ik ga in de bibliotheek zeker nog een keer kijken of ik nog wat van deze man kan vinden!


Eindoordeel:
***1/2

Het grote gemis - Guillaume Musso

In 't kort:

Een succesvolle Amerikaanse arts krijgt in de jungle tien wonderpillen van een 'genezer'. Met die pillen kan hij terugkeren in de tijd. Laat nu net deze dokter heel wat meegemaakt hebben: de liefde van zijn leven is gestorven, zijn enige echte vriendschap is stukgelopen, ...

Hij neemt de pillen, en gaat dertig jaar in de tijd om in te grijpen.

Mijn oordeel:

Tja. Wat een slecht boek. Het lijkt wel een verzameling (en soms zelfs een kopie) van de meligste filmmomenten. Men neme een snuifje 'You'vo got mail', een mespuntje 'Back to the future', voeg een handvol bordkartonnen personages toe, en overgiet dit alles met de meest stroperige strijkers...

Echt, je moet dit gelezen hebben om het te geloven. Het leest ontzettend vlot (wat wil je, zonder inhoud), maar ik schaam me dat ik hier mijn tijd aan verprutst heb. Nu ja, laat dit andere mensen dan maar met een grote boog om het 'werk' van Guillaume Musso heenlopen.

Eindoordeel:

1/2

De Koppenbergblues - Herman De Jonghe

In't kort:
Wielertoeristenclub De Sprinters plant zoals elk jaar een fietstocht tijdens de zomer. In plaats van in het buitenland te gaan fietsen, beslissen ze deze keer een eigen ronde van Vlaanderen te organiseren, een tocht door de 5 Vlaamse provincies.
Slechts 4 clubleden doen uiteindelijk mee. In de volgwagen nemen twee vrouwen van de renners plaats, Moniek, een wat verzuurde schooljuf en Dorien, de wel zeer jonge vrouw van Bert.

Mijn oordeel:
Niet geschoten is altijd mis maar voor dit boek geldt dat ook het schieten mis was.

Soms heb je een boek waar je aan begint en waar je na slechts een handvol pagina's al vermoedt dat het niet veel soeps zal zijn. Dat had ik bij dit boek: het weet in eerste instantie niet echt wat het wil: is het een boek over ons mooie wielerland? Is het een psychologisch drama over hoe mensen niet eerlijk zijn met elkaar en dit tot uitbarsting komt? In dat geval was de psychologische diepgang veel te vlak. Is het een thriller (er ontsnappen 14 criminelen uit Ittre, er wordt iemand aangereden)? De spanningsboog wordt daarvoor veel te slap gelaten.

Er wordt heel wat opgezet in dit boek maar niets echt uitgewerkt: het wordt opgepikt om dan achteloos weer te laten vallen. Het einde komt ook al heel erg uit het niets aanwaaien. En de personages zijn stereotiep en saai.

De vertelstructuur, waar elk hoofdstuk een ander personage aan het woord komt, kan soms goed uitdraaien: je ziet een zaak vanuit verschillende standpunten. Hier werkte dat ook niet, omdat het vooral gezeur is.

Er zijn vast wielertoeristen die dit goed en herkenbaar vinden. Voor mij was het een misser. Waarom ik het dan uitgelezen heb: om te zien waar het naartoe zou gaan. Nergens, dus.

Eindoordeel:
*1/2

PS: een amusante, rake recensie vind je ook hier.

Lipari - Robbert Welagen

In't kort:
De hoofdpersoon in deze novelle is naar Lipari getrokken om er even tussenuit te zijn: weg van de studie, weg van de (ongeïnteresseerde) ouders, weg van alles.
Op dit Italiaanse eiland leert hij het mysterieuze koppel Gerard en Chaphine kennen: hij een uitgerangeerde advocaat, zij een ex-model en 20 jaar jonger dan Gerard.
Zij doen niets anders dan een hele dag aan een zwembad hangen: Chaphine zonnend en zwemmend, Gerard houdt zich onledig met het ondertekenen van schijnbaar belangrijke documenten.

Mijn oordeel:
Dit hele dunne boekje (ongeveer een uurtje en je hebt het uit) heeft niet superveel om het lijf en moet het helemaal van de sfeer hebben. Je voelt de loden warmte, de loomheid van het weer is herkenbaar in de loomheid van de personages. Verder is er niet veel. Vreemd genoeg stoort dit niet: het verhaal gaat ook over het doelloze leven van de hoofdpersoon die schippert tussen het zorgeloze tienerleven en de last van het volwassen zijn. Gerard en Chaphine hebben deze last al ontdekt.

Mooi geschreven maar het heeft me niet bij het nekvel gegrepen.

Eindoordeel:
***

Klaverjassen in Barcelona - Frits Barend

In't kort:
Frits Barend is een sportjournalist voor het Nederlandse TV-station RTL4 (een beetje vergelijkbaar met VTM). Vooral bekend van zijn jarenlange samenwerking met Henk van Dorp. In dit boek zijn columns verzameld die van 1995 tot 1999 zijn verschenen in Het Parool.

Mijn oordeel:
Dit was het andere boek dat ik uit de campingbibliotheek ontleende (ja, werkelijk, de oogst was mager).

Sportcolumns hebben het voordeel dat ze kort zijn en dat je makkelijk van het ene naar het andere doorbladert zonder al te veel inspanning. Bovendien beslaan de columns een periode waar ik zelf nog veel interesse had in sport en Ajax onder Van Gaal hoge toppen scheerde in de Champions' League.

Het nadeel aan columns is dat ze te veel een persoonlijk stukje zijn van de schrijver en te vaak als eenzijdig gezeur kunnen gaan klinken. Barend koketteert graag met zijn imago van een beetje een rebel, een schenenschopper die geen blad voor zijn mond neemt. Het gaat ook bijna alleen maar over Ajax of over de spelers van Ajax. Af en toe raakt het een snaar, wanneer het bijvoorbeeld gaat over racistische spreekkoren bij supporters, maar over het algemeen is het te mager om echt boeiend te zijn.

En, maar daar heeft de auteur geen schuld aan: columns zijn van nature al snel gedateerd. 1999 is het jaar waarin Van Gaal begint te falen als trainer (maar na een nog slechtere periode bij Oranje nu weer succes oogst), waar Nederland weer net niet de finale haalt... Al is het ook leuk om bepaalde zaken te lezen die sindsdien toch uitgekomen zijn (van der Sar die op dat moment naar Manchester United wil, maar die willen  hem dan weer niet. Ondertussen zit van der Sar bij... juist).

Ik heb trouwens het stiekeme gevoel dat Cruyff is voor Barend wat Armstrong is voor Smeets.

Ach, het heeft me een paar uurtjes lezen gegeven en ik heb niet de neiging gehad het weg te gooien. Maar echt boeiend was het niet.

Eindoordeel:
**

Five Little Pigs - Agatha Christie

In't kort:
De Canadese Carla Lemarchant, née Caroline Crale, wil dat Hercule Poirot de moordzaak op haar vader, de bekende schilder Amyas Crale opnieuw onderzoekt. 16 jaar geleden werd haar moeder als schuldige veroordeeld. Die heeft echter, net voor haar dood, een brief gestuurd waarin ze haar onschuld uitspreekt.

Wat is dan de waarheid? Er zijn vijf mogelijke andere daders. Heeft een van hen Amyas veroordeeld? Of heeft haar vader zelfmoord gepleegd? Of was het toch de moeder?

Mijn oordeel:
Geweldig leuk, boeiend en stijlvol. Dit was mijn eerste Agatha Christie (wel vroeger veel naar de Poirot TV-reeks met David Suchet gekeken) en het smaakt naar meer. Ver moet ik ze niet zoeken want Inez' Christie collectie is zeer uitgebreid.

Dit verhaal loopt gewoon lekker en is ook slim opgebouwd: eerst de feiten, dan de verhalen van de getuigen en dan zoals steeds de slimme analyse van Poirot. Een simpel concept maar het werkt. Je kan je als lezer ook zo de sfeer van die tijd voor de geest halen. Lekker aristocratisch en een beetje bekakt: leuk. En het antwoord op de schuldvraag: zoals in elke goede detective kan iedereen het tot de onthulling zijn. En het is knap dat vol te kunnen houden.

En zeggen dat ik het alleen maar ben gaan lezen omdat er verder in de bibliotheek van de camping waar we vorige week een polderkeet huurden niet veel soeps was en ik geen ander boek meer had (en het regende, wat moet je dan?).

Eindoordeel:
Lekker!
****

Onder Professoren - Willem Frederik Hermans

In't kort:
De wat grijze hoogleraar Rufus (Roef) Dingelam wint onverwacht de Nobelprijs voor de scheikunde. De daarvoor wat genegeerde  of onopgemerkte Roef wordt plots bekend en aan alle kanten aangesproken en geadviseerd.

Tegelijkertijd plannen de studenten een opstand die de officiële viering van dit heuglijke feit in de war zou kunnen sturen.

Mijn oordeel:
De gebeurtenissen in dit boek zijn duidelijk een satire op het universiteitsleven van Hermans zelf die tot medio jaren '70 zelf hoogleraar was in Groningen. Hij laat van heel het universitaire leven aan een regionale universiteit geen spaander heel en laat geen kans liggen om de wantoestanden op elk niveau aan te kaarten.

Dit zorgt op sommige momenten voor heel leuke stukken, op andere momenten krijgt het toch een beetje een wrange nasmaak. De omgang tussen professoren onderling, de afgunst en zelfs de haat zijn goed geschreven en volgens mij vandaag nog steeds aanwezig in elke universiteit. Op andere ogenblikken loopt het verhaal een beetje verloren: de haan, de vooral geestelijke ontrouw...

Tegen het einde van het boek, waar Rufus erop uit trekt met zijn vrouw Gré om even tot rust te komen, bloedt het ook allemaal een beetje dood en lijkt het alsof er een moraal gezocht wordt.

Op de leukste momenten deed het me denken aan de leukere persiflages van David Lodge. Zie vooral Changing Places, dat eveneens tegen de achtergrond van sociaal oproer geplaatst is.


Eindoordeel:
***

Rituelen - Cees Nooteboom

In't kort:
"Rituelen" volgt Inni Wintrop in drie periodes in zijn leven: eerst in 1963, waar we getuige zijn van zijn scheiding van Zita, zijn enige grote liefde, dan terug naar 1953 waar hij Arnold Taads ontmoet, die een leermeester zal blijken voor de jonge Inni en op het einde gaan we naar 1973 waar Inni de zoon van Arnold Taads ontmoet.

Mijn oordeel:
Dit is niet mijn soort literatuur. Ik viel ten eerste continu in slaap tijdens het lezen en had daarna de grootste moeite om te begrijpen waar dit boek naartoe ging. Boeken die te veel de oppervlakte gebruiken om alleen maar  ons 'toegang te verschaffen tot een diepere betekeniswereld' zijn me sowieso wat te filosofisch, te nietszeggend. Ik wil een verhaal, een plot, geen oeverloos uitwaaieren langs intellectuele zijwegen.

Ik wil dus eigenlijk geen al te groot oordeel vellen over deze roman omdat het niet mijn soort roman is. Er wordt in het derde deel van dit boek verwezen naar een Chinese auteur, Kawabata, in verband met de thee ceremonie. Ook dat is een veelgeprezen auteur, maar ik heb er één boek van gelezen en ook daar faalde ik in mijn begrip.

Het ligt aan mij...

Eindoordeel:
**

The terrible privacy of Maxwell Sim - Jonathan Coe

In 't kort: Maxwell Sim heeft het niet makkelijk: vers gescheiden van zijn vrouw, slechte relatie met zijn vader en gebrek aan goede vrienden met wie hij over zijn problemen kan praten. Wanneer hij de kans krijgt om als tandenborstel-verkoper helemaal naar de Shetland-eilanden te rijden, grijpt hij de kans aan om zijn leven te beteren. Hoe verder hij echter rijdt, hoe benauwder zijn situatie wordt.

Mijn oordeel: Als fan van Coe's werk viel dit boek mij behoorlijk tegen. Het verhaal bevat een aantal spitse en grappige elementen (hoe meer Sim naar het noorden reist, hoe eenzamer hij wordt & vervolgens begint hij tegen zijn GPS te praten (en zij praat terug)) en de reflectie over de tijd waarin wij leven (vele facebookvrienden, maar niemand om écht mee te praten als het niet goed gaat) is herkenbaar, maar het verhaal en hoofdpersonage konden me niet pakken. Ik denk dat de mix van humor en tragiek hier niet werkte. Zijn vorige boek "The rain before it falls" vond ik geweldig! Hopelijk is het volgende weer van die kwaliteit. Ik geef de moed niet op...

Eindoordeel: **

The Night Watch - Sarah Waters

In 't kort: Duncan, Helen, Kay en Viv zijn de vier inwoners van Londen die tijdens de Tweede Wereldoorlog door de lezer gevolgd worden. Zij hebben ieder hun verhaal dat soms met dat van de ander verweven is. Wat hun (gezamenlijke) geschiedenis is en waar en hoe ze elkaar ontmoetten, daar kom je achter door langzaam terug in de tijd te gaan. We starten namelijk na de oorlog, in 1947 en gaan via 1943 terug naar 1941 waar het allemaal begon.

Mijn oordeel: Net als in de andere boeken die ik van Waters heb gelezen, kan zij als de beste een verhaallijn zo structureren dat je nieuwsgierigheid tot op de laatste bladzijde behouden blijft. In dit boek doet ze dat door juist terug in de tijd te gaan. Je weet dus hoe het eindigt, maar niet hoe het allemaal begon en waarom het zo eindigt. Dat houdt de spanning er in. Haar andere andere boeken die ik eerder las ("The little stranger" en "Fingersmith") konden mij echter meer boeien. Een mogelijke verklaring daarvoor is dat in die verhalen minder personages betrokken waren die dus méér en beter uitgediept konden worden.

Eindoordeel: ***

Oeroeg - Hella S. Haasse

In 't kort: Een Nederlandse jongen vertelt over zijn vroegere vriendschap met de Indische jongen Oeroeg.

Mijn oordeel: Ik heb al bijna alle boeken van Haasse gelezen, maar dit bekendste werk én debuut van haar heb ik altijd laten liggen (zonder aanwijsbare reden overigens). Net als van haar andere boeken ben ik ook hiervan onder de indruk. Het leest zo ongelooflijk zalig. Als je net als ik de volgende zin een pareltje vindt, dan raad ik je aan méér van haar te lezen. "Als het waar is dat er voor ieder mens een landschap van de ziel bestaat, een bepaalde sfeer, een omgeving, die responsieve trillingen oproept in de verste schuilhoeken van zijn wezen, dan was -en is- mijn landschap het beeld van berghellingen in de Preanger: de bittere geur van theestruiken, het klateren van heldere stroompjes over steenblokken, de blauwe wolkenschaduwen over het laagland." Wauw!

Eindoordeel: ****

Wie scheep gaat - Rascha Peper

In 't kort: Hanna is twee jaar geleden bij de kust van Marokko met een boot gezonken. Haar lichaam ligt daar hoogstwaarschijnlijk nog altijd. We volgen verschillende personen die Hanna hebben gekend en met vragen achter zijn gebleven: twee ex-vriendjes, haar vader en nichtje. Zij leiden ieder hun leven, maar komen ook weer bij elkaar terecht.

Mijn oordeel: Als liefhebber van boeken met verschillende verhaallijnen en personages die met elkaar te maken gaan krijgen én de intrigerende bizarre elementen die Peper altijd in haar verhalen steekt (hier o.a.: man met gewoonte om bij vrouwen in te breken en in de laden met vrouwenondergoed te masturberen) kon ik dit boek zéér smaken. Zelf ben ik nét iets gecharmeerder van haar kleinere romans zoals Dooi enVerfhuid.

Eindoordeel: ***1/2

De Appel - Michel Faber

In't kort:
We maken (opnieuw) kennis met een aantal personages uit The Crimson Petal and the White. Sommige leren we kennen in een vroegere periode, een aantal andere later.

Mijn oordeel:
Ik ben dit boek gaan lezen omdat ik, als lezer, geïntrigeerd was te weten te komen wat er met de personages zou gebeuren, omdat het boek TCP&TW zo vrij abrupt stopt en een heel aantal eindjes laat liggen.

Dit boek is, al geeft de auteur het slechts schoorvoetend toe, ook precies daarom geschreven. Maar, al worden een aantal mysteries opgehelderd (vooral in het laatste verhaal), heel veel wijzer worden we niet.

Dat is niet zo erg natuurlijk, maar daarnaast heeft het boek toch niet zo heel erg veel waarde voor mij. Het is bij lange na niet zo boeiend als de grote broer en ondanks dat de auteur beweert dat het makkelijk apart gelezen kan worden, kan dat m.i. toch niet. Als lezer voel je je toch een beetje bekocht, althans deze lezer, alsof het succes van zijn grote roman wordt uitgebuit.

Leuk dus voor de volledigheid, en leuk om de oude bekenden weer eens te zien maar eigenlijk een beetje een overbodig boek.

Eindoordeel:
**1/2

De man die in rook opging - Sjöwall & Wahlöö

In't kort:
Alf Matsson, een journalist voor een sensatieblaadje, wordt vermist. Tijdens een trip naar Boedapest is hij niet meer naar zijn hotel teruggekeerd.

Detective Martin Beck wordt al op de eerste dag van zijn lang verbeide vakantie teruggehaald om naar Boedapest te reizen en deze zaak te onderzoeken.

Mijn oordeel:
De detectives van Sjöwall en Wahlöö worden aanzien als de ijkpunten als het gaat om Scandinavische detective- en misdaadromans die de laatste tijd een duidelijke hausse beleven.

Dit boek heeft me echter niet overtuigd van hun kunnen. De verdwijninsgzaak en de afwikkeling ervan heeft te weinig om het lijf om te boeien en ook de intrige eromheen (drugshandel) te weinig schokkend om mij aan mijn stoel te kluisteren. Goed geschreven, dat wel, maar ik zal toch beter werk van hen moeten lezen om het met hun status eens te zijn.

Eindoordeel:
Beetje teleurstellend **

Triomf en tragiek op de Tourcols - Robert Janssens en Raymond Kerckhoffs

In't kort:
Kerckhoffs en Janssens nemen ons mee op een overzicht van de belangrijkste en beruchtste cols van de Tour, zoals de Galibier, De Tourmalet, Mont Ventoux etc.
Ze gaan daarbij vrij encyclopedisch te werk en geven zowel informatie mee voor de wielertoerist als een overzicht van de belangrijkste feiten op die cols (tot 2002).

Mijn oordeel:
Met de Tour die nu aan de gang is, is dit zeker een leuk boekje. Op den duur zijn de toeristische uitwijdingen wat minder interessant, maar verhalen over de oude gloriedagen van de Tour en de onmenselijke omstandigheden waarin de renners voor de wereldoorlogen moesten fietsen blijven fascineren.

De volledigheid draagt ook bij tot de objectiviteit van dit boek. Ze gaan,  naar het lijkt bewust, voor een keer niet op zoek naar de makkelijke sensatie, maar naar een volledig verslag.

Niet altijd even boeiend, maar wel volledig en inzichtelijk geschreven. Wie niets heeft met de Tour heeft er natuurlijk niets aan. En morgen ben ik alweer het merendeel van de informatie vergeten. Het boek staat vast in de bibliotheek van tournerds als Michel Wuyts en consoorten.

Eindoordeel:
***1/2

ESPN's Mighty Book of Sports Knowledge - ed. Steve Wulf

In't kort: een tachtigtal korte stukjes over diverse aspecten van het Amerikaanse sportleven: hoe gooi ik een curveball, wat gebeurt er tijdens een pitstop, wat moet een longsnapper in het American Football precies doen, welke sporters zijn bijgelovig, welke hockey-goalie had het eerste masker etc.

Mijn oordeel: een letterlijk mooi boek, met heel mooie foto's, korte quotes tussendoor en prachtige cover. Niet direct een boek om in één ruk uit te lezen, maar eerder om af en toe ter hand te nemen en stukjes uit te lezen. Uiteraard hoofdzakelijk (en misschien zelfs alleen maar, enkele stukjes over soccer en tennis niet te na gesproken) over Amerikaanse sporten.

Eindoordeel: ***1/2

Wit is altijd Schoon - Leo Pleysier

In't kort: hoe ga ik om met het overlijden van mijn moeder, in 110 bladzijden.

Mijn oordeel: een herlezing van een ondertussen al wat gedateerd boekje. Het boek is eigenlijk een dialoog tussen de overleden moeder en haar zoon (in casu de auteur), waarbij enkel de moeder aan het woord komt en de tussenkomsten van de zoon verzwegen worden, en dat in het Kempens dialect.
Moeder is vooral bekommerd om de uiterlijkheden (is mijn rouwkleed wel mooi gestreken, is de kamer waar ik lig wel proper genoeg, zijn er genoeg kaarsjes, zal de begrafenisondernemer zorgen voor een mooie begrafenis, want, tgoh, wat gaan de mensen anders wel zeggen ?) en roddels over tantes, dorpsgenoten en dergelijke. Het echte afscheidnemen komt pas na de begrafenis aan bod, wanneer de moeder echt beseft dat het over en uit is, en dat ze haar zoon niet meer terug zal zien.
Leest als een trein, maar desalniettemin mooi, af en toe grappig, af en toe aangrijpend. Alleen spijtig van het afn en toe te gekunsteld 'opgekuist' Kempens dialect.

Eindoordeel: ****

Stories for Life

In't kort: naar aanleiding van de StuBru-actie 'Music for Life' van 2009 werd een bundel kortverhalen op de markt gebracht, waarin een hele resem Nederlandstalige auteurs hun visie poneren op muziek, liefdadigheid en ziekte.

Mijn oordeel: het is al een hele tijd geleden dat ik dit boekje las, maar ik herinner me nog nauwelijks iets van de verhalen. Dimitri Verhulst sprong er (uiteraard) uit, dat van Joke Van Leeuwen was snelsnel bij elkaar geklutst. Verder volgens mij geen wereldschokkende dingen.

Eindoordeel: ***

Can I Keep my Jersey - Paul Shirley

In't kort: Paul Shirley is een professioneel basketspeler, maar net niet goed genoeg om het te maken in de NBA. In dagboekstijl vertelt hij over zijn wedervaren in competities in Italië (uitstekend basketbal maar onregelmatige betaling), Rusland (uitstekend basketbal, vrij regelmatige betaling, belabberde omstandigheden) en een Amerikaanse minor league (minder goed basketbal, slecht betaald maar dicht bij huis), en daartussen enkele oefenkampen en heel korte contractjes in de NBA.

Mijn oordeel: Shirley schetst een heel mooi beeld van het leven van een journey-man in de basketwereld. Te goed voor Europa, net niet goed genoeg voor het echt grote werk in de NBA, met als gevolg dat hij constant moet kiezen tussen een leven van betrekkelijke financiële zekerheid ver van huis of dicht bij huis basketten voor een appel en een ei en het najagen van zijn grote droom.
Shirley schrijft leuk, af en toe tongue-in-cheek, af en toe bijtend sarcasme en ironie, het lijkt wel een echte Brit. Vooral het relaas over zijn verblijf in Rusland, bij Kazan, is bij momenten hilarisch en tegelijk schrijnend.
En het loopt ook goed af, want uiteindelijk krijgt hij een vast contract aangeboden bij een NBA-team, voor een volledig seizoen.

Eindoordeel: ****

I'm a Stranger here Myself - Bill Bryson

In't kort: na 20 jaar in Groot-Brittanië keert Bryson terug naar de Verenigde Staten. Oorspronkelijk een rasechte Midwester (hij is opgegroeid in Iowa) nestelt hij zich nu, samen met zijn familie, in het oosten van de USA, in Maine. Dit boek is een verzameling columns die gedurende drie jaar schreef over hoe de USA is veranderd in die 20 jaar, wat hij heeft gemist en wat juist niet, wat beter was in Groot-Brittanië en wat juist niet.

Mijn oordeel: dit is Bryson ten voeten uit. Je voelt aan elk woord dat hij een rasechte Amerikaan is, maar dan wel eentje met de nodige dosis zelfironie en nuance. Dikwijls gaat hij uit van een in het oog springend nieuwtje of opvallende statistiek, en werkt hij van daaruit verder naar een algemene conclusie. En dat kan over eender wat gaan: het milieu (toen al, het boek dateert van midden 90s !!), supermarkten, criminaliteit, liefde voor baseball, etc. Steeds weer uitstekend gedocumenteerd, met de nodige humor (het invullen van de belastingsbrief) en zelfspot (zijn avonturen met het joggen in de bossen), een vintage Bryson. En dat ik die graag heb, dat is al eerder duidelijk geworden waarschijnlijk.

Eindoordeel: ****

The Heretic's Daughter - Kathleen Kent

In't kort: Massachusetts, eind 1690. Sarah Chapman en haar familie verhuizen van Andover, Massachusetts, naar het dorpje Billerica, iets verderop, waar ze een nieuw leven willen opbouwen. Ondanks het feit dat hun dorpsgenoten hen met de nek aankijken, lukt dat aardig. Tot in de lente van 1691 in Salem, enkele mijlen verwijderd van Billerica, de beruchte heksenvervolgingen uitbreken. Vrouw na vrouw wordt door hysterische tienermeisjes beschuldigd van hekserij, opgesloten en veroordeeld, sommigen zelfs tot de dood door ophanging. En jawel, na enkele maanden wordt ook de moeder van Sarah beschuldigd. Meer nog, ook Sarah zelf en haar broers moeten zich voor de rechtbank verantwoorden. En dan brengt haar moeder het grootst mogelijke offer…

Mijn oordeel: Een historisch verantwoorde roman over ene boeiende periode in de Amerikaanse geschiedenis, meer moet dat meestal niet zijn voor mij. Dit is wel geen makkelijk boek om in het Engels te lezen: er wordt nogal veel gesproken over ondertussen in onbruik geraakte tradities, gereedschappen, voedsel, en die woordenschat is niet echt voor de hand liggend. Maar het thema zelf is boeiend, de sfeerschepping en de karakters zijn dat evenzeer, en het slot is zelfs adembenemend. Alleen spijtig dat sommige verhaallijnen niet volledig uitgewerkt worden (wat is er precies met het nichtje van Sarah aan de hand, bijvoorbeeld). Maar globaal gezien een uitstekend boek. Vandaar ook…

Eindoordeel: ****1/2

Het spel van De Niro - Rawi Hage

In 't kort:
George en Bassam zijn vrienden, opgegroeid in Beiroet. Terwijl de ene bij de militie gaat en aan vreemde spelletjes begint, wil de andere erg graag weg uit een stad van stukgeschoten muren, raketaanvallen en angst.
We volgen de 'vluchter', en zien alles om hem heen versplinteren.

Mijn oordeel:
Het boek grijpt je meteen bij de keel. In korte, krachtige alinea's, die echt als spervuur geschreven zijn, neemt de schijver je mee in die vreemde wereld. Hoe kan je overleven als alles om je heen stuk gaat? Hoe zou ik dààr overeind blijven? Knagende vragen die me bij het lezen van dit boek de hele tijd achtervolgden.

Ondanks het desolate decor en de zware thema's (verraad, verlies, ...) vind ik de schrijfstijl toch eerder opgewekt, en da's een hele prestatie. Zonder lacherig te gaan doen, benadert de schrijver dit verhaal op een heel aparte manier.

Een heel goed boek zonder meer!



Eindoordeel:
****

The eastern parade - Richard Yates

In 't kort: We volgen in dit verhaal het leven van de zusjes Sarah en Emily Grimes. Ze groeien samen op en voelen zich hun leven lang sterk verbonden. Toch worden het twee totaal tegengestelde vrouwen, die beide het geluk nooit echt zullen vinden.

Mijn oordeel: Na het zien van de verfilming van Yates bekendste werk Revolutionary Road (vond ik een prachtige film) wilde ik eens een boek van hem lezen. Yates thema is veelal het gewone huiselijk leven en de treurigheid daarvan. Zo ook in dit boek. Na het eerste hoofdstuk wist ik dat dit mijn stijl en genre was. Geen heftig verhaal, maar een subtiele weergave van de ups en vooral downs van twee zussen.
Toch dacht ik ook een duidelijke dubbele laag in het verhaal te herkennen, met diverse morele boodschappen van de schrijver. Maar het geinige is dat ik die misschien zelf zo interpreteer en de schrijver geen enkele bijbedoeling had. Hoe dan ook. Het blijft een fijne leeservaring.

Eindoordeel: ***1/2

Het spel van de engel - Carlos Ruiz Zafón

In 't kort: Wanneer het hem op het gebied van liefde, werk en gezondheid zwaar tegenzit krijgt David Martín een verzoek van een mysterieuze uitgever om een groots boek te schrijven. Hij aanvaardt het aanbod, maar dan begint de miserie pas echt goed.

Mijn oordeel: de eerste 350 pagina's van het boek zijn formidabel. Het verhaal bouwt zich rustig en coherent op, alles is goed te volgen en ongelofelijk spannend! En dan plots ging het me te snel. Een combinatie van te veel personages, te snelle en bizarre wendingen zorgde ervoor dat mijn interesse wegzakte en ik het allemaal niet meer kon & wilde volgen. Het werd van een mysterieus en pakkend verhaal ineens een misdaadverhaal met achtervolgingen. Bovendien bleef ik over met een behoorlijk aantal vragen zitten.
Echt heel jammer.

Eindoordeel: **

De grote kleine kapitein - Paul Biegel

Genre: kinderboek

In 't kort: De kleine kapitein, een stoere kindzeeman, strandt met zijn scheepje de 'Nooitlek'. Al snel wordt hij op zijn schip vervoegd door drie reisgezellen: Dikke Druif, Marinka en Bange Toontje. Samen beleven zij spannende avonturen op zee; ze vinden een schat en circusdieren, belanden op vreemde eilanden met bizarre personen en nog veel meer.

Mijn oordeel: Eigenlijk kun je het beter niet doen. De boeken die je als kind of tiener geweldig vond op volwassen leeftijd opnieuw lezen. Maar ik kon het bij de kleine kapitein niet laten. Toen ze mij op achtjarige leeftijd door de leraar werden voorgelezen vond ik de verhalen fantastisch! En zelfs op mijn 31e vind ik ze nog steeds geweldig tot de verbeelding spreken en met een zalig gevoel voor humor en fantasie geschreven en getekend. Absolute aanrader als voorleesboek voor ouders of leraren.

Eindoordeel: ***** (mijn oordeel destijds als kind dat er uit voorgelezen werd)

De stoel van Elijah - Igor Stiks

In 't kort:

Richard Richter gaat op zoek naar zijn vader in een Sarajevo waar alles stuk is en sluipschutters heersen. We schrijven 1992.

Hij is hier omwille van een brief die zijn moeder aan zijn vader schreef, net voor ze zijn kind baarde. Richard heeft zijn echte vader nooit gekend, en hij hoopt daar nu verandering in te brengen. Maar in Sarajevo ligt het noodlot op de loer...

Mijn oordeel:

Al meteen van bij het begin is het duidelijk dat dit boek geen happy end zal krijgen. En toch worden niet meteen alle kaarten op tafel gelegd. Mondjesmaat geeft de auteur de geheimen van Richard prijs.

Het is best knap geschreven, en daarom ook boeiend tot het einde, hoewel ik ongeveer halverwege al wel doorhad wat er ging gebeuren.

Waarom het randpersonage Simon moet komen meedoen, begrijp ik ook niet helemaal.

Eindoordeel:

***1/2