Lord of the Flies - William Golding

In 't kort: Een vliegtuig met een groep jongens aan boord stort neer op een onbewoond eiland. Om te kunnen overleven ontwikkelen er zich twee strategieën, elk bevochten door een andere "leider". Ralph richt zich op de redding door een ander schip en wil vooral een groot vuur brandend houden. Jack stort zich op het jagen om voldoende voedsel te hebben om zodoende te overleven op het eiland. De andere jongens kiezen partij. De sfeer tussen de groepen wordt echter steeds grimmiger en vijandiger totdat er zelfs slachtoffers vallen.

Mijn oordeel: Dit boek stond al heel lang op mijn leeslijst. Zelfs al sinds we op de middelbare school dit als eerste boek bij Engelse literatuur behandelden en stukken uit de verfilming keken. Het globale verhaal was me dus al bekend, maar ik wilde het eens helemaal lezen.
Tot de helft viel het me wat tegen: er was nog weinig gebeurd, nog geen spanning. Maar juist bij het lezen van de tweede helft waar de conflicten starten, begrijp je dat die trage opbouw nodig is geweest om juist dan dat beklemmende gevoel tijdens het lezen te krijgen. Want je zit inmiddels zélf ook echt op het eiland en voelt de angst die ontstaat als er één gek opstaat die het voor het zeggen krijgt.
Het is een interessante allegorie op onze maatschappij wanneer die in crisis raakt (denk maar even aan het Duitsland voor WOII). Wie staat op als leider? Wie volgt hem/haar? Wie verzet zich daartegen? Op welke manier escaleert het?

Eindoordeel: ****

Russel Start - Martin van Zaanen

In't kort:
Russel start is een straatartiest. Of is hij meer dan dat? Hij lijkt bij alle belangrijke gebeurtenissen in de populaire muziekgeschiedenis betrokken te zijn geweest.

Vandaag ontmoet Sally hem toevallig (of niet?) omdat ze een lekke band heeft op weg naar het station. Zal Russel ook haar kunnen raken, zal Sally ook muziekgeschiedenis gaan schrijven?

Mijn oordeel:
Ik vond er niets aan. Het boek is iets meer dan 100 pagina's dik en dat maakt dat ik het uitgelezen heb, maar het boeide me niet. Als het een muziekgeschiedenis wil zijn, dan is het te kort en te weinig gedocumenteerd. Het wil een magisch muziekmysterie zijn, maar ik mis spanning en, ja, mysterie. Het is een geforceerd mysterieus doen, lijkt het wel. Die Russel Start is een figuur die, blijkens een voorwoord, de schrijver ooit heeft ontmoet na een concert van Bon Jovi. Ooit, volgens Russel, zou Martin van Zaanen zijn eerste roman eindigen met Bon Jovi. Nou, dat doet hij ook, maar je verwacht dan een rode draad terwijl er hier snel een epiloogje wordt aan gehangen om het toch te laten kloppen.

De personages zijn te licht, je moet al heel erg goedgelovig zijn om Russel Star als de verpersoonlijking van de inspiratie van de groten der popmuziek te zien. Het probeert een gezicht te geven aan dat ongrijpbare dat creativiteit heet, maar slaat de bal mis. Het dweept te veel met die schrijvers van popmuziek als Keith Richards of bands als Oasis. En neemt (te) voorspelbare idolen.

Op vele vlakken weegt het dus te licht. Ik ben sowieso al geen fan van magisch realisme (het genre waar dit boek in zou moeten passen), maar dit doet niet eens een poging om mijn sympathie te winnen.

Eindoordeel:
**

Een klein eiland - Bill Bryson

In’t kort:
Bryson heeft een aantal jaren in Groot-Brittannië gewerkt en gewoond, is nadien teruggekeerd naar de VS, en brengt nu een bezoekje aan de plaatsen uit zijn Engelse tijd.

Mijn oordeel:
Ik heb het boek niet uitgelezen. Ik weet niet echt waarom, maar het was wat langdradig en zeurderig. Bryson komt ergens in een stadje in Groot-Brittannië aan, herinnert zich hoe het was toendertijd, vergelijkt dat met nu, en ja, er is toch veel veranderd, het is allemaal een stuk grijzer geworden, met veel meer beton, de mensen zijn niet meer zo vriendelijk, allemaal veel onpersoonlijker en ik maakte toen dat hilarische verhaal mee maar dat zou nu niet meer kunnen enzovoort enzoverder.
Komt het omdat ik het boek in vertaling las ? Of heb ik het Bryson-truukje ondertussen door ? Geen idee, maar dit boek sprak me niet aan, en ik heb het dan maar weggelegd. Misschien probeer ik het later nog wel eens.

Eindoordeel: --

City of God – Beverly Swerling

In’t kort:
Vervolg op City of Dreams en City of Gold (cfr elders op deze blog), waarbij opnieuw enkele telgen van de families Devrey en Turner worden gevolgd. Nicholas Turner is een gewaardeerd dokter, die gefascineerd is door de mogelijkheden die narcose en anesthesie zouden bieden. Sam Devrey heeft zich ingewerkt in de scheepvaart en koopvaardij. Op één van zijn reizen naar China heeft hij zijn jonge vrou Mei-hua mee terug naar New York gebracht. Hij huwt echter ook nog Carolina, al is dat alleen maar voor het zicht van de goegemeente. Uiteraard komt het een en ander aan het licht, Nicholas wordt verliefd op Carolina, Sam raakt verslaafd aan opium enz enz.

Mijn oordeel:
Dit is alweer een typische Swerling-roman. Gesitueerd in het New York van de 1830s en 1840s krijgen we een hele reeks personnages uit diverse milieus (de abortusdame, het gespuis uit Five Points, de nonnen, de kleine Chinese gemeenschap, …), waarin onze ‘helden’ circuleren. Ook de problemen van die tijd worden aangehaald, vooral dan het raadsel van de narcose en de strijd om de koopvaardij naar China. Voeg daar een spannende, ingenieuze maar niet te ingewikkelde plot aan toe, en meer dan dat moet een historische roman voor mij niet zijn.

Eindoordeel:
****1/2

Top – Mart Smeets

In’t kort:
Een overzicht van het sportjaar 2010, met onder andere de Winterspelen, de Tour en het WK Voetbal.

Mijn oordeel:
Dit boek gaat over sport, en over sport alleen. En dat is maar goed ook, want dan is Smeets op z’n best, en heeft ie het minst de behoefte om pedant en uitdehoogte te gaan doen.
De onderwerpen zijn weer heel divers en uiteenlopend. We krijgen een lange analyse van De Wissel tijdens de 10km in Vancouver, die van het beste is dat ik van Smeets al heb gelezen, zuiver registreren wat er gebeurt, heel objectief. Een klein stukje over het afscheid van Roy Makaay is best ontroerend. Artest die in de slotwedstrijd van de NBA-Finals de laatste korf door de ring jaagt, herinnert me aan een niet zo leuke avond (ik haat de LA Lakers!!).
Over het wedervaren van Oranje in Zuid-Afrika wordt uiteraard (en terecht) heel uitgebreid kond gedaan. Maar kan Lance Armstrong in dit boek ontbreken ? Wat dachten jullie ?
Enige minpuntje: een reeks flauwe columns die Smeets schreef (moest schrijven ?) tijdens de Tour, en die erg magertjes uitvallen.
Maar toch weer Smeets op zijn best in dit boek.

Eindoordeel:
****

Laat de aarde draaien – Colum McCann

In’t kort:
Een koorddanser vertoont zijn kunsten op een prille zomerdag in New York. Tussen de Twin Towers (we zitten in 1974) danst, springt, huppelt en rent hij over het strak gespannen koord. Onder hem staren verschrikte New Yorkers naar boven. En net over die New Yorkers gaat het… Immers, de koorddanser is slechts de aanleiding voor McCann om een collage bij elkaar te schrijven over een aantal uiteenlopende New Yorkse personnages, die weinig of niets met elkaar te maken hebben.
Corrigan, de Ierse immigrant-priester die zich inzet voor de prostituées en verliefd wordt op een Zuidamerikaanse inwijkelinge, krijgt plots bezoek van zijn broer. Het koppel hippies veroorzaakt het ongeluk waarin onze Ierse priester omkomt. Eén van de prostituees maakt zich erg veel zorgen over haar dochter en kleinkinderen, maar zit zelf in de nor. Claire woont op de chique Park Avenue, maar is zenuwachtig omdat de andere dames van haar praatgroep langskomen. De praatgroepdames proberen samen het sneuvelen van hun zoon in Vietnam te verwerken. En dan is er ook nog Solomon, Claires echtgenoot en rechter, die onze koorddanser moet berechten.
En zo is de cirkel rond…

Mijn oordeel:
McCann won voor deze roman de National Book Award 2009, en dat is best verdiend. Hij laat een handvol zielen voor het voetlicht treden, en toont hen met al hun emoties: angst, liefde, pijn, vreugde en verdriet. Dat geeft aan dit boek een universeel kantje. Alle personages wonen en werken in New York, maar dat is slechts een setting, en het koorddansersverhaal slechts een aanleiding voor een mooi meerstemmig verhaal.
Knap geschreven, ook de vertaling is puik.
Absoluut een aanrader.

Eindoordeel:
****

Leren argumenteren met vader en zoon - Frans van Eemeren e.a.

In't kort:
In de jaren '70 en '80 verscheen deze cartoon in Het Parool. De vader is politiek rechts, de zoon een linkse rakker. Hiermee vertolken ze de heersende politieke stemmen van die tijd en zijn ze het, uiteraard, nooit eens.
De discussies tussen vader en zoon worden hier gebruikt als basis voor een korte theorie over de argumentatieleer - tips en tricks om beter te leren argumenteren.

Mijn oordeel:
Ooit, een tiental jaar geleden, hadden de NSH het plan om de discussie in al haar facetten te bekijken en op die manier steeds de perfecte discussie te laten plaatsvinden. Te vaak, vonden we, verzeilt een op het eerste gezicht veelbelovend meningsverschil in een niets verhelderend welles-niets steekspel waar niemand wat aan heeft. Terwijl het net leuk zou moeten zijn om steeds jezelf in vraag te stellen, doen we dit vaak niet en barricaderen we onze eigen stelling met wat we ook maar kunnen vinden.

Wat dat betreft is het boekje zeker leuk en toont het vooral hoe je een discussie NIET moet voeren. Cirkelredeneringen, op de man spelen... het komt er allemaal in voor. Alleen: de verschillende strips verklaren zichzelf toch meestal al en dan voegt de uitleg aan de rechterkant niet zo gek veel toe. Het leuke aan dit soort strips is als je de clou zelf herkent. Als iemand een grap aan je uitlegt, dan is er wat fout met de grap. En daar schort het aan in dit boekje.

En als onderzoek van discussies doet het weinig meer dan bevestigen wat je eigenlijk al weet. Misschien was het nuttiger geweest niet per strip steeds een uitleg te geven, want zo vallen we toch een paar keer in herhaling. Per onderwerp een korte inleiding en dat dan stofferen met voorbeelden had m.i. beter gewerkt. Maar ach, het boekje is al zo dun, dan bleef er niet veel meer over.

Het is veel leuker om zelf een nepdiscussie te voeren en de regels met de voeten te treden.

Eindoordeel:
Minder leuk dan verwacht, maar wel aardig.
***

PS: Wat is er dan ooit van dat discussieproject geworden? Euhm, ja, dus... we willen uiteraard eerst zeer grondig ons onderzoek hebben gedaan voor we met resultaten naar buiten komen. Een dergelijk complex onderwerp laat zich niet zo snel kisten, nee nee, dit is té belangrijk.... (kuch, ahum, nietwaar?) :-)

Logicomix: an epic search for the truth - Christos H. Papadimitriou, Apostolos Doxiadis e.a.

In't kort:
Logicomix is een biografie in stripvorm van Bertand Russell en zijn queeste om de logica als basis van alle wiskunde te beschrijven.

De biografie is echter geromantiseerd, zodat een aantal ontmoetingen kunnen plaatsvinden die er in werkelijkheid niet waren. Dit om het verhaal een betere drive en flow te geven.
Parallel op een 'meta-niveau" zien we ook de schrijvers worstelen met hoe ze dit complexe verhaal goed kunnen brengen.

Mijn oordeel:
Van het onderwerp van deze strip, Bertrand Russell en daaraan verbonden de geschiedenis van de Logica in de wiskunde, kende ik weinig. Namen van mensen als Gödel, Wittgenstein waren me wel bekend en van wat colleges filosofie was er ook nog wel wat blijven hangen, maar uiteindelijk toch weinig.

Dit is een ideale manier om weer wat opfrissing daarrond te krijgen. De opzet om een moeilijke wiskundige theorie in een strip te verklaren is op zich al lovenswaardig. Door zelf als personages in de strip op te treden en de vragen te stellen die de lezer op dat moment ook heeft, krijg je als lezer ook niet het gevoel dat je niet de enige bent die dit allemaal complex vindt. Uiteindelijk was het maar weinigen gegeven om het magnum opus van Russell (samen met Whitehead) de "Principia mathematica" helemaal te lezen, laat staan te begrijpen.

Tuurlijk, door de stripvorm en door de beperking in aantal pagina's graaft deze strip ook niet superdiep. Maar het is zeker een aanpak die werkt om de aandacht en de interesse voor deze wiskundige aan te wakkeren.

Het is alsof je met een aantal vrienden, glaasje wijn erbij, zit te keuvelen over een onderwerp waar je niets of weinig van kent. Je luistert geboeid om het een tijdje later weer allemaal vergeten te zijn. Maar da's niet erg.
Eindoordeel:
****

The Third Man - Graham Greene

In't kort:
Rollo Martins gaat in het na-oorlogse Wenen op bezoek bij een oude schoolvriend Harry Lime. Als hij daar aankomt, blijkt zijn vriend overleden te zijn na een verdacht ongeval.

Rollo, die onder de naam Buck Dexter ook romanschrijver is, denkt een complot te ontdekken. Terwijl hij aan de andere kant door Colonel Calloway zelf verdacht wordt voor de dood van Harry.

Mijn oordeel:
Het boek moet het vooral hebben van de sfeer van een na-oorlogse stad die bovendien onderverdeeld is in deelgebieden: een Brits gebied, een Russisch gebied... Het is een tijd van groot wantrouwen, tussen naties maar ook tussen mensen onderling.

En het is een tijd van sjacheraars en mensen die, als ze zonder scrupules kunnen leven, grote winsten kunnen opstrijken. Heel lang in het boek wordt ook de lezer er niet wijzer uit en merk je dat het moeilijk is om oordelen te vellen. Ook al omdat ik vaak even in de war was wiens verhaal ik nu eigenlijk las. Colonel Calloway is de verteller, maar soms lijkt het Rollo te zijn.

Interessant. Deze novelle (want veel meer dan dat is het niet) is daardoor tegelijk een whodunnit, een psychologische thriller en een maatschappijkritiek. Zonder dat het te belerend wordt of de spanning onderuit haalt.

Eindoordeel:
****

Winterreis - Amélie Nothomb

In't kort:
Zoilus, een werknemer van de Franse elektriciteitsmaatschappij, zit op het vliegveld waar hij wacht op de vlucht die hij wil kapen en dan laten neerstorten.

Tijdens het wachten schrijft hij een verslag over hoe het zover is kunnen komen. Aan de basis van alles ligt een toevallige ontmoeting met de briljante, autistische schrijfster Aliénor en haar flatgenote / verpleegster Astrolabe.

Mijn oordeel:
Dit boek heb ik in het thema "even wat lekker kort en snel uit" gekozen om mijn trage leesstart dit jaar wat vaart te geven.

Het enige andere boek van Nothomb dat ik al gelezen had, Filippica's, was goed bevallen een aantal jaar geleden tijdens een vakantie in Italië. Al hielpen de zon en het zwembad natuurlijk. Maar de personages en de bizarre situatie waar ze in terecht waren gekomen waren treffend beschreven en zorgden voor een licht bevreemdende leeservaring. Hier besproken op Boekenwijzen.


Dit boek is ook weer bevreemdend, maar had me een pak minder mee dan Filippica's. Probleem en tegelijk de redding van dit boek is de lengte. De 140-tal pagina's (en vrij grote druk) zijn te weinig om echt de verhalen en de personages uit te bouwen, terwijl de relatie tussen de autistische schrijfster (of in dit boek eerder achterlijke) en haar "nanny" in een ander soort boek beter uitgewerkt had kunnen worden. De beweegredenen van Zoilus zijn ook vaag, behalve een sexueel verlangen naar Astrolabe.

En als dat niet lukt, ja, dan maar een terroristische daad.

Mwah, behalve dat het een leuk uitgangspunt vormt en dat we weer langs bizarre gedachtenkronkels naar een vreemde conclusie gaan, bracht dit boek niet superveel. En het boek had dus ook niet veel langer moeten duren om het niet echt vervelend te laten worden.

Maar: ik heb wel weer een boek uit. Hoera...

Eindoordeel:
**

The believers - Zoë Heller

In 't kort: In dit verhaal volg je de verschillende leden van de familie Litvinoff. Iedereen zit zo'n beetje in een persoonlijke crisis: vader ligt in coma, moeder ontdekt iets onprettigs over vader, zoon is drugsverslaafd en één van de dochters twijfelt over haar geloof. Aan elkaar hebben ze helaas niet veel. Integendeel, als de familie bij elkaar is is de sfeer alles behalve aangenaam.

Mijn mening: Ik was onder de indruk van de verfilming van Hellers eerdere roman Notes on a scandal. The believers is totaal anders en heeft mij zeer aangenaam verrast. De negatieve slechte sfeer in de familie is goed voelbaar. De dialogen zijn origineel en met name de moeder is fantastisch onuitstaanbaar en briljant neergezet. De manier waarop ze iedereen in haar directe omgeving constant afbekt is tenenkromend maar o zo lekker leesvoer. Een vrolijk verhaal is het allerminst, boeiend en origineel des te meer. Vooral "origineel" is een stempel die ik er bij deze graag op zet.

Eindoordeel: ****

Een sterke man - Renate Dorrestein

In 't kort: Verschillende gasten en bewoners vertellen ieder om beurt hun verhaal over hun verblijf in een beroemde kunstenaarsverblijfplaats in Ierland. Ieder van hen heeft zijn/haar verleden, problemen en eigenaardigheden en onderling gaat het er steeds minder gezellig aan toe. Totdat het zelfs volledig escalleert.

Mijn mening: Alle elementen in dit boek kloppen: de setting is  aantrekkelijk (een kunstenaarsgemeenschap), de personages zijn boeiend en met name de opbouw is geslaagd. Dit door steeds iemand anders aan het woord te laten (vanuit ik-perspectief) en ondertussen het verhaal over de bewoners onderling en de steeds grimmiger wordende sfeer erin te verweven. De personages zijn zoals meestal bij Dorrestein weer lekker wat (on)prettig gestoord, zonder de cliché psychiatrische gevallen te worden.

Eindoordeel: ****

Een Dagje Naar Het Strand - Heere Heeresma (1962)

In 't kort: Bernard besluit een dagje aan de Nederlandse kust door te brengen, maar is bepaald geen doorsnee toerist.

Mijn oordeel: Heeresma is een fijne dwarse schrijver. Door zijn teksten waart voortdurend een soort wrijving, een licht gevoel van onbehagen dat je als lezer makkelijk overneemt zonder dat je daardoor wilt ophouden met lezen. Daar kwam ik als scholier pas achter nà het lezen van Han de Wit gaat in ontwikkelingshulp, dankzij een leraar Nederlands die voor mij al schaterend de wrange humor blootlegde.

Een dagje naar het strand verschilt hierin niet, al is de schrijnende loser die de hoofdrol vervult in dit geval geen schlemiel zoals Han de Wit maar eerder een nare kwast die duidelijk getergd wordt door bepaalde demonen. Het zijn sociaal scheefgegroeide types die in alle ernst het woord nemen en wiens gedachten je mee mag lezen. En ondanks dat besef komt de lach - voor zover die zich al hardop manifesteert - niet vanzelf. Maar je concludeert voor jezelf wel telkens dat het toch allemaal bizar, zo niet hilarisch is ("Hij knoopte zijn veters vast en liet om het personeel te verbazen twee volledig

geslaagde modderafdrukken van een rechter- en linkerschoenzool op de winkelruit achter.").

Die wrijving betekent niet dat Heeresma stroef schrijft: de zinnen zijn uitgepuurd en gaan, zelfs in poëtische overpeinzingen, recht op hun doel af. Daardoor ervaar je met plaatsvervangende schaamte de komische pijnlijkheid waarmee het hoofdpersonage zich door zijn dagje aan het strand worstelt. Een voltreffer.

Volgende boek van Heeresma op mijn lijstje: Zwaarmoedige verhalen voor bij de centrale verwarming (1973). Ik kijk er nu al naar uit.

(Ook: een interview met de schrijver in Vrij Nederland.)

Two Gentlemen of Lebowski - Adam Bertocci

In't kort:
Hoe zou het geklonken hebben als Shakespeare in zijn tijd een versie van het verhaal van The Big Lebowski had geschreven?


Mijn oordeel:
Ik vond het niet heel erg boeiend, om eerlijk te zijn. De vertaling naar een andere tijd en naar een andere plaats heeft te veel van de humor van TBL doen verloren gaan.

Ik ben, zoals geweten, een behoorlijke fan van de film en ben ook schuldig aan het soms totaal irrelevant quoten van de film en het zelfs aankopen van allerlei parafernalia van de film die vaker wel dan niet stof vergaren (de bowling ball DVD case, anyone?) en sta dus open voor veel. Echter, ik lees van mezelf geen Shakespeariaanse toneelstukken noch sonnetten (ja, schaamte, inderdaad, voor een voormalig student Germaanse!! Cultuurbarbaar!!!) en ook hier was het een brug te ver. Ik heb het ook niet uitgelezen. Ik wéét uiteraard hoe het verhaal afloopt, dus daar hoef ik het niet voor uit te lezen. Ik zal het nog wel even doorbladeren om de bewuste "Is this your homework, Larry" te lezen, maar The Knave and Sir Walter zullen het zonder mij moeten doen.

Een paar leuke outtakes zijn op zichzelf grappig. Het is een geinig idee voor even. De hele film als Shakespeariaans stuk vertalen gaat me te ver. Het heeft iets geforceerds. De "stranger" zegt het in het begin van TBL trouwens zelf: "[...] sometimes, there's a man – and I'm talkin' about the Dude here – sometimes, there's a man, well, he's the man for his time and place. He fits right in there. And that's the Dude. In Los Angeles." For his time and place, dus: haal hem eruit en zijn waarde verdwijnt.

Althans voor mij.

En ja, voor mensen die wél nog meer met literatuur bezig zijn zal het vast een kunststukje zijn dat de auteur het heeft weten om te zetten naar de geijkte Shakespearevorm oid.

Eindoordeel:
**

When you are engulfed in flames - David Sedaris

In't kort:
David Sedaris beschrijft zijn dagelijkse beslommeringen en toestanden, vroeger en nu. Zo leren we meer over hun helse buurvrouw in New York, hun tijd in Frankrijk, hoe hij probeert te stoppen met roken door een tijdje naar Tokyo te verhuizen.

Mijn oordeel:
Mijn "ontdekking" van David Sedaris valt heel erg samen met het prille begin van het IJ-verhaal. Na een date (waar ondergetekende toen nog blind en nietsvermoedend was) kreeg ik door Inez een opname van een voorleessessie van David Sedaris in de handen gestopt. En het was erg grappig. De man heeft naast een leuke vertelstijl dan ook een zeer opvallend stemgeluid. Ook het lezen van Naked en Me Talk Pretty One Day beviel zeer goed: spits, ontroerend, grappig en het ging vooruit. En je hoort hem letterlijk door de tekst voorlezen.

Dat valt toch ietsje tegen in dit boek. Er zijn zeker nog grappige momenten en Sedaris is een zeer spitse observator, maar de 'lijm' ontbreekt in dit boek. Het zijn echt losse stukjes, columns die niet echt wat met elkaar gemeen hebben. Iets wat, in mijn herinnering, de twee andere boeken die ik van hem gelezen had wel hadden. Daar bespreekt hij meer hoe hij opgroeit in een behoorlijk non-conformistisch gezin en hoe hij, als overtuigd homoseksueel, daar zijn weg in zoekt, kwijt raakt, weer verliest, weer vindt en ga zo maar door. Dit boek is meer een weergave van zijn dagboek (zeker het titelverhaal, dat wat langer is). En da's toch minder boeiend.

Dat neemt niet weg dat hij een goed verteller is. Zijn standpunten zijn ook nergens te expliciet en de steeds aanwezige zelfspot zorgen ervoor dat de maatschappijkritiek, die stilletjes tussen de regels te vinden is, niet bitter wordt. Het is als vaak die ene collega of gast op een etentje die leuke verhalen kent en met bravoure vertelt: het is leuk voor dan, maar je vergeet het al snel weer. Eén van de verhalen in dit boek gaat trouwens net daarover: een goede anekdote vinden die je op feestjes casually in de groep kan gooien. Type broodje-aap.

Maar met de verhalen hier wilde ik net iets sneller weer aan het werk of na het dessert geen pousse-café meer :-). Vertaald naar de realiteit: het nodigde me niet uit om het in één ruk uit te lezen, iets wat ik bij die andere twee boeken wél had. Nog meer vertaald: in plaats van "Echt!? Wat gek!!" was de reactie vaker "Tgoh: frappant!".

Hij blijft echter wel eeuwig in de galerij staan van herinneringen aan het begin van de rest van mijn leven :-) (A'dam 2005!). Dat en de meiden van De Wit :-D

Eindoordeel:
***

Agatha Christie: de biografie - Laura Thompson

In 't kort: Een vuistdikke biografie over de meest gelezen schrijfster ter wereld: Agatha Christie. Met behulp van interviews met dochter & kleinzoon, brieven en notities is een roman over Christie geconstrueerd waarin onder andere aandacht wordt besteed aan haar kinderjaren, twee huwelijken, haar verdwijning van 11 dagen en uiteraard aan haar roem en hoe ze hiermee omging.

Mijn mening: Als fervente Christie-lezer (ik bezit op 3 na al haar 66 detectives) was ik ontzettend benieuwd naar de vrouw achter deze briljante auteur. Ik vind de meeste van haar boeken zo ontzettend fantastisch heerlijk om te lezen, dat er volgens mij een heel bijzonder mens achter moest zitten. Uit de biografie blijkt dat Christie deels eigenlijk heel saai en burgerlijk was (het huwelijk en zorgen voor je man was het allerbelangrijkste), maar toch haar scherpe eigenzinnige kantjes had én vooral geweldig kon fantaseren. Deze biografie las, ondanks dat ik niet alle hoofstukken inhoudelijk even boeiend vond, zalig weg. Net als Christie's boeken. Knap vind ik hoe biografische feiten gelinkt worden aan personages en gebeurtenissen uit haar boeken. Leuk om te ontdekken dat bepaalde mensen in haar omgeving model hebben gestaan voor bepaalde type personages. Leuk is ook om te ontdekken wat de periodes waren waarin ze haar beste boeken schreef en wanneer haar minst goede én welke verklaringen hiervoor (mogelijk) zijn. Bovendien stemmen deze oordelen over het algemeen overeen met mijn persoonlijke leeservaring. Sommige boeken zijn écht niet goed. Het meest interessante, maar helaas nogal beperkte onderdeel, was de analyse van haar aanpak: hoe ze haar ingenieuze plots opbouwde. Ik ben blij dat ik nu meer over haar weet en opnieuw een aantal boeken moet gaan lezen omdat ik er nu met een heel ander oog naar zal kijken. Bovendien is het me opgevallen hoeveel ik alweer vergeten ben. Eigenlijk ook wel prettig om opnieuw te moeten beginnen, want haar beste boeken vind ik om te smullen!

Lees recensies van haar boeken op Boekenwijzen.

Eindoordeel: ****

Duizend-en-één dromen: Een reis langs de Trans-Iraanse Spoorlijn - Ann De Craemer

In 't kort: Samen met fotograaf Pieter-Jan De Pue reist de auteur van dit boek door Iran ten tijden van de verkiezingen in 2009. Doel is om een verslag te maken van het dagelijkse leven in het islamitische Iran en daarbij het gewone volk een stem te geven. Hoe beleven zij het huidige Iran: de politiek, religie, strenge wetshandhaving (sharia), onderdrukking van vrouwen etc? Naast de huidige realiteit is er plaats voor de geschiedenis van het land: het Perzische rijk, de dictaturen van de Sjahs en de Iraanse revolutie waardoor de religie (ayatollahs) het voor het zeggen kreeg (tot de dag van vandaag). Heeft deze laatste omwenteling verbetering gebracht? We horen het uit de monden van het Iraanse volk.

Mijn mening: Iran is een land waarvan je slechts af en toe via het nieuws een glimp opvangt. Vaak is dat een nogal gekleurd, westers beeld: de as van het kwaad. Daarom dat de opzet van dit boek me erg aansprak (en ook de fototentoonstelling in het FotoMuseum in Antwerpen destijds): een reis door Iran, van noord naar zuid en omgaan met het gewone volk. De auteur verslaat redelijk objectief wat ze ziet en hoort, doorspekt met (interessante!) geschiedenis en achtergronden. Af en toe laat ze haar eigen mening toe, maar doet dit in kleine doses. En juist die zeldzame eigen mening vond ik prettig. Af en toe irriteert ze zich duidelijk aan de Iraanse realiteit, maar het is geen klaagzang. Gelukkig niet! Op die manier heb ik namelijk het idee écht op de hoogte te zijn van de huidige Iran, omdat de westerse bril weinig opstond en het een verslag is van de Iraniërs zelf. Ik heb het land beter leren kennen en kijk meer geïnformeerd naar het nieuws. Heel fijn!

Eindoordeel: ****

De leesclub - Renate Dorrestein

In 't kort: De leesclub,  bestaande uit zeven vrouwen, maken een literaire cruise over de Schotse zeeën. Geinspireerd door het door hen besproken boek Moby Dick kiezen ze onder leiding van de beroemde schrijver Gideon de Wit het ruime sop. Maar lang zal hun cruise niet duren, want plots gaat het mis.

Mijn mening: Ik heb rond mijn 16e veel boeken van Dorrestein verslonden. Dat waren meestal bizarre, cynische boeken met personages die mentaal niet helemaal in orde waren en rare streken vertoonden. Reuze interessant natuurlijk. Dit boek was toch wat anders. Minder gek, zal ik maar zeggen. Wel nog steeds een beetje "gek" (lees:spits én goed) geschreven: we horen één van de vrouwen hun relaas vertellen tegen de rechter tijdens het proces. Ze worden immers verdacht van de moord op Gideon de Wit. Maar het plot was minder interessant dan ik had gehoopt. Ik verwachtte een murder-mysterie maar kreeg eigenlijk een heel saai motief: geen. Na het verhaal lees je een interview met Dorrestein waarin ze uitlegt wat haar doel was: alle conventies van de literatuur tegengaan. Het maakte het verhaal er echter niet interessanter op, maar je gaat alles wel anders interpreteren achteraf. Dat is best geinig, omdat de schrijver er veel lol aan beleeft wat ik ook weer eens een verfrissend gezond egoïstisch uitgangspunt vind van een auteur...Voor één keer dan ;-)

Eindoordeel: ***

De stille kracht - Louis Couperus

In 't kort: De heer Van Oudijck werkt als hoge ambtenaar in Nederlands-Indië. Onbewust van wat er in en om zijn huis en familie gaande is werkt hij hard door. De Nederlanders moeten immers het land bestieren en een degelijk bestuur (in)voeren. Ontastbare tegenkrachten maken het hem en zijn familie echter steeds moeilijker om zich staande te houden in Nederlands-Indië.

Mijn oordeel: Ik heb tussen mijn 16e en 20e vrijwel alle boeken van Couperus gelezen. Wat mij altijd aanspreekt is zijn mooie, vloeiende schrijfstijl, zijn gedetailleerde karakterbeschrijvingen en de mystieke sfeer die vrijwel altijd aanwezig is. Ook in dit verhaal waren deze kenmerken aanwezig. Het deed nu echter minder met mij dan ruim tien jaar geleden. Ik was op zoek naar het "Couperus-leesgevoel" van toen en dat kwam niet helemaal terug. Vermoedelijk was ik destijds, met een pak minder boekenbagage, veel meer onder de indruk dan nu. Het blijft een intrigerend verhaal wat zalig leest, maar mij toch ietwat tegenviel.

Eindoordeel: ***1/2

The prostrate years - Sue Townsend

In 't kort: Hij heeft ook altijd pech. Dit keer ligt het écht niet aan hemzelf: Adrian Mole heeft prostaatproblemen. Neem daarbij het faillissement van de boekhandel waar hij werkt, de op springen staande relatie met zijn vriendin en nog veel meer ellende en je hebt weer een paar boeiende dagboekjaren van Adrian Mole om van te genieten.

Mijn oordeel: Opnieuw een leuke, hilarische, ontspannende Adrian Mole. Net weer iets beter dan de vorige twee dagboeken. Verklaring: er zijn hier wat meer hilarische verwikkelingen wat het boek dynamischer maakt. Knap van Townsend om na 8 dagboeken (waarvan er een aantal gerecenseerd op Boekenwijzen) de lezer te blijven amuseren met dit hilarische figuur. Er mag snel weer een neerslag van zijn volgende levensjaren komen wat mij betreft.

Eindoordeel: ****

Contrapunt - Anna Enquist

In 't kort: Een pianiste speelt de Goldbergvariaties van Bach en denkt terug aan haar verleden en dat van haar gezin. Bach componeerde deze variaties om de dood van zijn zoon te verwerken. De pianiste verloor niet lang geleden haar dochter.

Mijn oordeel: Wanneer een boek mij niet zo aanspreekt stel ik mij vaak de vraag: heb ik het niet aandachtig genoeg gelezen of is het gewoon niet mijn smaak? Ik vermoed dat het eerste meestal een gevolg is van het tweede. Bij dit boek was dat het geval. Ik wist dat het semi-autobio was. Enquist heeft jaren geleden haar dochter in een verkeersongeval verloren. Dit is verwerkt in het verhaal. Ik vond die verwerking echter nogal droog. Niet dat ik een tragische tear jearker verwachtte (ik heb twee andere boeken van haar lezen en die waren ook vrij sec. De thuiskomst vond ik echter zeer goed), maar juist omdat het autobio is verwachtte ik wat meer persoonlijke gevoelens van de pianiste en minder beschrijving van feiten.

Eindoordeel: ***

Outer Dark - Cormac McCarthy

In't kort:
In een bouwvallig hutje in een woud bevalt Rinthe Holme van het zoontje van haar broer Culla.

Culla, overmand door paniek en schuld, legt de nieuwgeborene naast een rivier en laat het aan zijn lot over, terwijl hij zijn zus vertelt dat het overleden is.

Rinthe achterhaalt de leugen waarop Culla op de vlucht slaat. Iets later vertrekt ook Rinthe op zoek naar haar kindje, dat ondertussen door een soort zigeuner is meegenomen.

We volgen beide personages op hun odyssee.

Mijn oordeel:
Zeer vreemd boek alweer waarvan je je als lezer afvraagt waar het allemaal over gaat. Het lijkt een soort bijbelse allegorie, met Culla die een zware schuld torst. Maar, net als bij The Road is het de stijl die het hem doet. Je zit steeds zeer dicht op de huid van de personages, soms er zelfs bijna in zodat je alles meevoelt. Het gebruik van een plat, Amerikaans dialect helpt daarbij. Sommige scènes worden daardoor zeer intens en vol van suspense (de scènes met een groepje mannen na een al zeer intense ramp met een veerboot is bijna niet te harden zo spannend).

Dit is een boek waarbij de leeservaring zeer intens is en waar je achteraf een beetje verweesd achterblijft en je afvraagt: wat was dit nou eigenlijk. Maar wel boeiend.

Eindoordeel:
****

Brooklyn - Colm Toibin

In't kort:
Eilis woont in de na-oorlogse jaren in Ierland samen met haar moeder en haar populaire zus Rose.

Als zich een mogelijkheid aanbiedt om naar de Verenigde Staten te trekken om daar een beter leven voor haarzelf op te bouwen, pakt Eilis, enigszins onder druk van Rose, deze kans aan.

Mijn oordeel:
Driekwart van dit boek vond ik het niet erg briljant: beetje kabbelend, wel aardig en goed geschreven maar een beetje stationsromanachtig of een moderne versie van een Jane Austen boek, deze keer dan in het midden van de 20e eeuw. Eilis is op zoek naar, tja, vanalles: een carrière, liefde terwijl ze aan de andere kant nog vast hangt aan familie en last heeft van heimwee e.d.

Het wordt boeiender vanaf het moment dat ze Tony leert kennen en we een dualiteit in Eilis zien opduiken die er eerder misschien niet zo was. Waar Eilis eerst een wat bedeesde jonge vrouw was die zich bijna willoos lijkt te plooien naar de aloude regeltjes van het leven in een Iers katholiek dorp, staat hier nu een geëmancipeerde jonge vrouw die in de liefde niet zomaar de redding ziet. Als Eilis onverwacht moet terugkeren naar Ierland, op het eerste zicht tijdelijk, zien we pas echt de evolutie die ze heeft doorgemaakt. Een evolutie die zich een beetje stiekem het hele boek heeft gemanifesteerd, maar die zo is gebracht dat ik het als lezer niet meteen opmerkte (misschien ook omdat ik natuurlijk niet de oude Ierse katholieke tradities en regeltjes ken). Zeer subtiel geschreven.

En dat maakt het boek wel goed en raakte het me op het einde wél. We veranderen allemaal stiekem en pas als je na een tijdje terugkeert in je oude omgeving, valt dat ineens op. Die omgeving lijkt dan veranderd, maar eigenlijk ben je het zelf. Het boek is dus gegroeid en het was de moeite om het uit te lezen (is ook niet superlang 226p).

Eindoordeel:
****

Taking Shots - Keith Glass

In't kort: Keith Glass is een door de wol geverfd basketcoach en spelersmakelaar, en maakt na een rijkgevulde carrière de balans op. Daarenboven geeft hij ook zijn visie op hoe de NBA er op dit moment voor staat. En dat het vroeger allemaal beter was, dat mag duidelijk zijn. Maar misschien heeft hij geen ongelijk.

Mijn oordeel: Glass heeft door de jaren heen heel wat credibiliteit (en ook een aardige zakcent) bij elkaar gespaard in het kleine wereldje van de NBA, maar je kan je de vraag stellen waarom hij nooit een echt grote superster heeft gerepresenteerd. Misschien omdat hij a pain in the ass is ? En altijd op hetzelfde terug blijft komen ?

Zo is er bijvoorbeed het geval-Larry Brown. Brown is een uitstekend basketcoach, die heel wat titels op zijn naam heeft, en is toevallig ook een vriend des huizes. Dat wil in de Glass-logica zeggen dat hij door dik en dun gesteund en verdedigd moet worden. Brown was ook de coach van het Amerikaanse team dat tijdens de Olympics van Athene zwaar de mist in ging. Maar dat was enkel de fout van de spelers, daar zat vriend Larry zogezegd voor niks tussen, volgens Glass. Lijkt me moeilijk te geloven.

Ook de redactie van het boek kon beter. Storende spel- en grammaticafouten verpesten het ritme van het verhaal.

Desondanks zijn de verhalen af en toe wel grappig, en meestal best onderhoudend. Het verhaal over zijn Griekse speler Rentzias en de draft is uitstekend, dat rond moslim Abdul-Rauf en het Amerikaanse volklied is eye-opening. Een mooie inkijk in het vreemde wereldje van het spelersmakelaarschap. Maar enkel voor de fans, vrees ik.

Eindoordeel: ***1/2

Fever Pitch - Nick Hornby

In't kort: Nick Hornby is een achtjarige knul wanneer zijn vader hem eerder toevallig voor het eerst meeneemt naar een wedstrijd van Arsenal. En dat is het begin van een snel ontluikende liefde, later evoluerend naar een ware obsessie. Hornby staat op met Arsenal en gaat ermee slapen, hij krijgt er klappen om, laat er vriendinnetjes voor in de steek en is bij elk belangrijk verlies opnieuw totaal verloren. Maar de grote zeges worden uiteraard ook passend gevierd. Het boek eindigt 30 jaar na het begin, met het behalen van de dubbel.

Mijn oordeel: Dit is Hornby's debuut, later volgen onder meer High Fidelity en About A Boy. Aan de hand van (meestal) Arsenal-wedstrijden schetst Hornby een beeld van een opgroeiende jongeman in de grootstad in de 70s en 80s, steeds met de nodige Britse humor en zelfrelativering.

Maar Hornby kan ook ernstig uit de hoek komen. De rampen van Heizel en Hillsborough worden van binnenuit belicht en de gevolgen ervan toegelicht, wat soms een verrassend beeld oplevert.

Ik las het boek nu al voor de vierde keer, en het blijft elke keer opnieuw top. Een must voor elke sportliefhebber, het geeft als geen ander een accuraat beeld van het supporter-zijn.

Eindoordeel: *****

Het Rode Gevaar - André Fontaine

In't kort:
De geschiedenis van het conflict dat de wereldpolitiek van al voor WOII tot nog een tijdje na de val van de Berlijnse muur beheerste: de Koude Oorlog tussen de communistische wereld (met z'n voornaamste representanten de Sovjet-Unie en China) en de "vrije" wereld (represented by the US of A).

Mijn oordeel:
Zeer interessant. Terwijl boeken over WOI en WOII ook zeer interessant zijn, is er voor mij toch steeds de (te) grote afstand tussen mezelf en die periode (omdat ik er nog lang niet was) om het helemaal te kunnen plaatsen. Doordat de koude oorlog nog een sterk thema was tijdens mijn leven, is er hier meer connectie. Figuren als Kennedy, Chroestsjov e.d. zijn natuurlijk ook, door de groeiende mediatisering, veel meer blijven hangen.

Zoals ik wel vaker heb met non-fictie: het leest allemaal wat trager, natuurlijk en ik ben nu alweer het meeste vergeten dat ik heb gelezen. Veel namen, feiten, gebeurtenissen.

Maar wel zeer goed en overzichtelijk gebracht. Een zeer goede inleiding om dan eventueel later meer erover te gaan lezen. Uiteraard, maar daar is het ook een overzicht voor, wordt er niet overal zeer diep op ingegaan, maar dan zouden de 450 pagina's slechts de proloog gevormd hebben. De auteur kent duidelijk zijn feiten en laat zich niet verleiden door de valkuilen vooral te focussen op alleen de "mediagenieke" feiten, zoals de Vietnamoorlog en de Muur. Ze worden hier uiteraard behandeld, maar op hun historische waarde: als feiten in een grotere geheel.

Alleen jammer dat ik de indruk krijg dat tegen het einde van het boek de vertalers en redacteurs wat steken hebben laten vallen. Terwijl dat in het begin van het boek niet opvalt, duiken op het einde zetfouten op, kloppen soms zinnen niet enzovoort. Een deadline die te vroeg kwam; misschien? Dat is echter een klein smetje op een verder zeer onderhoudend en leerrijk boek over een zeer bizarre periode in de wereldgeschiedenis.

Eindoordeel:
****

Zwartwaterkoorts - Rascha Peper

In 't kort: De personages in deze zeven korte verhalen hebben allemaal een geheim. Als ze zelf niet liegen, bedriegen of iets verzwijgen, worden ze bedrogen of opgelicht. De verhalen zijn staan in onderling verband. Verschillende personages duiken in meer dan één verhaal op.

Mijn oordeel: Ik ben grote fan van Peper's werk (zie andere boekenwijzen-posts) maar merk dat ik van het ene boek meer gecharmeerd ben dan van het ander. Na het lezen van ongeveer zeven van haar boeken, kan ik nu bevestigen dat het aan de omvang van het verhaal ligt. Haar korte verhalen en wat dikkere boeken (> 150 pagina's) komen naar mijn mening een stuk minder uit de verf dan haar "dunnere boeken" zoals Dooi en Verfhuid.

Bij deze korte verhalen wilde ik er nog veel meer van weten om alles een plaats te kunnen geven, maar toen hield het helaas al op. Al deze verhalen hadden van mij uitgesponnen mogen worden tot 160 pagina's, want in dat formaat vind ik Peper dus blijkbaar het sterkst. Alhoewel, misschien kom ik er nog wel op terug in een toekomstige blogpost, als ik nieuw/ander werk van haar heb gelezen...

Eindoordeel: ***

De avondboot - Vonne van der Meer

In 't kort: We volgen een reeks gasten die verblijven in een huurhuis op het Nederlandse Waddeneiland Vlieland. Rond elk gast of gasten wordt er een kortverhaal verteld. De vrouw met terminale kanker die  nog éénmaal alleen naar het eiland reist en (slechte) herinneringen ophaalt aan haar huwelijk. Twee zussen die herinneringen ophalen aan vroeger, waarbij de een zich de feiten toch heel anders herinnert dan de ander. Met alle gevolgen van dien.

Mijn oordeel: Een aantal jaren geleden las ik Van der Meer's eerdere boek Eilandgasten, waarin blijkbaar een aantal personage al geïntroduceerd worden. Ik herinnerde me dat dat boek me enorm aansprak vanwege het desolaat-op-een-eiland-gevoel dat ik tijdens het lezen had. Dat gevoel kreeg ik nu, gelukkig, weer terug. De verhalen van de verschillende gasten zijn stuk voor stuk intrigerend en erg origineel. Ze stoppen op het moment dat de gast(en) het eiland verlaten. De lezer blijft uiteraard op het eiland en weet helaas niet hoe elk verhaal zich verder ontwikkelt op het vastenland. Die onvolledigheid creëerde bij mij een blijvend nieuwsgierig en geheimzinnig effect.

Eindoordeel: ****

Mise en place - Margot Vanderstraeten

In 't kort: Victor Werner is topkok in zijn eigen driesterrenresto. Dag en nacht in de weer in zijn keuken. Wanneer zijn zus overlijdt, komt het verleden weer naar boven. Het verleden waarin de familie Werner een succesvolle champignongroeve in Limburg bestierde. En waar een eind aan kwam toen de groeve instortte en Victor zijn vader verloor.

Mijn oordeel: Het verhaal is in een nogal staccato-stijl geschreven: korte, droge zinnen met weinig franje. De verteller is de topkok zelf, dus dat is niet zo vreemd. Hij is geen literair wonder en schrijft enkel zijn verhaal. Het past bij het personage. En toch zorgde die droge zakelijke inhoud en stijl van het boek er voor dat het verhaal me weinig deed. Ik herinner me een week na het lezen (nu ik deze blogpost schrijf) eigenlijk niet meer zo veel. Dat is geen goed teken.

Eindoordeel: **1/2

Paddy Clarke Ha Ha Ha - Roddy Doyle

In't kort:
Patrick (Paddy) Clarke groeit op in een klein Iers dorpje aan de kust  in de jaren '60 van de vorige eeuw. Het zijn jaren van grote verandering: de TV neemt een steeds prominenter plaats in, steeds meer housing estates worden gebouwd waardoor de wereld van Patrick niet meer diegene is waar hij zich steeds in heeft thuisgevoeld.

Mijn oordeel:
Omdat het hele boek door Patrickzelf verteld wordt, is het in begin even wennen aan de vertelstijl. Het is namelijk exact zoals een tienjarige jongen vertelt: ongestructureerd, van de hak op de tak en zonder al te veel aandacht voor een plot. Eens je eraan gewend bent, draagt het bij aan de grote charme die dit boek uitstraalt. Doyle is ook zeer consistent in die stijl, je ziet nergens de stem van de volwassen auteur doorschemeren. Dat op zich is al een prestatie.

Het is ook zeer herkenbaar: opgroeien in en gezin van vier (Patrick is de oudste), ravotten met je leeftijdsgenoten, de irrationele vriend- en vijandschappen, de vreemde omgang met het jongere broertje Sinbad (bijnaam voor Francis), met wie hij een kamer deelt... Aan de ene kant is die herkenning zeer grappig maar je merkt tegelijkertijd ook hoe wreed we als kinderen konden zijn: de pesterijen zijn niet van de poes en het opzettelijk pijn doen is hard. Tegelijk toont het de onschuld van de jeugd: wat er ook gebeurde, ze zijn jong en leren er zonder problemen mee leven.

In heel het verhaal zit ook de trage aftakeling van het huwelijk van Paddys ouders (of de ruzies die ze steeds regelmatiger hebben). Hoe Patrick daar probeert mee om te gaan, is een zeer ontroerende rode draad door dit boek.

Ik heb dit heel graag gelezen.

Eindoordeel:
****

De figuranten- Bret Easton Ellis

In't kort:
Clay keert, na vijf maanden in New York, terug naar Los Angeles, waar hij, als scenarist en co-producent van de film "The Listeners", verwacht wordt op audities voor de belangrijkste rollen in die film.

Op die sessies ontmoet hij Rain, een weinig talentrijke maar beeldschone actrice die hij met valse beloftes in zijn bed lokt.

Zelfs als dit hem meesleurt in een web van intriges, bedrog en moord blijft hij hardnekkig de relatie in stand houden.

Mijn oordeel:
American Psycho en Glamorama staan zeer hoog op mijn lijstje van favoriete boeken en ik was dan ook erg benieuwd naar deze meest recente worp.

Het is een vervolg op Ellis' debuut, Less than Zero, uit 1985. Ik heb dat boek ook ooit gelezen, maar merkte bij dit boek dat er niet superveel van blijven hangen was. geen nood echter, het boek kan ook apart gelezen worden, al mis je dan wel een aantal thema's, maar niet al te.

Het boek is typisch Ellis. Je moet je steeds afvragen of wat er met Clay gebeurt écht is of dat hij het in zijn hoofd gefabriceerd heeft. Dat zorgt wel voor een lekkere spanning in het boek en voor zijn typische stijl (die mij goed ligt). Clays afdaling in de waanzin is goed gedoseerd en in beeld gebracht: je ziet hem als het ware aftakelen.

Verder heeft het echt niet zo heel erg veel om het lijf en is het weer een beetje meer van hetzelfde. In dit geval is dat best prettig, maar het zal me niet eeuwig bijblijven. Het was ook al een tijdje geleden sinds ik nog iets van hem gelezen had, en dan mag dat wel.

Eindoordeel:
***1/2

Superidioot - Tommy Jaud

In't kort:
Simon Peters, 29 jaar, is een typische sukkel: heeft een saaie job, vrienden die hij niet leuk vindt en een onbestaand liefdes- en sexleven.
Probleem is: aan de basis van alles ligt vooral Simon zelf en zijn idiote, onvolwassen levensvisie. Maar zijn zelfbeklag staat in de weg van een katharsis.

Mijn oordeel:
Inez had al eerder een boek van deze schrijver gelezen (Resturlaub) en dat als lekkere vakantieliteratuur bestempeld. Nu, vakantie is het allerminst, maar ik had nood aan een boek dat ik even hersenloos kon uitlezen. En dat kan perfect met dit boek.

Literaire waarde is niet heel erg hoog, en de belevenissen van Simon zijn best voorspelbaar (niets gaat goed, uiteraard, en hij verknalt het allemaal lekker zelf) maar het is wel komisch en onderhoudend.

Simon is ook ideaal als superidioot en als lezer mag je je verkneukelen in zijn falen, al heb je af en toe toch ook wel een beetje medelijden met hem als hij weer eens moet afdruipen. Maar iets verderop verspeelt hij dat recht op medelijden weer door een andere idiote actie.

Eindoordeel:
Geen meesterwerk, maar wel leuk tussendoor. ***

The Good Man Jesus and the Scoundrel Christ - Philip Pullman

In't kort:
Dit is een herwerking door Pullman van het leven van Jesus Christus. opvallend: in dit verhaal heeft Maria een tweeling gebaard: eerst Jesus, een sterke, gezonde jongen en iets later zijn zwakke, ziekelijke tweelingbroertje Christ.

Waar eerst Christ wordt gezien als de Messias (vooral door Maria) en wonderen verricht, werpt de sterkere Jesus zich steeds meer op als de verkondiger van het nieuwe Koninkrijk van God. Christ schrijft zijn wedervaren op, in opdracht van een engel. Jesus is duidelijk de man het woord en de nuchterheid, terwijl Christ denkt dat ze veel meer succes zullen hebben als er af en toe eens een wonder te beleven valt.

Mijn oordeel:
Interessant, al was het alleen maar omdat het het verhaal zeer behapbaar brengt. Er zitten ook wat humoristische knipoogjes in: de onbevlekte ontvangenis lijkt hier eerder op een sluwe zet van een kwieke dorpsjongen dan dat God zelve de afdaling naar de Aarde heeft gemaakt.

Het bijzondere is natuurlijk dat we eigenlijk met een tweeling zitten. Dit zorgt niet voor een Kaïn en Abel verhaal, al zijn de twee broers uiteraard wel verschillend. Het is hier meer een allegorie op de twee persoonlijkheden die men toch steeds in Jezus ziet: hij kan niet zo perfect geweest zijn als hij voorgesteld wordt. Christ mag hier dus de fouten maken. En Judas spelen.

In ieder geval vertelt dit verhaal het meer zoals het was: er was een soort rebels religieus figuur die mensen begeesterde met zijn toespraken. Om deze man niet te laten vergeten, wordt de waarheid door Christ nog kleurrijker voorgesteld en opgesmukt met onwaarschijnlijke wonderen. Zo start de mythe van Jezus zoals we die nu kennen. Maar eigenlijk was hij een gewone man zoals iedereen die tot mythologisch figuur is verworden.

En je hoeft niet eens zo heel erg tussen de lijnen te kunnen lezen om kritiek op de Kerk te zien. kritiek op de Kerk is altijd goed en nodig :-).

En op de achterflap staat netjes: "This is a story". Daar ben ik het helemaal mee eens.


Eindoordeel:
***1/2

Solar - Ian McEwan

In't kort:
Micheal Beard, een pedante voormalig Nobelprijswinnaar fysica maar nu op z'n retour en vooral terend op het verleden, ziet zowel zijn academische leven als zijn persoonlijke leven afbrokkelen.

Academisch zit hij vast in een voor hem zinloos onderzoekscentrum naar "groenere" energiebronnen. Privé staat zijn vijfde huwelijk op springen en voor een keer houdt hij nog te veel van zijn vrouw om dit gelaten over zich heen te laten gaan.

Een dramatische ontwikkeling in die privé problematiek zorgt onverwacht voor een heropleving van zijn academische carrière. Zal hij de meubelen kunnen redden, die van zichzelf en die van de wereld?

Mijn oordeel:
McEwan gaat de satirische toer op. En ik ben maar half overtuigd. We krijgen iets te vaak het reeds gekende verhaaltje afgestoken over de gevaren van de opwarming van de Aarde. Dat hier de soms krampachtige manieren om die mits alternatieve energie op te lossen ook deels in hun hem worden gezet, is leuk, maar is ook niet nieuw.

McEwan is er wel in geslaagd om van Beard een letterlijk en figuurlijk walgelijke, vadsige figuur te maken, één van die opportunisten die pas in actie schieten als het hun eigen ego nog meer opblaast tot plots alle lucht in de ballon er uit gelaten wordt en onze "held" hulpeloos en stuurloos door de ruimte schiet. Maar het is me allemaal wat te voorspelbaar. Uiteraard stuikt alles in mekaar op het einde, boontje komt om zijn loontje.

Alleen: we blijven de hele tijd bij Beard. Omdat het zo'n onbetamelijk mannetje is, wekt dat een soort claustrofobie op. Dat zorgt ook voor een gebrek aan zuurstof voor het verhaal, ook. Alsof we de hele tijd de zweetgeur van de steeds vetter wordende Beard inademen.

Het is allemaal net iets te veel slapstick en te voorspelbaar. Ik hou meer van het andere werk van McEwan. Dit is een oefening die hem minder ligt, vind ik. Amusant, maar niet overtuigend.

Eindoordeel:
***

Empire Falls - Richard Russo

In't kort:
Empire Falls is een stadje in postindustrieel verval. De grote textielfabriek van de Whiting familie is jaren geleden gesloten en verkocht en de crisis blijft nazinderen bij de inwoners.

Mijn oordeel:
Mooi boek met geloofwaardige personages en situaties. Ik houd wel van dit soort boeken met een goed uitgewerkte geschiedenis van de verschillende personages. De belevenissen van de verschillende personages zijn geloofwaardig en je voelt de wanhoop, de frustraties en andere opgekropte gevoelens van onder andere Miles Roby, restaurantuitbater maar eigenlijk een gefnuikte schrijver.

Er gebeurt niet zo heel erg veel, maar het is zo geschreven dat het toch spannend blijft. De flashbacks naar het verleden worden spaarzaam gebruikt en zo opgebouwd dat ze het verhaal in het heden netjes voeden.

Ondanks dat het thema's aansnijdt als scheiding, alcoholisme, overspel en psychopathische jeugd, wordt het nergens te zwaar op de maag. Ik heb nergens de indruk gehad dat me een mening opgedrongen werd. Tenzij misschien dat je je lot moeilijk kan ontlopen als je het niet zelf in handen neemt.

Uiteraard, het is ook een beetje Amerikaans en het komt uiteindelijk allemaal (relatief) goed met de good guys en girls en de slechten krijgen een (soort van) straf. Maar het is niet zo walgelijk uitgesmeerd zoals dat wel vaker gebeurt in Amerikaanse boeken, films en series.

Goed uitgewerkte personages en verhaal: meer heb je niet nodig voor een goed boek.

Eindoordeel:
****

Duivelseed – Jean-Christophe Grangé

In’t kort

Een collega van de Parijse inspecteur Matthieu Durey doet een zelfmoordpoging. Durey kan niet geloven dat Luc Soubeyras, die tevens een oude jeugdvriend is, tot een dergelijke daad in staat zou zijn. Hij begint dan ook op eigen houtje aan een onderzoek, dat leidt naar gruwelijke moorden in gans Europa, met Duivelse symbolen.

Mijn oordeel

Dit is ongetwijfeld de beste thriller die ik de laatste tijd gelezen heb! Het verhaal en de plot (waarover ik niet teveel kwijt wil) blijven geloofwaardig tot op de laatste pagina. Meer nog, voor mij was het een van die boeken die je maar moeilijk opzij legt. Op enkele treinreizen was het dan ook uit, ondanks de lengte van 700pp.

De laatste jaren is er echt een overvloed verschenen aan thrillers die zich afspelen tegen de achtergrond van, of binnen de katholieke kerk. Zo ook Duivelseed. En toch slaagt Grangé erin iets nieuws te doen. Wat hij schrijft is absoluut van een hoger niveau dan gemiddeld.

Het boek is opvallend rijk gestoffeerd en gevarieerd. Zijn zoektocht naar de waarheid brengt Durey in verschillende delen van Europa: Rome, Lourdes, Krakau... Ook in Parijs zelf, waar alles begint, spelen verschillende milieus een rol: de drugsscene, de Afrikaanse gemeenschap, de politiewereld. Alles is of lijkt onderbouwd door verschillende verwijzingen naar oude teksten, historische personages etc. En toch staat dit de vlotheid van het boek niet in de weg.

De belangrijkste personages, waaronder natuurlijk Matthieu Durey en Luc Soubeyras, zijn mooi getekend en absoluut origineel. Het zijn geen flat characters, wat in veel thrillers wel het geval is.

Eindoordeel

****1/2

The lost diaries of Adrian Mole 1999-2001 - Sue Townsend

In 't kort: Adrian is inmiddels 33 en zijn leven verloopt nog steeds niet zoals hij het zich gewenst had. Hij is een alleenstaande werkloze papa van twee kinderen, die het niet al te breed heeft. Zijn schrijverstalent blijft onondekt, zijn onbeantwoorde grote liefde Pandora maakt carrière in de politiek en zijn ouders halen vreemde huwelijkstouren uit. Kortom: alle reden om een behoorlijk deprimerend, maar voor de lezen uiterst amusant, dagboek bij te houden.


Mijn oordeel: Ik lees Adrian's dagboeken al vanaf het begin, sinds hij 13 3/4 jaar is. Enkele daarvan staan op Boekenwijzen. Gelukkig blijft Townsend in de huid van Adrian kruipen, want ik krijg er maar geen genoeg van. Het blijft een hilarisch personage met een totaal gebrek aan zelfreflectie en kritiek. Daardoor keer op keer gedoemd te mislukken. Arme stakker!
Adrian Mole mag van mij 100 worden.

Eindoordeel: ***1/2

The Grave Tattoo - Val McDermid

In 't kort: In het Lake District wordt een oud lijk gevonden. De geruchten gaan dat het om het lichaam van Fletcher Christian gaat. Hij zou de muiterij op de Bounty op zijn geweten hebben en vervolgens terug zijn gekeerd naar zijn geboorteplaats in de Lake District. Daar zou hij zijn oude vriend en poeëet William Wordsworth hebben opgezocht om in vertrouwen zijn verhaal te vertellen. Deze laatste zou het verhaal in dichtvorm hebben opgetekend.  Dit manuscript lijkt echter onvindbaar...

Jane Gresham is een  Wordsworth-kenner en gaat op onderzoek uit. Ze is ervan overtuigd dat de familie Wordsworth het manuscript bezit. Helaas zijn er meer kapers op de kust en ondervindt Jane behoorlijk wat weerstand tijdens haar zoektocht.

Mijn oordeel: Gelukkig dat ik mede dankzij onze boekenwijze Tis ontdekte dat Dermid met een "d" en niet op een "t" eindigt. Ik vond immers maar steeds geen hits op "Dermit" tijdens mijn zoektocht naar haar boeken in de online catalogus van één van de grootste bibs van Vlaanderen (Permeke Antwerpen, mijn stambib). Héél bizar. Het mysterie is nu opgelost.

Gelukkig zoals ik al zei, want dit is écht my cuppa tea. Wat een vreselijk zalig leesvoer. Er worden hoofdstuk voor hoofdstuk aardig wat personages ten tonele gevoerd, maar dit grijpt op den duur in elkaar en is door een langzame maar aangename opbouw heel goed te volgen. De afwisseling tussen stadse en plattelandse setting, heden en verleden werkt erg goed. Ik kreeg ook hele duidelijke visuele voorstellingen van mensen, huizen wat er bij mij op duidt dat ik lekker in een verhaal zit.

Eindoordeel: ****1/2

Model Behavior - Jay McInerney

In't kort:
Connor McKnight is dertiger en zou een droomleven moeten hebben: een fotomodel als vriendin, beroemde schrijvers in zijn vriendenkring en hij frequenteert hippe feestjes met andere semi-celebrities.

En toch is het veel schijn: zijn relatie brokkelt af en hij zoekt zijn heil in drank en strippers. Zijn leventje stort langzaam in elkaar...

Mijn oordeel:
McInerney hoort thuis bij het rijtje "hippe" schrijvers die hun boeken situeren in een voor ons onbekende scene in New York. Wie Bright Lights, Big City gelezen heeft, herkent de stijl meteen. Ook bij bijvoorbeeld Brett Easton Ellis zie je dit.

En, eerlijk gezegd, wanneer het met mate genuttigd wordt, dan vind ik dit zeer aangenaam leesvoer. Literair gaat het niet zo heel erg diep, en Connor volgt een vrij voorspelbare neergang, maar de cool die van de pagina's afloopt maakt het boek grappig en zeer leesbaar. Het is allemaal bedekt met een dikke laag ironie. Het is een satire op de oppervlakkigheid van de celebritywereld en op diegenen die daar (wanhopig) deel van willen uitmaken.

Wat hier ook leuk is, is hoe McInerney regelmatig switcht van vertelstandpunt: dan is het een ik-persoon, dan tweede persoon, dan de alleswetende verteller. Beetje vreemd in het begin, maar het duidt een beetje op de verschillende gemoedstoestanden van de ik-verteller die de ene keer zichzelf van wat meer afstand te zien dan de ene keer. En het werkt wonderwel.

Ik moet alleen opletten dat ik niet te veel van dat soort boeken na elkaar lees, en het blijft leuk. Volgend jaar een Ellisje:-)

Eindoordeel:
****

Alleen maar nette mensen - Robert Vuijsje

In't kort:
David is een Joodse jongen en enige zoon in een welgesteld Joods gezin in Oud Zuid (zijn vader is hoofdredacteur van het enige relevante programma op de televisie) en opgegroeid in een "intellectueel" milieu.

Door zijn donkere haar ziet hij er echter uit als een Marokkaan en hij ondervindt dagelijks wat het is om als allochtoon gezien te worden en dus uitgesloten te worden van de wereld van "alleen maar nette mensen".

Op zijn 20e weet hij niet wat hij van zijn leven wil, noch van de liefde. Hij heeft daarnaast een voorliefde voor "echte" zwarte vrouwen met dikke billen en borsten. Hij gaat op zoek naar de illustere intellectuele negerin en hoopt dat dat hem antwoorden op zijn levensvragen zal bieden.

Mijn oordeel:
Leuk boek, al woog het vrij licht. Door de heel erg "menselijke" schrijfstijl en de duidelijke satirische knipoogjes naar de verschillende 'soorten' mensen en hun gedragingen leest het ook als een trein Vooral de intellectuelen die de juiste wijn drinken, intellectuele discussies voeren e.d. worden zeer leuk geportretteerd maar ook de Surinamers en eigenlijk iedereen worden door de mangel gehaald . Vuijsje doet zo een aantal rake observaties en past ze perfect in zijn boek in. Dit werkt veel beter dan "Beleg" van Tom Naegels, dat in zekere zin in dezelfde vijver vist.

Zijn gebruik van interne monoloog zorgt ook voor een vloeiende lectuur: je leest dan in zekere zin even snel als het hoofdpersonage denkt.

Het einde van het boek is er wat te veel aan. De trip naar Amerika, mwah, dat hoefde niet en voegt niets meer toe. Dat David een verwend jongetje is dat teert op zijn rijke ouders, zorgt ook voor net iets te veel afstand tussen mij en het hoofdpersonage. Ik kreeg al snel de idee van "Zit niet zo te zeuren, man". De catharsis bleef ook uit, om het intellectueel te zeggen.

Maar best grappig en genietbaar en het pretendeert niet meer te zijn dan het is. Na Auster, met zijn cultureel en intellectueel perfecte personages was dit een perfect tegengif. En op een paar treintripjes uit, dat helpt.

Eindoordeel:
***1/2

Invisible - Paul Auster

In't kort:
Adam Walker, student literatuur aan de Columbia universiteit in New York, ontmoet op een feestje de Fransman Rudolf Born en zijn partner Margot. Deze ontmoeting zal Adams verdere leven beïnvloeden.

Op het einde van zijn leven schrijft hij zijn ervaringen neer in zijn mémoires. Deze nemen ons mee van New York over Parijs en London tot zijn laatste dagen terug in de States.

Mijn oordeel:
The same old Auster trick, again, ben ik bang. En hoewel ik hem nog steeds kan smaken, is mijn overgave als lezer aan die stijl, het me als het ware laten 'opnemen in het verhaal', er daardoor niet meer bij. Het is alsof je weet hoe de truuk van de magiër werkt. Je kunt je nog verheugen in de perfecte uitwerking ervan, maar het gevoel van verwondering is weg. Net als vaak heb je ook hier weer de continue strijd tussen fictie en realiteit: is dit nou werkelijk gebeurd of is dit het product van een literair brein? Hier voegt Auster er een tweede verdieping aan toe, maar het is hetzelfde procédé. Leuk, maar het werkt niet meer zoals het bij de New York Trilogy of Oracle Night werkte.

En dan blijft het verhaal over. En daar heb ik dan toch wat problemen met de personages. Bij Auster (of bij de al dan niet fictieve auteur Adam Walker) kennen 20-jarige studenten niet alleen het volledige oeuvre van de wereldliteratuur, ze kennen ook nog eens alle belangrijke intellectuele films en houden uiteraard van de juiste muziek (Bach) en hun leven bestaat uit intellectuele discussies over deze zaken. Nu, misschien ben ik wel de uitzondering, maar als 20-jarige student kende ik nog geen fractie hiervan en gingen discussies over veel banaler zaken :-)

En dat werkt toch op mijn zenuwen en ondermijnt de geloofwaardigheid van het verhaal.  Is dit niet gewoon Auster die de intellectueel uithangt?

Een beetje Auster-moeheid, vrees ik...

Eindoordeel:
***

The Pregnant Widow - Martin Amis

In't kort:
Keith brengt de zomer van 1970, samen met zijn vriendin Lily en een allegaartje van andere vrienden en kennissen, door in een kasteel in Italië.

In de geest van de heersende seksuele en feministische revolutie, gedragen (sommige van) de vrouwen zich als mannen, wat bij Keith de hoop doet opleven dat hij met een aantal van hen een aantal vluggertjes kan beleven. Vooral de borsten van Scheherazade doen zijn libido op hol slaan.

Mijn oordeel:
Mwah... het zal voor een deel zijn omdat ik uiteraard niet heb deelgenomen aan die revoluties (wegens nog niet geboren) en ook al omdat die revoluties niet tot in Opwijk zijn doorgedrongen, maar deze satire op die tijd en de kritische deconstructie van de vrij negatieve gevolgen van een als positief bedoelde revolutie gaat grotendeels aan mij voorbij. En om me nou eerst te gaan verdiepen in die geschiedenis om dan beter dit boek te kunnen waarderen, gaat me iets te ver :-) Waar dat voor een beter geïnformeerde lezer misschien meerdere betekenislagen geeft, is het verhaal van Keith die zich in de slaapkamers en de slipjes van zijn vrouwelijke kasteelgenoten probeert te manoeuvreren een beetje zielig. Pagina's lang lust hij naar een nacht met Scheherazade om dit dan door een verkeerd geplaatste opmerking allemaal teniet te doen. Uiteindelijk belandt hij dan in het bed van Gloria waarmee hij, in een aantal annexen, ook later nog allerlei zogenaamde geliberaliseerde seksuele (zij het vooral in het boek geïmpliceerd en niet expliciet) escapades beleeft.

Ook de psychologische laag waarbij Keiths stiefzuster (hij is geadopteerd) een belangrijke rol speelt, is me onduidelijk.

Kortom, het gaat over een tijd die ik niet echt ken. Zonder die kennis blijft een boek over zonder echt doel. Jammer, maar ik kan er dan ook geen gefundeerd oordeel over schrijven.

Eindoordeel:
**1/2