Model Behavior - Jay McInerney

In't kort:
Connor McKnight is dertiger en zou een droomleven moeten hebben: een fotomodel als vriendin, beroemde schrijvers in zijn vriendenkring en hij frequenteert hippe feestjes met andere semi-celebrities.

En toch is het veel schijn: zijn relatie brokkelt af en hij zoekt zijn heil in drank en strippers. Zijn leventje stort langzaam in elkaar...

Mijn oordeel:
McInerney hoort thuis bij het rijtje "hippe" schrijvers die hun boeken situeren in een voor ons onbekende scene in New York. Wie Bright Lights, Big City gelezen heeft, herkent de stijl meteen. Ook bij bijvoorbeeld Brett Easton Ellis zie je dit.

En, eerlijk gezegd, wanneer het met mate genuttigd wordt, dan vind ik dit zeer aangenaam leesvoer. Literair gaat het niet zo heel erg diep, en Connor volgt een vrij voorspelbare neergang, maar de cool die van de pagina's afloopt maakt het boek grappig en zeer leesbaar. Het is allemaal bedekt met een dikke laag ironie. Het is een satire op de oppervlakkigheid van de celebritywereld en op diegenen die daar (wanhopig) deel van willen uitmaken.

Wat hier ook leuk is, is hoe McInerney regelmatig switcht van vertelstandpunt: dan is het een ik-persoon, dan tweede persoon, dan de alleswetende verteller. Beetje vreemd in het begin, maar het duidt een beetje op de verschillende gemoedstoestanden van de ik-verteller die de ene keer zichzelf van wat meer afstand te zien dan de ene keer. En het werkt wonderwel.

Ik moet alleen opletten dat ik niet te veel van dat soort boeken na elkaar lees, en het blijft leuk. Volgend jaar een Ellisje:-)

Eindoordeel:
****

Alleen maar nette mensen - Robert Vuijsje

In't kort:
David is een Joodse jongen en enige zoon in een welgesteld Joods gezin in Oud Zuid (zijn vader is hoofdredacteur van het enige relevante programma op de televisie) en opgegroeid in een "intellectueel" milieu.

Door zijn donkere haar ziet hij er echter uit als een Marokkaan en hij ondervindt dagelijks wat het is om als allochtoon gezien te worden en dus uitgesloten te worden van de wereld van "alleen maar nette mensen".

Op zijn 20e weet hij niet wat hij van zijn leven wil, noch van de liefde. Hij heeft daarnaast een voorliefde voor "echte" zwarte vrouwen met dikke billen en borsten. Hij gaat op zoek naar de illustere intellectuele negerin en hoopt dat dat hem antwoorden op zijn levensvragen zal bieden.

Mijn oordeel:
Leuk boek, al woog het vrij licht. Door de heel erg "menselijke" schrijfstijl en de duidelijke satirische knipoogjes naar de verschillende 'soorten' mensen en hun gedragingen leest het ook als een trein Vooral de intellectuelen die de juiste wijn drinken, intellectuele discussies voeren e.d. worden zeer leuk geportretteerd maar ook de Surinamers en eigenlijk iedereen worden door de mangel gehaald . Vuijsje doet zo een aantal rake observaties en past ze perfect in zijn boek in. Dit werkt veel beter dan "Beleg" van Tom Naegels, dat in zekere zin in dezelfde vijver vist.

Zijn gebruik van interne monoloog zorgt ook voor een vloeiende lectuur: je leest dan in zekere zin even snel als het hoofdpersonage denkt.

Het einde van het boek is er wat te veel aan. De trip naar Amerika, mwah, dat hoefde niet en voegt niets meer toe. Dat David een verwend jongetje is dat teert op zijn rijke ouders, zorgt ook voor net iets te veel afstand tussen mij en het hoofdpersonage. Ik kreeg al snel de idee van "Zit niet zo te zeuren, man". De catharsis bleef ook uit, om het intellectueel te zeggen.

Maar best grappig en genietbaar en het pretendeert niet meer te zijn dan het is. Na Auster, met zijn cultureel en intellectueel perfecte personages was dit een perfect tegengif. En op een paar treintripjes uit, dat helpt.

Eindoordeel:
***1/2

Invisible - Paul Auster

In't kort:
Adam Walker, student literatuur aan de Columbia universiteit in New York, ontmoet op een feestje de Fransman Rudolf Born en zijn partner Margot. Deze ontmoeting zal Adams verdere leven beïnvloeden.

Op het einde van zijn leven schrijft hij zijn ervaringen neer in zijn mémoires. Deze nemen ons mee van New York over Parijs en London tot zijn laatste dagen terug in de States.

Mijn oordeel:
The same old Auster trick, again, ben ik bang. En hoewel ik hem nog steeds kan smaken, is mijn overgave als lezer aan die stijl, het me als het ware laten 'opnemen in het verhaal', er daardoor niet meer bij. Het is alsof je weet hoe de truuk van de magiër werkt. Je kunt je nog verheugen in de perfecte uitwerking ervan, maar het gevoel van verwondering is weg. Net als vaak heb je ook hier weer de continue strijd tussen fictie en realiteit: is dit nou werkelijk gebeurd of is dit het product van een literair brein? Hier voegt Auster er een tweede verdieping aan toe, maar het is hetzelfde procédé. Leuk, maar het werkt niet meer zoals het bij de New York Trilogy of Oracle Night werkte.

En dan blijft het verhaal over. En daar heb ik dan toch wat problemen met de personages. Bij Auster (of bij de al dan niet fictieve auteur Adam Walker) kennen 20-jarige studenten niet alleen het volledige oeuvre van de wereldliteratuur, ze kennen ook nog eens alle belangrijke intellectuele films en houden uiteraard van de juiste muziek (Bach) en hun leven bestaat uit intellectuele discussies over deze zaken. Nu, misschien ben ik wel de uitzondering, maar als 20-jarige student kende ik nog geen fractie hiervan en gingen discussies over veel banaler zaken :-)

En dat werkt toch op mijn zenuwen en ondermijnt de geloofwaardigheid van het verhaal.  Is dit niet gewoon Auster die de intellectueel uithangt?

Een beetje Auster-moeheid, vrees ik...

Eindoordeel:
***

The Pregnant Widow - Martin Amis

In't kort:
Keith brengt de zomer van 1970, samen met zijn vriendin Lily en een allegaartje van andere vrienden en kennissen, door in een kasteel in Italië.

In de geest van de heersende seksuele en feministische revolutie, gedragen (sommige van) de vrouwen zich als mannen, wat bij Keith de hoop doet opleven dat hij met een aantal van hen een aantal vluggertjes kan beleven. Vooral de borsten van Scheherazade doen zijn libido op hol slaan.

Mijn oordeel:
Mwah... het zal voor een deel zijn omdat ik uiteraard niet heb deelgenomen aan die revoluties (wegens nog niet geboren) en ook al omdat die revoluties niet tot in Opwijk zijn doorgedrongen, maar deze satire op die tijd en de kritische deconstructie van de vrij negatieve gevolgen van een als positief bedoelde revolutie gaat grotendeels aan mij voorbij. En om me nou eerst te gaan verdiepen in die geschiedenis om dan beter dit boek te kunnen waarderen, gaat me iets te ver :-) Waar dat voor een beter geïnformeerde lezer misschien meerdere betekenislagen geeft, is het verhaal van Keith die zich in de slaapkamers en de slipjes van zijn vrouwelijke kasteelgenoten probeert te manoeuvreren een beetje zielig. Pagina's lang lust hij naar een nacht met Scheherazade om dit dan door een verkeerd geplaatste opmerking allemaal teniet te doen. Uiteindelijk belandt hij dan in het bed van Gloria waarmee hij, in een aantal annexen, ook later nog allerlei zogenaamde geliberaliseerde seksuele (zij het vooral in het boek geïmpliceerd en niet expliciet) escapades beleeft.

Ook de psychologische laag waarbij Keiths stiefzuster (hij is geadopteerd) een belangrijke rol speelt, is me onduidelijk.

Kortom, het gaat over een tijd die ik niet echt ken. Zonder die kennis blijft een boek over zonder echt doel. Jammer, maar ik kan er dan ook geen gefundeerd oordeel over schrijven.

Eindoordeel:
**1/2

Drift - Marion Pauw

In 't kort: Jill volgt haar vriend Simon naar Aruba. Hij heeft daar een gouden baan gevonden, maar is helaas meteen op pad voor zijn werk. Jill verveelt zich in eerste instantie, totdat ze verwikkeld raakt in een moordzaak.

Mijn oordeel: Een lekker boek om in één avond uit te lezen. De schrijfster weet de spanning er goed in te houden. Wat zit er achter alle personages die ten tonele worden gevoerd? Hoe koosjer is haar vriend en diens collega's? Wat heeft Jill zelf op haar kerfstok? Ik bleef tot op het einde met vragen zitten, oftewel de spanning bleef er goed in. Bovendien bevatte het boek ook een leuke dosis humor. Hetgeen je niet zo vaak aantreft in literaire thrillers. Zo werden de clichés rond expats op een leuke manier neergezet en was het hoofdpersonage een grappig maar toch complex figuur.

Eindoordeel: ***1/2

De vrouwen van Carhullan - Sarah Hall

In 't kort: Groot-Brittannië in de toekomst. Het land is er ellendig aan toe. "Het Gezag" heeft de inwoners van het land in zijn greep. Natuurlijke energiebronnen raken op, er is te weinig voedsel, geboortebeperking wordt opgelegd. Er zijn echter een paar plaatsen waar het regime niet geldt en waar de "niet-officiëlen" wonen. Eén daarvan is de boerderij te Carhullan. Een plaats die gerund wordt door enkel vrouwen. "Zuster", de vrouw die ons haar verhaal vertelt, vlucht naar deze boerderij en vertelt ons hoe het er aan toe ging onder de strakke leiding van haar oprichtster Jackie Nixon.

Mijn oordeel: Interessant in dit boek is de vraag met welke mentale instelling je het beste overleeft in dergelijke tijden. "Zuster" is haar leven onder "Het Gezag" beu en net als haar landgenoten diep ongelukkig. Zij verlaat haar echtgenoot, waagt de vlucht naar een beter oord en overleeft. Zelfs wanneer ze ook daar fysiek en mentaal zwaar op de proef wordt gesteld. Maar net als onder "Het Gezag" valt ze in dit nieuwe oord ook onder een regime. Dat van Jackie Nixon. Door nét voldoende inspraak, onderlinge solidariteit en warmte overwint de groep vrouwen echter alle tegenslagen en kan het ten strijde trekken (letterlijk). Doordat je zeer dicht op de huid van "zuster" zit en de gang van zaken op de boerderij van dichtbij meemaakt, zit je goed in het verhaal. Het leeft en blijft hangen. Ik zie een verfilming in de sterren staan.

Eindoordeel: ****

Samaritan - Richard Price

In't kort:
Ray Mitchell keert, na een redelijk succesvolle maar korte carrière als scenarioschrijver voor een TV show, terug naar New Jersey en geeft daar een gratis college Creatief Schrijven aan leerlingen uit zijn oude middelbare school.

Wanneer hij op een bepaald moment in zijn appartement zwaar toegetakeld wordt en met zware hoofdwonden in het ziekenhuis belandt, wil Nerese, een bijna gepensioneerde agente, de dader(s) vinden. Zij wil zo een oude schuld bij hem vereffenen.

Mijn oordeel:
Viel tegen. Het verhaal speelt op hetzelfde terrein als de romans van George Pelecanos maar met dit boek in ieder geval niet in dezelfde divisie. Daarvoor zijn de personages net iets te rechtlijnig, de bedoeling van Price net iets te doorzichtig. Het verhaal klopt net iets te perfect naar mijn gevoel, waardoor je als lezer niet betrokken geraakt. Ray is bijvoorbeeld te vlak als personage en door zijn barmhartige samaritaan obsessie ook net iets te irritant. Ook de andere personages, door hun statische oppervlakkigheid, werkten een beetje op mijn zenuwen. Ze zijn daar om het verhaal te laten kloppen, maar ze leven niet.

Akkoord, tot het einde is het raden wie de uiteindelijke dader was, maar als we die dan uiteindelijk leerden kennen, dan geloofde ik het niet. Ik verklap nu wel de clou van het verhaal, maar het kon er bij mij niet in dat een jongen die nauwelijks een bal kan vangen zo'n goedgemikte klap op Ray's hoofd kan geven. Dit is duidelijk een tour de force van de schrijver om de verrassing en de (weliswaar goedbedoelde) boodschap te kunnen laten kloppen.

Eindoordeel:
Een matige ***

Ademschommel - Herta Müller

In't kort: de jonge Leopold woont met zijn Duits gezin in Roemenië, ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Wanneer de Sovjets Roemenië binnentrekken in 1944, deporteren ze elke jonge Duitser naar werkkampen in de Sovjetunie. Leopold is één van hen. Vijf jaar lang moet hij dwangarbeid verrichten, tot hij uiteindelijk toch naar huis mag terugkeren. Maar thuis is geen echte 'thuis' meer voor hem…

Mijn oordeel: Herta Müller is de jongste Nobelprijswinnaar. Dit boek is haar meest recente en kreeg in de Standaard der Letteren de topscore. Zo werd mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Dit is vooral een 'mooi' boek. Er gebeurt niet zo heel erg veel, maar het is allemaal zo mooi beschreven, in een erg knappe en uitgekiende taal. Müller beschrijft treffend hoe de jonge Leopold in het kamp verandert in een volwassen man, gekenmerkt door de ontberingen en de tragiek die hand in hand gaan met de dwangarbeid. De 'hongerengel' staat altijd aan de zijde van de kampbewoners, ze proberen die engel te verjagen met dromen, taalkunstjes en bedelen. Net voorbij het midden van het boek had ik het even moeilijk met de traagheid van de actie, maar al snel pikte Müller mij alweer op om samen met onze Leo naar huis te mogen terugkeren. Ook de laatste hoofdstukjes, waarin Leopold terug 'thuis' is maar zijn draai niet kan vinden, zijn weergaloos.

Eindoordeel: een aanrader. ****1/2

Eating the Dinosaur - Chuck Klosterman

In't kort: een resem essays over de meest uiteenlopende onderwerpen, van een lachband over American Football tot een vergelijking Kurt Cobain-David Koresh

Mijn oordeel: ik heb Klosterman leren kennen via de podcast (jaja, ik ben af en toe ook modern) van mijn held Bill Simmons (elders op deze site staan 2 recensies over zijn boeken). Op die podcast is Klosterman af en toe te gast, en hij is me direct opgevallen omwille van zijn doordachtheid, de manier waarop hij parallellen kan trekken waar er op het eerste zicht geen zijn, zijn oppervlakkigheidshaat, zijn dolentheid kortom.
Op één van de podcasts werd zijn meest recente boek Eating the Dinosaur kort besproken, mijn nieuwsgierigheid dwong me naar Amazon.com, de recensies daar waren lovend, en aldus verscheen dit boekje al snel in mijn boodschappenmandje.

Ik heb het me allerminst beklaagd. 't Is geen easy read, maar de structurering van elk essay draagt er toch toe bij dat het verteerbaar blijft. Daarenboven is Klostermans stijl erg spitsvondig en scherp. Zijn onderwerpen zijn erg uiteenlopend, zo is er voor elk wat wils. Het ene essay interesseert je meer dan het volgende, wat mij logisch lijkt, maar vervelen doet het nooit.
Klosterman schreef ook al een paar romans, die staan sinds kort op mijn to read-lijstje.

Eindoordeel: ****

Playing for Keeps - David Halberstam

In't kort: een uitgebreide biografie van Michael Jordan, 's werelds beste basketballer en waarschijnlijk bekendste sportman.

Mijn oordeel: in twee aparte chronologieën krijgen we een beeld van hoe Jordan tot een wereldsporticoon geworden is. We volgen zijn laatste seizoen bij de Bulls (1997-98) van naderbij, met daartussen flashbacks over zijn verleden (high school, college, beginjaren in de NBA, eerste grote successen, zijn baseballuitstap en zijn terugkeer via de grote poort).

Daarnaast krijgen we ook een diepgaand portret van iedereen die Jordan heeft beïnvloed: college-coach Dean Smith, Chicago Bulls-coach Phil Jackson, agent David Falk, NBA-baas David Stern, teammate Scottie Pippen enz enz.

Halberstam legt daarenboven een parallel tussen de opkomst van Jordan en de veranderende Amerikaanse maatschappij. Jordan wordt de beste basketballer ooit, maar ook en vooral een globaal icoon, gesponsord door Nike, McDonalds en andere Gatorades, en zo het uithangbord van de door geld en macht gedreven multinationals. De opkomst en het succes van Nike valt trouwens grotendeels samen met die van MJ. Jordan vond Nike-schoenen zelfs helemaal niet goed, speelde liever op Adidas, maar werd door zijn agent onder lichte dwang overhaald om toch maar bij Nike te tekenen. Met het gekende gevolg.

Dit is al de derde biografie van Jordan die ik lees, maar de meest uitgebreide, de meest diepgravende en dus ook de beste.

Eindoordeel: ****1/2

Een zomer om nooit te vergeten - Juliette Mead

In't kort: twee koppels, een Amerikaans en een Brits, doen aan huizenruil tijdens de zomervakantie. Uiteraard gebeurt er vanalles, waardoor op het einde van het boek twee volledig nieuwe koppels zijn gevormd, en één arme stumper alleen in de kou blijft staan.

Mijn oordeel: het hoeft niet altijd heel hoogstaande literatuur te zijn, vind ik. Af en toe een Jackie Collins, een simpele detective of iets als dit moet -zeker tijdens de vakantie- kunnen. Karaktertekening is niet echt diepgaand, plotlijnen zijn niet altijd even geloofwaardig, maar desondanks toch a good read. Wel een half puntje af door de vele storende typo's in de vertaling.

Eindoordeel: ***

Rubicon - Tom Holland

In't kort:
De ondertitel luidt "The triumph and tragedy of the Roman republic" en dat dekt de lading prima! We zien hoe Rome zicht eerst als stadstaat ontwikkelt tot de Republiek maar dan steeds, door groter en ambitieuzer te worden, steeds machtiger generaals kweekt en zo de basis legt voor haar eigen ondergang.

Mijn oordeel:
Ondanks 6 jaar Latijn en vele geschiedenislessen is er niet veel blijven hangen van de geschiedenis van de Romeinen (noch van het Latijn). En toch is het een tijdperk dat intrigeert. In dit boek wordt in zekere zin ook duidelijk waarom het intrigeert. Of misschien slaagt het boek er in om net die al bestaande fascinatie aan te spreken. Het is dan ook niet geschreven als een saaie feitenhistorie maar als een boeiend verhaal. Daardoor leest dit boek als een trein en ben je op elke pagina geboeid.

Er gebeurde namelijk vanalles, van het scabreuze tot het heroïsche. En alle grote figuren passeren de revue: Cicero, Julius Caesar, Marcus Antonius, Cleopatra en er zijn genoeg lekker smeuïge details over hun leven om te blijven lezen. De basis van het boek is echter een kijk op de republiek en hoe een ogenschijnlijk perfect georganiseerde, 'democratische' maatschappij ten onder is kunnen gaan. En zoals steeds is dat door "Macht" en eergierigheid geweest en door een republiek wiens invloed en macht te groot werd en zijn cultuur te ver wilde doorduwen.

Een aanrader als je wat meer wilt te weten komen over die wonderlijke Romeinse republiek en het ook alweer wat met de moord op Caesar, die dekselse Cleopatra e.d.

Interessant ook om dit te spiegelen aan het Amerika van onze tijd, al zijn er uiteraard duidelijke verschillen.

Leerrijk en lekker boek, dus, al kan ik afraden om het op de trein te lezen: ik heb er zo weken over gedaan en het vergt toch wel je concentratie om goed alle lijntjes te onthouden.

Eindoordeel:
****1/2

De wrede hand - Val McDermid

In’t kort:

Een voetbalster komt in het ziekenhuis terecht – diagnose: vergiftiging. Aanwijzingen zijn er niet. De zaak valt onder de verantwoordelijkheid van Carol Jordan en haar team. Profielschetser van dienst Tony Hill ligt zelf in het ziekenhuis maar probeert toch zijn steentje bij te dragen.

Mijn oordeel:

De reeks van Val McDermid rond het duo Carol Jordan – Tony Hill is absoluut niet te missen voor wie van thrillers houdt. “De wrede hand” is deel 5 en doet niet onder voor de andere vier (en ook niet voor de zesde trouwends, die niet zo lang geleden verscheen.

Het is niet absoluut noodzakelijk de boeken in de juiste volgorde te lezen, maar het is natuurlijk wel aan te raden. De verhalen zijn altijd sterk en goed gevonden, zelden heb je dat vage gevoel van herkenning dat zo eigen is aan de mindere exemplaren van het genre. Bovendien ontsproot aan het brein van McDermid een zeer bijzondere profielschetser: Tony Hill. Hij begrijpt als geen ander de seriemoordenaar, op het griezelige af zelfs. Hij worstelt ook vaak met de vraag hoe dat komt – zijn hoge mate van begrip en inlevingsvermogen doet hem twijfelen aan zijn eigen geestelijke gezondheid.

Tony Hill heeft het niet alleen moeilijk met zichzelf, maar ook met anderen. Hij wordt neergezet als een eenzaat, die liever Lara Croft speelt op zijn PC dan met echte mensen omgaat. Toch bestaat er tussen hem en Carol Jordan een zekere band, soms zelfs aantrekkingskracht.

Deze reeks van Val McDermid werd ook verfilmd als ‘Wire in the blood’, een ijzersterke serie. Meestal vallen zo’n verfilmingen tegen, maar deze keer niet. Robson Green is uiterst geloofwaardig in de rol van Graham Greene. Uiteraard blijft het geschreven woord sterker, is er meer ruimte om dingen echt uit te werken. Maar in dit geval krijgt het lezen iets extra’s, omdat Tony Hill levensechter geworden is. De tv-reeks is cinematografisch ook heel knap, eeneven grote aanrader als de boeken.

Eindoordeel:

****

Beatrice en Vergilius - Yann Martel

In’t kort

Henry heeft een bestseller geschreven, dus de verwachtingen omtrent zijn volgende boek zijn hooggespannen. Helaas beoordeelt zijn uitgever dat tweede boek als moeilijk verkoopbaar. Dat vreet aan Henry. Dan krijgt hij fragmenten uit een toneelstuk opgestuurd, met in de hoofdrol een brulaap en een ezel. Hij gaat op zoek naar de auteur ervan.

Mijn oordeel

Jaren geleden las ik met heel veel plezier ‘Het leven van Pi’, van Yann Martel. Ik heb het zelfs gekocht nadat ik het bibliotheekexemplaar al gelezen had. Groot was dus mijn blijdschap en bijgevolg ook mijn verwachting toen mij ter ore kwam dat Martel een nieuw boek geschreven had. Zodra het in de boekenwinkel op de planken lag, heb ik het gekocht en gelezen.

De lezer krijgt ruwweg twee verhalen voorgeschoteld. Er is het leven van Henry, zijn moeilijkheden met zijn uitgever, zijn leven dat langzaamaan van de rails geraakt. Daarnaast is er het toneelstuk, met als hoofdpersonages twee dieren.

Zoals in het leven van Pi ligt er weer een dikke laag symboliek/allegorie/toespelingen over het dierenverhaal, in dit geval het toneelstuk. En net zoals bij het leven van Pi, is het op het einde niet helemaal duidelijk waarover het nu precies ging, wat Martel écht bedoelde. Alleen stoorde me dat bij dit boek wel in zekere mate, bij het leven van Pi niet. In een radiointerview hoorde ik Martel wel wat uitleg geven bij zijn bedoelingen, en zoals vaak vertelt de uitgever op de achterflap ook hier weer net dat beetje teveel. Helaas, het heeft niet geholpen.

Voor mij bleef het een zeer vrijblijvend boek. Omdat het heel erg vlot geschreven is, heb je het uit voor je er erg in hebt. En, toegegeven, een enkele passage was zeer treffend. Maar ergens liet het me gans koud. Het was uit voor ik het wist, maar waarover het ging? Of wat ik ervan vond? Moeilijk te zeggen.

Misschien is Martel wel té gekunsteld en geconstrueerd. Als ik me voorstel hoe het moet voelen om schrijver te zijn, dan denk ik aan een soort innerlijke drang om je op papier te uiten, je wordt bijna overgenomen door de woorden, je kan niet anders. Martel gaf me al bij zijn eerste boek de indruk dat schrijven voor hem minder een roeping dan een beslissing is – heel bestudeerd: als ik de juiste ingrediënten samenvoeg, dan krijg ik een boek dat zich misschien zelfs een plaatsje op een bestsellerlijst kan krijgen. Of – wie weet – in een cursus wereldletterkunde. Bij zijn eerste werk slaagde hij aardig in dat opzet, bij zijn tweede wat minder.

Eindoordeel

**1/2

Het eerste weekend - Bernhard Schlink

In’t kort

De Duitse RAF-terrorist Jörg kijgt na 20 jaar gratie. Zijn eerste weekend in vrijheid brengt hij door op het vervallen landhuis van zijn zus, samen met oud vrienden.

Mijn oordeel

Veel actie is er niet. Het boek beschrijft de verschillende personages, hun gedachten en de eventuele confrontaties tussen hen. Uiteraard hebben ze allemaal een behoorlijk verschillend profiel, anders was er weinig om over te schrijven. Een iemand is tandtechnicus geworden, een andere journalist, nog een andere dominee.

Wat de achtergrond is van Jörg, welke terreurdaden hij begaan heeft, kom je in de loop van het verhaal te weten, al is het eigenlijk weinig belangrijk. De focus ligt vooral op hoe ze na twintig jaar nog op elkaar reageren. Ze zijn immers niet allemaal de revolutie volledig trouw gebleven. En natuurlijk spelen ook oude verhoudingen binnen de groep nog steeds een rol.

Het verleden is steeds aanwezig, ook in een verhaal in het verhaal, namelijk het boek dat één van de aanwezigen aan het schrijven is. De verhaallijn die zich zo ontwikkelt blijft wat secundair en insinueert vooral, zodat niet duidelijk is in welke mate het fictie betreft of een weergave van het verleden.

De politiek-morele discussie of de terreur door de RAF al dan niet terecht was, klinkt voortdurend door, maar wordt niet tot op het bot gevoerd. Dat wel doen, of tot een conclusie komen, zou het boek ook te moraliserend of belerend gemaakt hebben. Het zou ook nuance moeilijk maken. En Schlink schetst aboluut geen zwart-witte personages.

Het meest bekende boek van Schlink is ‘De voorlezer’, dat ook verfilmd werd. Blijkbaar behandelt hij in zijn werken steeds soortgelijke thema’s. Maar in ‘het eerste weekend’ miste ik toch iets. Misschien heb ik niet voldoende voeling met de RAF en wat die voor Duitsland betekende. Zorgde dat voor een mindere betrokkenheid, vooor minder inlevingsvermogen.

Eindoordeel

***

Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran – Eric-Emmanuel Schmitt

In’t kort

Momo is twaalf en woont samen met zijn vader in Parijs. Hij doet elke dag boodschappen bij meneer Ibrahim. Hoewel Momo regelmatig ook dingen steelt uit de winkel, raakt hij toch bevriend met meneer Ibrahim.

Mijn oordeel

“Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran” is een van de vijf boeken die samen Schmitts ‘cycle de l’invisible’ vormen. In elk van die boeken vormt religie het centrale thema, in dit geval is die religie het soefisme.

Toch schrijft Schmitt in mijn ogen geen religieuze boeken. Meer nog dan de positieve (en soms ook negatieve) aspecten van religie, gaan de boeken van Schmitt over menselijkheid en goedheid. Misschien zou het beter zijn om in plaats van religieus over filosofisch te spreken, tot zelfs over ethisch. Hij licht uit religie die elementen die eerder algemeen-menselijk genoemd kunnen worden en bouwt daar dan een verhaal rond.

Die verhalen zijn vaak zeer eenvoudig, op het kinderlijke af. Zeker in zijn ‘cycle de l’invisible’, voert Schmitt vaak kinderen op als hoofdpersonages. De boeken geven daardoor ook soms bijna de indruk kinderboeken te zijn.

Dit klinkt niet echt als reclame – mij zou het in elk geval niet overtuigen om ze te lezen. Maar toch blijkt telkens opnieuw dat Schmitt weet te raken. In dit boek gebeurde dat zelf gans onverwacht. Tijdens het lezen was ik niet bijzonder enthousiast, misschien zelfs wat teleurgesteld. Gelukkig werd idt volledig rechtgetrokken op de laatste pagina’s, al blijft ‘Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran’ voor mij wel het minst geslaagde van wat ik al van Schmitt gelezen heb.

Eindoordeel

***1/2

De donkere kamer van Damocles - Willem Frederik Hermans

In’t kort

Het hoofdpersonage van deze klassieker uit de Nederlandse literatuur is Henri Osewoudt, een gewoon en kleurloos iemand. In de loop van Wereldoorlog 2 komt hij door toeval in contact met Dorbeck, die in het verzet zit en die hem opdrachten begint te geven.

Mijn oordeel

Wat een vreemd boek. Ik lees graag Hermans, dus ook ‘de donkere kamer van Damocles’. En toch...

Het verhaal loopt vlot. Ik wil er hier niet teveel over vertellen, om het leesplezier van anderen niet in de weg te staan, maar in elk geval is er – in tegenstelling tot bijvoorbeeld in ‘nooit meer slapen’ – aan actie geen gebrek. Dat zorgt ervoor dat het boek boeiend is en blijft.

Waarom is het dan een vreemd boek? Wel, om verschillende redenen. Het is een boek dat voortdurend vraagtekens oproept. Op zich is alles duidelijk, maar de combinatie van verschillende elementen, het opeenvolgen van gebeurtenissen is dat niet. Ook is het boek doordrenkt van een zekere afstandelijkheid. Je leeft wel mee met Osewoudt, maar maar tot op zekere hoogte. Niet voldoende om – althans in mijn geval – erdoor geraakt te worden.

Misschien moet ik dit boek wel een tweede keer lezen, om een klaar oordeel te kunnen vellen. Of de film kijken, want blijkbaar werd het verfilmd – maar dat is dan ook maar de interpretatie van een regisseur natuurlijk. Of wat meer lezen over WF Hermans zelf – blijkbaar hield die er een zeer uitgesproken wereldbeeld op na. Anderzijds is dat ook wel de sterkte van het boek: dat het in je hoofd blijft zitten, dat je er niet uit raakt.

Eindoordeel

***1/2

Over de liefde - Doeschka Meijsing

In 't kort: Pip, een vrouw van +/- 60, wordt verlaten door haar (derde) liefde en verglijdt in een depressie. Dan ontvangt ze een DVD van een onbekende Jan. Niet lang daarna krijgt ze bovendien een ernstig ongeluk. Door geheugenverlies weet ze niet meer waarom ze op die plaats was en wat er gebeurde. Langzaam maar zeker wordt alles echter weer duidelijker en komt ze, oa door de DVD, meer te weten over de eerste (van de drie) grote liefde in haar leven: een schooljuf.

Mijn mening: Ik ben dit verhaal eigenlijk pas op naar het einde toe meer gaan waarderen, omdat het een en ander toen pas op zijn plaats viel (blijkbaar heb ík dat als lezer toch nodig). Ik vond het steeds wat te ongestructureerd waardoor het voor mij lang onduidelijk was waar het naar toe ging. Maar eigenlijk ging het niet écht per se ergens naar toe. Het verhaal beschrijft voor mij de behoorlijk depressieve gemoedstoestand van een lesbische 60+ vrouw en haar herinneringen aan haar vorige liefdes. Het einde blijft redelijk open. We weten niet waar het uiteindelijk met Pip naar toe gaat. Dat vind ik wel gedurfd, een open einde. En hier werkt het.

Eindoordeel: **1/2

De verborgen geschiedenis van Courtillon - Charles Lewinsky

In 't kort: Door onbekende omstandigheden komt de verteller van dit verhaal in het rustige kleine dorpje Courtillon te wonen. Hij leert er verschillende, nogal xenofobe, dorpsgenoten kennen, die ieder hun eigen eigenaardigheden en geheimen hebben.

Mijn mening: De boekomslag was voor mij wat misleidend. Ik was nogal geïntrigeerd door de geheimen die aan het licht zouden komen, maar die vielen mij wat tegen. Bovendien vond ik geen enkel hoofdpersonage sympathiek. Ok, het zijn ook geen fijne mensen in dat dorp, dat is wellicht de clou, maar enige herkenning of sympathie heb ik toch wel nodig om in een verhaal te zitten. Geen fijne leeservaring voor mij dus.

Eindoordeel: **

Het verslag van Brodeck - Philippe Claudel

Het verslag van Brodeck – Philippe Claudel

In’t kort

In “het verslag van Brodeck” wordt het verhaal van een dorp verteld waar een vreemdeling komt wonen. Enkele maanden na zijn komst, is de vreemdeling dood. Aan Brodeck wordt gevraagd een verslag te schrijven van de gebeurtenissen.

Mijn oordeel

In het begin van het boek krijgt Brodeck van zijn dorpsgenoten de opdracht het verslag te schrijven van de gebeurtenissen die voorafgingen aan de dood van de vreemdeling, de “Anderer”. Omdat Brodeck een buitenstaander is, nooit volledig in het dorp geïntegreerd, kan hij niet anders dan aanvaarden.

Als lezer krijg je alles te zien van het perspectief van Brodeck. Verschillende verhaallijnen lopen door elkaar: het verslag, hoe Brodeck zelf de gebeurtenissen beleefde, Brodecks verleden etc. De afwisseling tussen en opeenvolging van verhaallijnen is heel erg grillig.

Datzelfde geldt ook voor het boek op zich: het is grillig en de sfeer heeft iets grimmigs. Dit wordt ook nog extra in de hand gewerkt door een soort tijd- en ruimteloosheid: nergens wordt geëxpliciteerd waar of wanneer alles zich afspeelt. Ook het verleden van Brodeck en zijn familie wordt enigszins verholen.

Uiteraard heb je als lezer snel een vermoeden (dat ik omwile van het leesplezier hier niet zal neerpennen). Dit vermoeden wordt langzaamaan bevestigd. De trage onthulling voedt de nieuwsgierigheid. Je wil gewoon doorlezen. Persoonlijk vond ik dat de verwachtingen wat te hoog gespannen raakten hierdoor. Het einde kwam voor mij iets te snel en was iets te voorspelbaar.

Gelukkig wordt dit gecompenseerd door de mooie schrijfstijl van Claudel. Die heeft steeds iets poëtisch, met veel beelden, filmisch zelfs. “Het verslag van Brodeck” is zelf ook een soort beeld: op de achterflap wordt het een parabel genoemd en dat is toch wel terecht. Ik raad wel aan de achterflap niet te lezen, om de leeservaring zo puur mogelijk te houden.

Eindoordeel

***1/2

All Over Creation - Ruth Ozeki

In't kort:
In 1974 loopt Yumi (joemi), de 14-jarige dochter van aardappelboer Lloyd Fuller en zijn Japanse vrouw Momoko, van huis weg, na een kortstondige, seksuele relatie met haar geschiedenisleraar.

25 jaar later, na een brief van Cass en na een derde hartaanval van Lloyd, een oude schoolvriendin, keert de ondertussen in Hawai belande Yumi terug naar het kille Idaho om haar zieke vader en dementerende moeder te bezoeken. Ze neemt daarbij haar drie kinderen, van drie verschillende vaders mee.

Op de boerderij van haar ouders duiken daarnaast ook de Seeds of Resistance op, een bende eco-terroristen die protesteren tegen GM voedsel en in Lloyd en Momoko helden van het organisch boeren zien.

Mijn oordeel:
Net als bij haar andere boek, "Mijn jaar van het vlees", toont Ozeki haar gave om goede personages neer te zetten en die te plaatsen in een groter moreel verhaal. Toen was het de vleesindustrie, nu is het de problematiek van het genetisch gemanipuleerde voedsel.

Alleen, waar in "Mijn jaar..." de balans goed zat, wil ze hier te veel vertellen: er is niet alleen het GM probleem, we hebben ook het pedofiliegeval, we hebben de problematiek van Cass en haar man die maar geen kinderen kunnen krijgen, we hebben de verschillende Seeds of Resistance die elk met hun problemen zitten, we hebben de racistische kant van het Amerikaanse platteland,...: er is een heleboel gaande dat Ozeki slechts moeizaam allemaal weet te incorporeren in haar roman. Momoko, bijvoorbeeld, verwordt zo tot een quasi slapstick figuur die sporadisch wordt opgevoerd maar volledig overvleugeld wordt door alle andere personages. Alsof ze niet bestaat. Terwijl het verhaal steunt op de terugkeer van Yumi naar huis, na 25 jaar... Op sommige plaatsen merk je ook de dat timing verkeerd loopt: niet moeilijk als er zich zoveel afspeelt.

Kortom: alle goede bedoelingen worden overspoeld door de veelheid aan personages, plots en subplots die allemaal aandacht moeten krijgen. En dat is jammer, want er zat een mooi verhaal in als er links en rechts wat minder personages waren geïntroduceerd. Sommige verhaallijnen waren er beter ook uit geknipt zodat andere dan beter uitgewerkt konden worden.

Eindoordeel:
***

Rumo & de wonderen in het donker - Walter Moers

In’t kort

Rumo is Wolpertinger, een wezen dat je nog het best met een hond kan vergelijken. Na een heleboel avonturen en omzwervingen komt hij terecht in de stad Wolperting, die bewoond wordt door zijn soortgenoten. Daar valt hij als een blok voor een ‘gene’ (vrouwelijke) Wolpertinger, die helaas verdwijnt. Zijn zoektocht naar haar is opnieuw vol gevaar en avontuur.

Mijn oordeel

Ik houd niet van fantasy of wat naar fantasy neigt. Boeken met verzonnen werelden en verzonnen wezens zijn niet aan mij besteed. In principe dan toch. Grote uitzondering blijkt het werk van Walter Moers te zijn. Nochtans is zo goed als alles verzonnen.

‘Rumo’ speelt zich af in Zamonië, net als enkele andere romans van Moers. Zamonië is een wereld, met verschillende steden, die elk bevolkt worden door andere wezens. Zamonië heeft ook een eigen mythologie, eigen helden, een eigen geschiedenis. Het leuke aan de boeken van Moers is dat alles klopt, in elkaar klikt en terugkomt, maar dat ze perfect los van elkaar gelezen kunnen worden.

Ook al bestaan Wolpertingers niet, en staat zoiets vaak in de weg dat ik me echt kan inleven in een verhaal, toch boeide ‘Rumo’ me vanaf de eerste bladzijde. Meer nog, het verhaal is zelfs meeslepend. Je wil gewoon weten wat Rumo allemaal nog zal meemaken, hoe het zal aflopen. Zal hij de Duivelsrotsen heelhuids kunnen verlaten? Zal hij Rala levend terugvinden?

Ook de typische schrijf- of vertelstijl van Moers stoort niet. Hij maakt veel gebruik van excursussen, verhalen in het verhaal. Welhaast elk personage heeft een gebeurtenis te vertellen, al dan niet persoonlijk meegemaakt. Zo leer je als lezer Zamonië beter kennen. Dit blijkt zelfs een meerwaarde te bieden, aangezien het merendeel, zo niet alle van die verhaallijnen wel ergens heropgenomen wordt.

Rumo was een mooi boek, met een beetje van alles: spanning, avontuur, liefde, humor. Een boek dat je in zijn greep houdt en dwingt tot verder lezen.

Eindoordeel

****

De zelfmoordclub - Arto Paasilinna

In’t kort:

Twee mannen met zelfmoordplannen komen door toeval met elkaar in contact. Via een contactadvertentie verzamelen ze een groep andere toekomstige zelfmoordenaars rond zich. Hun ultieme plan is een gezamenlijke busrit naar de Noordkaap te ondernemen om daar van de klippen te rijden.

Mijn oordeel:

Het uitgangspunt van dit boek vond ik alvast bijzonder origineel en hetzelfde kan van de uitwerking gezegd worden. Het boek is allerminst gehuld in een depressieve sfeer, maar is vrolijk, richting slapstick zelfs. Hilarische situaties volgen elkaar op, de personages zijn heel erg treffend. Toch staat dit enige serieux niet in de weg, zodat het boek niet verzandt in louter dijenkletsen.

Het boek is geschreven in een eenvoudige rake taal, met veel dialogen. Ook dit bevordert het ironiserende en soms ronduit komische element. De Finse cultuur ken ik absoluut niet, dus ik kan niet inschatten in welke mate deze schrijfstijl al dan niet exemplarische zou zijn voor hun literatuur. Wel deed ‘De zelfmoordclub’ me bij wijlen denken aan ‘Twaalf stoelen’ van Ilf en Petrov, een satirisch werk uit de Russische literatuur.

Helaas zat er voor mij bij het lezen een soort dieptepunt in het werk, een punt waarop je je afvraagt waar het allemaal naartoe zal leiden, maar dan niet op een positieve manier, niet uit nieuwsgierigheid. Zo ongeveer na drie vijfde gelezen te hebben, verloor het even zijn geloofwaardigheid, heb ik even moeten doorbijten. Gelukkig herpakt Paasilinna zich snel genoeg om er geen negatieve leeservaring van te maken, maar toch beïnvloedt dat mijn eindoordeel. Wel is mijn nieuwsgierigheid geprikkeld en ben ik vast van plan zijn andere boeken ook te lezen.

Eindoordeel:***1/2

De sekte der egoïsten - Eric-Emmanuel Schmitt

In’t kort

Een wetenschapper komt op het spoor van een onbekende, vergeten filosoof uit de achttiende eeuw. Omdat hij even uitgekeken is op zijn eigen onderzoek, besluit hij het spoor te volgen. Dat leidt naar ‘de sekte der egoïsten’, met als basisprincipe dat je het middelpunt bent van de wereld, die eigenlijk niet bestaat, maar ontsproten is aan je eigen brein. De consequenties hiervan worden in het boek uitgewerkt, de grenzen worden afgetast.

Mijn oordeel

Het is geen onbekend idee, dat de wereld niet bestaat, maar ontspruit aan iemands brein. Nooit echter zag ik dit zo uitgewerkt als in het boekje van Eric-Emmanuel Schmitt. Boekje, want zoals meestal is het aantal bladzijden beperkt. En toch staat dit een diepgaande uitwerking van het thema en een min of meer onverwachte wending niet in de weg.

Persoonlijk lees ik heel graag Schmitt: eenvoudige en mooie taal, rake en originele ideeën, allemaal gegoten in een goed verhaal. Het zijn boeken waaruit je iets meedraagt, die beklijven. Zo ook deze keer, al is het thema anders dan wat ik voordien al gelezen had. In zekere zin intellectueler, minder gericht op het emotionele.

Een denkoefening is het zeker. De lezer volgt de onderzoeker bij zijn speurtocht naar de onbekende filosoof. Teglijkertijd wordt de lezer stukje bij beetje ingewijd in diens egoïstische filosofie, waardoor de onderzoeker gefascineerd raakt en verward, zodat het voor iedereen moeilijk is schijn en werkelijkheid te onderscheiden.

Eindoordeel

****

Na de aardbeving - Haruki Murakami

In 't kort:

De kortverhalen in dit boek spelen zich allemaal af in februari 1995, gevangen tussen de aardbeving die vooral Kobe trof en de gifgasaanslag in de metro van Tokio.

Geen van de verhalen speelt zich echt af op één van beide plaatsen, maar de personages dragen allemaal wel iets met zich mee dat verwijst naar beide schokken.

Mijn oordeel:

Ik blijf kortverhalen een erg moeilijk genre vinden. Vaak gaat het me niet diep genoeg, is er te weinig tijd om de personages echt te leren kennen, en volstaan de luttele pagina's (voor mij) niet om een juiste sfeer te scheppen.

Murakami slaagt daar wél in, en dat vertelt mij wel iets over het talent van deze man. 

De verhalen lijken soms eerder poëzie. Ze zijn dromerig, sprookjesachtig, nauwelijks te vatten.

En toch lees ik die kwaliteiten liever in zijn romans dan in dit boek...

Eindoordeel:

***

Ga niet weg - Margaret Mazzantini

In’t kort:

Een chirurg in een groot ziekenhuis ziet zich plots geconfronteerd met de ergst denkbare situatie: het zwaargewonde meisje dat wordt binnengebracht blijkt zijn eigen dochter te zijn. Terwijl zijn collega’s haar opereren en proberen haar leven te redden, vertelt hij haar over zijn leven en de dingen waarover hij spijt heeft. 

Mijn oordeel:

De eerste pagina’s van dit boek springen eruit door het vertelperspectief. Mazzantini slaagt er ook bijzonder goed in de lezer de gevoelens van een vader die zijn zwaargewonde dochter onder ogen krijgt levensecht te laten ervaren. Althans, bij mij lukte dit toch.

De biecht van de vader toont een mens in al zijn echtheid. Met momenten is het verhaal ontroerend, dan weer hard tot zelfs shockerend. Maar vooral is het steeds eerlijk en nooit melig.

De verfilming (non ti muovere, met Penelope Cruz) kende ook veel succes, maar heb ik niet gezien. Ik ben ook niet van plan die te gaan kijken, enkel al om de herinnering aan het boek intact te houden.

Eindoordeel:

****

Het idee M/V - Asha ten Broeke

In 't kort: In dit boek geeft de wetenschapsjournaliste ten Broeke antwoord op de vraag of mannen nu echt van Mars komen en vrouwen van Venus. Oftewel: zijn mannen en vrouwen wel zo verschillend als de meesten van ons denken?

Mijn oordeel: Ik heb dit boek met een heel praktisch doel gekocht: om mij te kunnen wapenen tegen de continue stereotype beeldvorming rond jongens/meisjes mannen/vrouwen. In dit boek wordt het Mars-Venus onderscheid aan de hand van talrijk onderzoek (gelukkig) totaal met de grond gelijk gemaakt (lees eventueel ook: Bij gelijke geschiktheid). De conclusie luidt: we creëren de verschillen zelf , houden ze in stand door onze kinderen/leerlingen/werknemers genderafhankelijk te benaderen en deze "opvoeding" vervolgens weer door te geven aan een volgende generatie die er weer vrolijk op los stereotypeert.
Ik hoop dat dit boek duizend malen beter gaat verkopen dan die Mars-Venus-shit. Het bevat immers zo'n sterk, steekhoudend, met humor doorspekt, betoog dat het hopelijk positieve effecten zal hebben op onze maatschappij. Leest allen dit boek!

Eindoordeel:
*****

De graaf van Monte Cristo - Alexandre Dumas

In 't kort: Edmond Dantès mag tevreden zijn. Hij krijgt op jonge leeftijd een vette promotie (kaiptein van een schip) en gaat trouwen met de felbegeerde Mercedes, de liefde van zijn leven.
Maar het geluk wordt hem niet gegund. Op achterbakse wijze wordt hij beschuldigd van hoogverraad en hij verdwijnt in de gevangenis.
Na jarenlang gevangenschap in erbarmelijke omstandigheden weet hij te ontsnappen en gaat hij over tot een uitgekiende wraakactie op diegene die hem gevangen zetten.

Mijn oordeel: Dit bijna 1200 pagina's tellend verhaal is een absoluut meesterwerk. Na Edmonds ontsnapping uit de gevangenis wordt zijn wraakoefening in ruim 700 pagina's opgebouwd. En het verveelt geen moment. Je vraagt je continu af: en wat zou er nu gebeuren? Waarom gebeurt er dit? Het blijft boeiend omdat het hoofdverhaal doorspekt is met talrijke side-stories, intriges, whodunnits ed. Het nawoord van de vertaler geeft weer hoe de roman (als feuilleton) tot stand is gekomen. Dat was voor mij nog een leuke kers op de taart.

Eindoordeel:
*****

The White Tiger - Aravind Adiga

In't kort:
Balram Halwai, uit een arme kaste (the Darkness) heeft zich weten op te werken tot een van de vele jonge ondernemers die in het moderne India geld verdienen met de ICT boom die daar plaats vindt. Zijn bedrijf zorgt voor het taxivervoer van callcenter medewerkers van en naar het callcenter.

Naar aanleiding van een staatsbezoek van de Chinese premier Jiabao aan India, schrijft Aravind hem een brief om uit te leggen hoe het ondernemerschap in India werkt.

Het wordt een verhaal van armoede, machtsmisbruik en moord.

Mijn oordeel:
Dit is een uitstekend verteld verhaal. Balram ontpopt zich als een man die zijn verhaal met de nodige dosis ironie en sarcasme verrijkt. Zijn weg naar financieel succes is niet over een leien dakje gegaan. Geboren worden in een uitzichtloze lagere kaste in India is de hel. Je levensloop wordt eigenlijk al bij je geboorte uitgetekend, je zal nooit hogerop geraken, je zal uitgehuwelijkt worden voor de bruidsschat...

Arm blijft arm, maar rijk blijft ook rijk: door omkoping en vriendjespolitiek beschermen de rijken elkaar en heerst de wetteloosheid.

Hoe is Balram dan toch hogerop geraakt? Door moord en bedrog. Dat is blijkbaar de enige manier om aan je lot te ontsnappen. Wat is dan het meest cynische: de onontkoombaarheid van je lot of de moord om er toch aan te ontkomen? Het is een open vraag.

Dit verhaal schetst dus niet alleen Balrams leven, het schets de onrechtvaardige dualiteit en de onmogelijkheid van de Indische maatschappij.

Wat het verhaal voor mij persoonlijk ook tastbaarder maakte was dat mijn vorige werkgever ook intensief gebruik maakte van Indische ICT helpdesks. Kan je makkelijker inleven. En het accent horen :-)

Eindoordeel:
****

Sterren als labels - Nieuw

Even een praktische boodschap aan de boekenwijzen: om het makkelijker te maken om te kijken welke boeken een hoge, een gemiddelde of een lage quotering hebben gekregen, gaan we vanaf nu ook de sterren in de labels zetten (waar we tot op heden voornamelijk onze naam en of het (non-)fictie is).

Zo kunnen geïnteresseerden dan bij de labels kijken welke boeken 5, 41/2, 4 etc sterren hebben gekregen. Ook handig voor onszelf.

Ik houd me dan wel eens bezig met het retro-actief wijzigen van de labels bij recensies uit het verleden.

Beleg - Tom Naegels

In't kort:
Leon en Arno gaan in het eerste deel van dit boek "Hoe mijn lief mij bedroog met een Masaï..." naar hun vakantiehuisje in Frankrijk. Tijdens een trip naar Marseille belanden ze onverwacht op een Turks huwelijk. Door een overvloed aan alcohol gaat Arno vreemd met een daar aanwezige prostituee (lees: hij randt haar aan).

In deel twee "...en hoe dat ons huwelijk in gevaar bracht" zijn we terug in Antwerpen en vertelt de vrouw van Arno aan de ene kant hun geschiedenis dmv flashbacks en aan de andere kant de afwikkeling van de affaire.

Mijn oordeel:
Dit boek is eigenlijk, en dat geeft de auteur ook zelf aan, een collectie verhalen over asielzoekers in Antwerpen en hun wedervaren in dit 'beloofde land'. Hij heeft de verhalen echter bijeengebracht in de grotere raamvertelling van de korte inhoud hierboven.

Leon, de vader van Arno, is een bepaald type weldoener: gaat, ongevraagd, zich overal mee bemoeien, schijnbaar om die mensen echt te helpen (en bij aanvang is dat ook wel zo) en vanuit een schuldgevoel dat wij het toch zo goed hebben. Maar deep down zie je ook dat het voornamelijk gedaan wordt om te kunnen tonen: "Zie eens wat ik allemaal voor die arme stakkers doe". Een soort van paternalistische goeddoenerij.

Leon is ook met voorsprong het meest uitgesproken personage in dit boek. Jammer genoeg, zet hij daardoor de rest van het verhaal in de schaduw. Er zitten zeker leuke stukken in dit boek en Tom Naegels wil met goede bedoelingen die mensen hun verhaal vertellen, maar de vorm werkt zijn goede bedoelingen tegen. Het raamverhaal is m.i. ook te zwak om de rest degelijk te omkaderen. Beleg is dus een beetje zoals Leon: vol goede bedoelingen, maar het werkt niet zo goed als de bedoelingen waren.

Eindoordeel:
**1/2

Het geweld van de hond - John Savage

In 't kort:
Twee broers beheren een ranch nadat de ouders iets meer comfort hebben opgezocht op hun oude dag. Het harde buitenleven is geen ideale voedingsbodem voor uitgesponnen conversaties, en dus hangt het leven van Phil en George aaneen van onuitgesproken zaken, gegrom en erg basic dialogen.
Macho Phil (de enige die nooit handschoenen draagt, ook niet bij min twintig) heeft het dan ook erg moeilijk als zijn broer plots met een vrouw ten tonele verschijnt. Een vrouw die bovendien al een (ietwat verwijfde) zoon heeft.
De spanning is te snijden...


Mijn oordeel:
John Savage neemt je langzaam maar zeker mee in het verhaal. Het is mooi geschreven, uitgesponnen, traag. Het harde ranchleven is op elk blad terug te vinden, en als je je ogen sluit zie je paarden, koeien, stoffige stadjes en uitgestrekte landschappen begrensd door ruige bergen.

De personages worden heel mooi uitgewerkt, en langzaam maar zeker wordt de spanning tussen hen opgedreven. Toch gebeurt er niet echt veel in dit boek. Geen spannende achtervolgingen, geen schietpartijen, geen overdonderende plotwendingen.
Knap dat de schrijver z'n tijd neemt om alles te vertellen, en om met details aan te geven hoe de mensen zich voelen, wat hun drijfveren zijn.

Helemaal 'verpletterend' was het niet, maar ik ga in de bibliotheek zeker nog een keer kijken of ik nog wat van deze man kan vinden!


Eindoordeel:
***1/2

Het grote gemis - Guillaume Musso

In 't kort:

Een succesvolle Amerikaanse arts krijgt in de jungle tien wonderpillen van een 'genezer'. Met die pillen kan hij terugkeren in de tijd. Laat nu net deze dokter heel wat meegemaakt hebben: de liefde van zijn leven is gestorven, zijn enige echte vriendschap is stukgelopen, ...

Hij neemt de pillen, en gaat dertig jaar in de tijd om in te grijpen.

Mijn oordeel:

Tja. Wat een slecht boek. Het lijkt wel een verzameling (en soms zelfs een kopie) van de meligste filmmomenten. Men neme een snuifje 'You'vo got mail', een mespuntje 'Back to the future', voeg een handvol bordkartonnen personages toe, en overgiet dit alles met de meest stroperige strijkers...

Echt, je moet dit gelezen hebben om het te geloven. Het leest ontzettend vlot (wat wil je, zonder inhoud), maar ik schaam me dat ik hier mijn tijd aan verprutst heb. Nu ja, laat dit andere mensen dan maar met een grote boog om het 'werk' van Guillaume Musso heenlopen.

Eindoordeel:

1/2

De Koppenbergblues - Herman De Jonghe

In't kort:
Wielertoeristenclub De Sprinters plant zoals elk jaar een fietstocht tijdens de zomer. In plaats van in het buitenland te gaan fietsen, beslissen ze deze keer een eigen ronde van Vlaanderen te organiseren, een tocht door de 5 Vlaamse provincies.
Slechts 4 clubleden doen uiteindelijk mee. In de volgwagen nemen twee vrouwen van de renners plaats, Moniek, een wat verzuurde schooljuf en Dorien, de wel zeer jonge vrouw van Bert.

Mijn oordeel:
Niet geschoten is altijd mis maar voor dit boek geldt dat ook het schieten mis was.

Soms heb je een boek waar je aan begint en waar je na slechts een handvol pagina's al vermoedt dat het niet veel soeps zal zijn. Dat had ik bij dit boek: het weet in eerste instantie niet echt wat het wil: is het een boek over ons mooie wielerland? Is het een psychologisch drama over hoe mensen niet eerlijk zijn met elkaar en dit tot uitbarsting komt? In dat geval was de psychologische diepgang veel te vlak. Is het een thriller (er ontsnappen 14 criminelen uit Ittre, er wordt iemand aangereden)? De spanningsboog wordt daarvoor veel te slap gelaten.

Er wordt heel wat opgezet in dit boek maar niets echt uitgewerkt: het wordt opgepikt om dan achteloos weer te laten vallen. Het einde komt ook al heel erg uit het niets aanwaaien. En de personages zijn stereotiep en saai.

De vertelstructuur, waar elk hoofdstuk een ander personage aan het woord komt, kan soms goed uitdraaien: je ziet een zaak vanuit verschillende standpunten. Hier werkte dat ook niet, omdat het vooral gezeur is.

Er zijn vast wielertoeristen die dit goed en herkenbaar vinden. Voor mij was het een misser. Waarom ik het dan uitgelezen heb: om te zien waar het naartoe zou gaan. Nergens, dus.

Eindoordeel:
*1/2

PS: een amusante, rake recensie vind je ook hier.